فرشاد مومنی:

از مدعیان حقوق شهروندی انتظار نمی‌رفت با تقاضای احمدی‌نژاد اینطور برخورد کنند

مومنی از فعالان اصلاح طلب گفت: تصور من این بود که به جای برخوردهای خشن و تحقیرآمیز، حقوق شهروندی آقای احمدی نژاد رعایت می‌شد.

کد خبر: ۲۸۰۱۶۵

سه‌شنبه - ۱۹ آذر ۱۳۹۲ / December 10, 2013

به گزارش خبرنگار سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، مراسم روز دانشجو در دانشگاه خواجه نصیر با حضور معصومه ابتکار و فرشاد مومنی از فعالان اصلاح طلب برگزار شد.

مهمترین محورهای سخنان فرشاد مومنی در مراسم بزرگداشت روز دانشجو  بدین شرح است:

- تصور من بر این است که به تدریج و پس از آنکه مسائل صنفی دانشگاهی حل و فصل شد باید تلاش کنیم جایگاه نهاد دانشگاه را بازگردانیم.

- واقعیت این است که در قرن حاضر تنها کشورهایی به توسعه دست پیدا کردند که جامعه دانشگاهی پرانگیزه، آگاه، عدالتخواه و استقلال طلب داشته باشند.

-ما باید تمرین عدالت خواهی و آزادی خواهی داشته باشیم تا بتوانیم توسعه پیدا کنیم.

- خواسته اصلی جامعه و حق آن نسبت به دانشگاه این است که به شیوه دانشگاهی و با رعایت ادب و عالمانه جلو برویم.

- اگر ما مبنای داوری هایمان را درباره جهت گیری ها و عملکردها علمی کنیم همه مان برنده خواهیم شد.

- در مهرماه سال 92 مرکز پژوهش های مجلس گزارشی منتشر کرد که نشان دهنده این بود که در دوره هشت سال گذشته برای دستیابی به هر یک واحد رشد اقتصادی در مقایسه با دوره مسئولیت خاتمی 500 درصد دلار نفتی بیشتر مصرف شد این یک مسئله ملی است نه جناحی.

- اگر دستاورد مثبتی به وجود آید این نصیب همه کشور می شود و اگر هم منفی باشد برای کل جامعه هزینه بردار است.

- هیچ اصولگرای شرافتمندی از اینکه ایران از استانداردهای بین المللی نزدیک هشتاد رتبه با کشورهایی که بالاترین فساد مالی را دارند سقوط کند، راضی نیست بنابراین ما نیاز داریم که صرفنظر از اشخاص، ریشه های افزایش گسترش فساد را مطالعه کنیم.

- ما باید از خود بپرسیم که چرا در فاصله سال های 84 تا 92 براساس گزارش های رسمی دستگاه های مسئول کشور شاخص فلاکت در ایران دو برابر شده است.

- به گمان من اینها مسائل ملی است و برای حل و فصل آنها باید یک اراده ملی وجود داشته باشد و تجربه های تاریخی در جهان نشان داده بهترین حاملان این پرسش ها و اصلاح این روند دانشجویان هستند.

- اگر ما به روش علمی این واقعیت ها را شناسایی کنیم امکان تکرار این اشتباهات در آینده وجود نخواهد داشت.

- این جنبش دانشجویی است که باید با دامن زدن به بحث های عالمانه و تمرین گفت و شنود راه را برای فهم ریشه های این سوء کارکردها فراهم کند.

- جنبش دانشجویی در ایران در طول تاریخ سیاست خود همواره بر روی سه عنصر است، استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی.

- ما در دوره قبل شاهد بودیم که شعار محوری دولت عدالت خواهی بود اما وقتی که آرمان عدالت کانالیزه شد در برنامه ای به نام سهام عدالت ما نگران شدیم و انتقادمان را به این امر انجام رساندیم اما به خاطر شرایطی که پدیدار بود شنیده نشد.

- یکی از مهمترین مؤلفه های آزادی خواهی، آزادی دادن به غیرخودی هاست اگر ما به آزادی و عدالت پایبندیم باید این پایبندی تمام عیار باشد.

- من شما دانشجویان را دعوت می کنم با همه حسن نیتی که به دولت جدید داریم اگر خواهان سرافرازی این دولت هستید نقد عالمانه را در دستور کار خود قرار دهید زیرا که زنده بودن جامعه به نقد است همانطور که در ادب دینی ما نقد حاکم ثمربخش ترین هدیه ای است که مردم می توانند به حاکمان خود ارائه کنند.

-انتظار من از نوع برخورد برخی مسئولان دولتی، در دولت جدید که خوشبختانه با شعار و در مقام عمل بحث از حقوق شهروندی کرده و قائل به این حقوق است؛ با تقاضای آقای احمدی نژاد برای مناظره با آقای روحانی این نبود.

-ما نمی‌توانیم به جرم اینکه آقای احمدی‌نژاد و دوستاشان به حقوق شهروندی قائل نبودند؛ ما هم که قائل هستیم این حقوق را برای آنها قائل نباشیم که این امری غلط است.

-تصور من این بود که به جای برخوردهای خشن و تحقیرآمیز، حقوق شهروندی آقای احمدی نژاد رعایت می‌شد. فکر می‌کنم این حرف را اگر من بزنم خیلی بهتر است برای اینکه در 8 سال گذشته بصورت لا ینقطع رفتار و جهت گیری احمدی‌نژاد و دولتش را نقد کرده بودم اما در عین حال برای کسی که دل در گرو ایران دارد من صریح عرض میکنم؛ انتظارم از جامعه دانشگاهی این بود که نسبت به این حرکتی که به آقای احمدی نژاد شد اعتراض کنند.

-اگر قرار باشد در این مملکت حقوق شهروندی داشته باشیم دولت می‌توانست به احمدی نژاد بگوید لطفا حرفهایت را مکتوب و اسنادت را ذکر کن چرا که مناظره حضوری ممکن است سو تفاهم ایجاد کند و آن زمان شما مشاهده می‌کردید که با روش مدنی حقوق شهروندی ایشان رعایت می‌شد.

- دولت ها می آیند و می روند اما آنچه پایدار است مردم و تمامیت ارضی ایران است که باید از آن پاسداری شود، راه نجات ایران از مسیر سازمان یافتگی تشکل های دانشگاهی می گذرد.