به همت پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر؛

استفاده از ویژگی الکتریکی سلول ها در ترمیم سریع‌تر «بافت کبدی» ممکن شد

پژوهشگران دانشگاه صنعتی امیرکبیر با استفاده از ویژگی های الکتریکی سلول ها، موفق به تکثیر و نگهداری سلول های کبدی در محیط آزمایشگاهی شدند.

کد خبر: ۲۸۴۱۰۱

دوشنبه - ۰۹ دی ۱۳۹۲ / December 30, 2013

به گزارش گروه علمی «خبرگزاری دانشجو»، پژوهشگران دانشکده مهندسی پزشکی دانشگاه صنعتی امیرکبیر با استفاده از ویژگی های الکتریکی سلول ها، موفق به تکثیر و نگهداری سلول های کبدی در محیط آزمایشگاهی شدند.

آرمین طهماسبی راد، پژوهشگر طرح، بازسازی سلول ها و بافت های بدن به روش مهندسی بافت را در مقایسه با کارگذاری ایمپلنت ها و استفاده از دستگاههای دیالیزی و کبد مصنوعی، روشی بهتر و مناسب تر برای بدن ذکر کرد.

وی تصریح کرد: مهندسی بافت، در واقع ترمیم بافت های آسیب دیده به کمک سازه های مهندسی طراحی شده است که در نهایت منجر به تشکیل کامل بافت از دست رفته می شود،‌ بنابراین اگر بتوانیم جهت ترمیم آسیب های بافتی از سلول های خود بدن استفاده کنیم،علاوه بر آن که عملکرد حقیقی ارگان آسیب دیده بازخواهد گشت و در عین حال عوارض جانبی ناشی از کبدهای مصنوعی را نیز شاهد نخواهیم بود.

وی با اشاره به اینکه برخی مراکز پژوهشی معتبر دنیا در سال های اخیر به مهندسی بافت به عنوان راهکار جدیدی برای درمان بیماری ها روی آورده اند، افزود: در این طرح علاوه بر روش های متداول مهندسی بافت کبد، برای نخستین بار با استفاده از رفتار الکتریکی سلول ها، آنان به صورت آزمایشگاهی تکثیر شدند.

طهماسبی راد تصریح کرد: سلول ها با پیام های الکتریکی ای که می فرستند، سلول های مجاور را از تکثیر و سلامت خود باخبر می کنند، لذا با کمک تهییج سلول ها و تهیه بستر مناسب برای ارتباط الکتریکی بیشتر مابین آنان، این خود سلول ها هستند که موتو محرکی برای رشد سایر سلول های درکنار خود می گردند.

وی گفت: با توجه به این ویژگی ما در ساخت داربست سلولی اسفنجی از نوعی پلیمر رسانای الکتریکی استفاده کردیم.

پژوهشگر طرح افزود: از آنجا که بافت کبد 10 برابر بافت های دیگر غذا و اکسیژن مصرف می کند و بیش از 110 عملکرد مختلف را در بدن بر عهده دارد، در حالی که بهترین کبدهای مصنوعی و دستگاههای جایگزین کبدی کمتر از 5 مورد از این وظابف را می توانند به انجام رسانند، داربست سلولی در صورتی که بتواند کبد طبیعی را در بدن بیمار ایجاد کند، می تواند تحول شگرفی در درمان بیماران به وجود آورد.

وی تصریح کرد: در این پ‍ژوهش از مواد گوناگونی همچون کلاژن، ژلاتین، کیتوسان و هیالورونیک اسید در کنار نوعی پلیمر رسانا، به شکل هیدروژل در آمده و سلول های کبد انسانی از اهدا کننده بر روی آنها کشت شدند.

طهماسبی راد افزود: در حالیکه سلول های طبیعی به طور معمول نمی توانند بیش از چهار روز در خارج از بدن زنده بمانند، ما در این آزمایش موفق شدیم این سلول ها را 21 روز در محیط آزمایشگاهی زنده نگاه داشته و تکثیر آنان را به نحوی صورت دهیم که عملکرد کبدی را برآورده سازند.

براساس این گزارش داربست های به کار گرفته شده در این تحقیق زیست تخریب پذیر هستند و سلول ها به تدریج در حفرات آن رشد کرده و با تخریب داربست، ماده ای که در داخل بدن قرار داده شده از بین رفته و‌ بافت ترمیم می شود.

این پژوهش در مراحل بعدی باید آزمون های حیوانی و انسانی را برای رسیدن به محصول طی کند.