بررسي وضعيت اشعار فاطميه – 5

استاد محبت: موفقيت اشعار فاطميه در گرو ميزان تاثرشان از آيات قرآني است

استاد محبت، شاعر پيشكسوت كشور گفت: موفقيت اشعار فاطميه در كشور مستلزم افزايش آگاهي ديني و تاريخي شاعران و ميزان تاثر اين شعار از آيات و روايات قرآني است.

کد خبر: ۲۸۳۹۷

جمعه - ۰۸ خرداد ۱۳۸۸ / May 29, 2009

استاد محمد جواد محبت در گفت و گو با خبرنگار فرهنگي «شبكه خبر دانشجو»،‌ با اشاره به متعهد بودن شاعران در سرودن شعر آييني،‌ اظهارداشت: شاعران متعهد، شاعراني هستند كه در تمام زمينه هاي اخلاق سياسي، اجتماعي و ديني آيينه شان قرآن باشد و با توجه به تفاسير و مفاهيم قرآني به سرودن اشعار آييني بپردازند.

وي افزود: براي بررسي اشعار آييني بايد ديد كه اين اشعار تا چه اندازه متاثر از آيات قرآني است، چنانچه اگر علت موفقيت شاعران صاحب نام گذشته چون سعدي، حافظ و مولوي و ... را جويا شويم در جاي جاي سخنان آنان ردي از احادث و آيات و روايات قرآني را جستجو خواهيم كرد.

اين شاعر پيشكسوت با اشاره به مقام و منزلت والاي حضرت فاطمه (س) گفت: ما در ميان ائمه معصومين (ع) حضرت فاطمه زهرا (س) را داريم كه از ابتدا سا كن خانه وحي بوده است و به نوعي مي توان گفت كه ايشان پس از رسول اكرم (ص) بيشترين آگاهي و بينش را داشت و در نهايت اگر نگاهي به زندگي و سيره حضرت بي بي زهرا بياندازيم تنها در يك جمله مي توان بيان كرد كه فاطمه، فاطمه است و كس ديگري چون او نيست.

محبت خاطرنشان كرد: اشعار فاطميه همچون ديگر اشعار آييني از دو منظر ظاهري و رسوخي «فلسفه وجودي حضرت زهرا (س)» قابل بررسي است، منتها آنچه كه آسيب جدي بر پيكر اين اشعار وارد كرده است، پرداختن به اشعار سطحي است كه بدون مطالعه تاريخي و ديني و تنها بنا بر استعداد و ذائقه برخي شاعران سروده مي شوند.

وي افزود: متاسفانه كساني كه از بازار تجاري اشعار سطحي سود مي برند به آن دامن زده و سعي در رواج چنين اشعاري دارند، غافل از آنكه با پيمودن چنين راهي، اشعار به وادي تكرار و تقليد گرفتار شده و حرفي براي گفتن نخواهند داشت.

محبت اظهار داشت: سخن گفتن از فاطمه (س) سخن از مظلوميت نيست، بلكه بايد حقيقت وجودي بي بي فاطمه را شناخت و آنگاه قدم در اين وادي گذاشت.

درادامه بخشي ازسروده استاد محبت از كتاب «آه...اي بانوي طوبي سايه...آه» پيرامون حضرت فاطمه (س) مي آيد:

خجسته باد خدایی که آفرید ترا

بلندمرتبه بانو، عزیز هردو سرا

تو خواهر همه‏ی مومنان صدیقی

تو مادرانه درآیی به دیده‏ی شهدا

ای خاطره‏ی همیشه نورانی

زمهرت دعا را به یاد آورم

زنامت خدا را به یاد آورم

چو مهتاب یاد تو جاری شود

غمی آشنا را به یاد آورم

اگر حرفی از رنج پنهان بود

شما را، شما را به یاد آورم

گذر چون کند نام تو برزبان

صبوری، حیا را به یاد آورم

از آن همدمی با عزیزی که بود

صداقت، صفا را به یاد آورم

بپرسند اگر، چیست نام بهشت

همان لحظه‏ها را به یاد آورم

زرنجی که دست غمت هدیه کرد

گل زیر پا را به یاد آورم

زاشکی که در من سفر می‏کند

غمی بی‏صدا را به یاد آورم...

/انتهاي پيام/