بهبود عملکرد قطعات کاشتني مغز با روکش‌هاي نانويي

مهندسان زيست‌پزشکي و مواد دانشگاه ميشيگان، روکشي براي قطعات کاشتني مغز توسعه داده‌اند که به اين ابزارها کمک مي‌کند طولاني‌تر کار کرده و درمان‌ بهتري براي ناشنوايي، فلج، نابينايي، صرع، و پارکينسون ايجاد کنند.

کد خبر: ۲۸۰۱۰

دوشنبه - ۰۴ خرداد ۱۳۸۸ / May 25, 2009

به گزارش گروه علمي «شبکه خبر دانشجو»، در حال حاضر قطعات کاشتني مغز براي درمان بيماري پارکينسون، افسردگي، و صرع مورد استفاده قرار مي‌گيرند و اين ابزارها و نسل بعدي آنها در يکي از دو حالت زير کار مي‌کنند، يا نورون‌ها را با پالس‌هاي الکتريکي تحريک مي‌کنند تا سيگنال‌هاي خود مغز را بي‌اثر کنند و يا اينکه سيگنال‌هاي ارسالي توسط نورون‌هاي فعال به بخش‌هاي غيرفعال مغز را ذخيره کرده و مسير آن را عوض مي‌کنند.

بر پايه اين گزارش، ميکروالکترودهايي که داخل مغز نفوذ مي‌کنند، مي توانند با تک‌تک نورون‌ها ارتباط برقرار کرده و اميدهايي در زمينه کنترل دقيق‌تر سيگنال‌ها ايجاد کنند.

اين گزارش مي افزايد، در سال‌هاي اخير محققان موسسات ديگر نشان داده‌اند که اين ميکروالکترودهاي کاشته شده مي‌توانند به يک فرد فلج، امکان کنترل يک ماوس رايانه‌اي يا ويلچر را بدهند.

محققان ميشيگان مي‌گويند: روکش‌هاي آنها مي‌توانند پيشرفت سريعي در اين نوع از ميکروالکترودها ايجاد کنند

محمدرضا عبيديان که يکي از اعضاي اين تيم تحقيقاتي است مي‌گويد: اطمينان‌پذيري الکترودهاي امروزي تنها چند ماه پس از قرار دادن آنها در درون مغز رو به کاهش مي‌رود.

عبيديان مي‌گويد: «شما مي‌خواهيد از اين ابزارهاي حداقل به مدت دو سال استفاده کنيد، به دليل نحوه پاسخ‌دهي بافت مغز به فناوري موجود در زمينه اين ميکروالکترودها، در اکثر موارد چنين انتظاري برآورده نمي‌شود و هدف کار ما اين است که کارايي و عمر اين ابزارها را افزايش دهيم.

به گفته وي، روکش جديدي که توسط اين گروه پژوهشي توسعه داده شده است، از سه جزء تشکيل شده است که به طور کلي امکان برهمکنش ملايم‌تر الکترودها با بافت مغز را فراهم مي‌کند و اين روکش از يک پليمر رساناي الکتريکي نانومقياس خاص به نام PEDOT، يک حائل ژل‌مانند طبيعي به نام هيدروژل آلگينات، و نانوذرات زيست‌تخريب‌پذير حاوي داروي ضد التهاب که به تدريج رها مي‌شوند، ساخته شده است.

داريل کيپکه، استاد دانشکده مهندسي زيست‌پزشکي مي‌گويد: الکترودهاي فرورفته در مغز امکان ذخيره سيگنال‌هاي نورون‌هاي منفرد را ايجاد کرده و بدين ترتيب مي‌توانيم اطلاعات بسيار دقيقي درباره يک حرکت انجام شده و يا حتي قصد انجام يک حرکت خاص ذخيره نماييم.

به گفته وي، سوالي که همچنان در زمينه کاري ما وجود دارد، اين است که حد تعادل کجاست؟ تا چه حد مي‌توانيم براي بالا بردن دقت اطلاعات ذخيره شده، از روش مخرب‌تري استفاده کنيم؟

لازم به ذكر است، جزئيات اين کار در مجله Advanced Functional Materials منتشر شده است./انتهاي پيام/