يادكردي از سوم خرداد، سالروز آزادسازي خرمشهر

به نام خداي آزادي

رعب و اضطراب و تلخي از دست رفتن خرمشهر، وقتي به شيريني و زيبايي و شيدايي آزادي خرمشهر رسيد، بارقه هايي مانا و معتبر از اميد و ايمان به خداوند در دل هاي جوانان اين ملت كه مركز ثقل تمام حركت هاي مهم تاريخ سياسي، اجتماعي و فرهنگي بوده اند، شكل گرفت و تاثيرات غيرقابل برگشت و آسيب ناپذير فراهم آورد.

کد خبر: ۲۷۷۱۹

شنبه - ۰۲ خرداد ۱۳۸۸ / May 23, 2009

محمد آرمان:

وقتي امام امت(ره) پس از آزادي خرشهر فرمودند: «خرمشهر را خدا آزاد كرد» نزد آگاهان و عموم و آحاد ملت، اين جمله چونان مانيفست الهي انقلاب، بر تارك فرموده هاي امام(ره) درخشيد و در قلب هاي مالامال از عشق و شور ملت و رزمندگانشان جاي گرفت.

امام(ره) با اين اشاره، ذهن ها و دل هاي آماده ملت مسلمان را متوجه حقيقت امور عالم كردند؛ متوجه اين نكته كه «هر چه هست اوست» و ما «هيچ نيستيم.»

اين جمله و اين اشاره، نكته اصلي و مولفه مهم حركت هاي اصولي است كه در طول نهضت و سال هاي پيروزي انقلاب و هشت سال جنگ تحميلي بارها و بارها، شاهراه عبور از گردنه هاي صعب و سخت و سترگ توسط مردم و رزمندگان اسلام شد.

تا اين آزادي اثرات خود را بگذارد و بي آن كه نياز به جلوه بخشي ها و رنگ و لعاب دهي هاي كاذب و ناپايدار امروزي باشد، به راستي و درستي «آزادي» باشد؛ آنچنان كه امام مي گفت «آزادي» و راست مي گفت.

بجاست، در همين مناسبت اشارتي به مفهوم و اشعار «آزادي» داشته باشيم؛ كلمه مظلوم و ستمديده اي كه امروزه بيش و پيش از هر زمان و موقعيت ديگري مورد سوءاستفاه هر تازه به دوران رسيده يا وامانده اي به بهانه ها و مقاصد شوم متنوعشان مي شود.

«آزادي» همانطور كه از اثناي جمله زيباي حضرت امام(ره) استفاده مي شود، موهبتي الهي است.

اگر «آزادي» باشد، پس كار خداست و اين آزادي هر گاه بزرگ تر و حقيقي تر و اهميتش والاتر و بالاتر باشد، جلوه الهي اش بارزتر و تاثيرش جدي تر و لازم تر است.

«آزادي» حقيقت هستي انسان است و آزادگي، مقصد و مقصودش از آمدن و رفتن؛ چه «ما براي ماندن نياميده ايم.»

آنان كه براي ماندن نمي آيند در خاطره زيبايي ها، ماندني مي شوند و آنان كه عزم ماندن مي كنند، هماره «رفته اند» و رفتني !

«خرمشهر را خدا آزاد كرد» و ماهم اگر سرشت و سرنوشتمان بر قامت «آزادي» ساز باشد، آزاد خواهيم شد. و خدا ... ما را خواهد بخشيد!

در جنگ تحميلي، دو روز مهم وجود دارد؛ يكي سقوط خرمشهر كه از تلخ ترين آوردگاه هاي جنگ بود.

روزي كه در عين مقاومت مردم و خون دل خوردن هاي امام راحل و رفتارهاي ناجوانمردانه بني صدر، رئيس جمهور وقت، خاطره تلخ سقوط خرمشهر كه به حقيقت خونين شهر نام گرقت، اتفاق افتاد.

اما، رعب و اضطراب و تلخي از دست رفتن خرمشهر، وقتي به شيريني و زيبايي و شيدايي آزادي خرمشهر رسيد، بارقه هايي مانا و معتبر از اميد و ايمان به خداوند در دل هاي جوانان اين ملت كه مركز ثقل تمام حركت هاي مهم تاريخ سياسي، اجتماعي و فرهنگي بوده اند، شكل گرفت و تاثيرات غيرقابل برگشت و آسيب ناپذير فراهم آورد.

آري «خرمشهر را خدا آزاد كرد» و همه چيز در يد قدرت اوست، و هر چيز را خدا بايد آزاد كند./انتهاي پيام/