نگاهي به مستند تبليغاتي مهندس ميرحسين موسوي؛

يك حفره بيست ساله!

مستند تبليغاتي ميرحسين موسوي مجموعه منسجمي نبود؛ به نوعي مي‌توان گفت يك «حفره بزرگ» در فيلم وجود داشت و آن اشاره نشدن – هيچ اشاره اي – به 20 سال انزواي سياسي ايشان بود.

کد خبر: ۲۸۶۰۹

يکشنبه - ۱۰ خرداد ۱۳۸۸ / May 31, 2009

با نگاهي به فيلم هاي تبليغاتي همين چهار سال پيش شاهد ظهور و بروز نوعي تصويرپردازي شيك و تجملي و به همراه نشانه گذاري هايي شبه روشنفكرانه بوديم. بي آنكه قصد طرفداري از شخص يا شخصيتي داشته باشيم قابل انكار نيست كه نوع رفتارهاي تبليغاتي دكتر احمدي نژاد در چهار سال پيش عرصه فضاي تبليغاتي انتخابات را در كشور به كلي و اساساً تغيير داد.

حالا پس از گذشت 4 سال، كانديداي طيف مقابل ايشان از همان مولفه ها و شاخصه هايي استفاده مي كند كه چهار سال پيش رهيافت ها و رويكردهاي تبليغاتي احمدي نژاد و حاميانش را تشكيل مي داد.

با اين حال فيلم مستند ميرحسين موسوي از يك نكته اساسي غفلت ورزيده بود و آن بيان دقيق تر و عمومي تر برنامه هاي ايشان بود.

البته اين بستگي مستقيم به اين دارد كه چه كاركردهايي براي يك مستند تبليغاتي قائل باشيم؛ اما در عين حال نبايد اين نكته را از نظر دور داشت كه مردم در فضاي تبليغاتي امروز به شدت نيازمند باز شدن فضاي سوء تفاهمات و ابهامات در مورد برنامه هاي كانديداها هستند.

نكته آنكه فيلم مهندس موسوي از اين جهت خالي از هر نكته، اشاره و دقتي بود. فيلم همان طور كه پيش بيني مي شد با فلش بك هايي به سال هاي اول انقلاب و دوران نخست وزيري ايشان همراه بود. جلوه حضور امام و پخش تصاوير ايشان و اشاره مستقيم و غير مستقيم و ارتباط ايشان با امام. نقل خاطراتي بكر و توجه برانگيز از ارتباط عاطفي مهندس موسوي و امام و خاصه اشاره ايشان و خاطره حضور در دوازدهم بهمن و اشاره به موقعيتي كه هنگام حضور مسئولان در جماران در ذهن و دل ايشان مي گذشت.

قرار دادن چنين تصوير و تصوري در اثناي فيلم تبليغاتي نكته تامل برانگيزي است كه بايد گفت در مجموع با عنايت به بخش هاي ديگر و چيدمان كلي فيلم فضاي خاصي را در فيلم مستند تبليغاتي ميرحسين موسوي پديد آورد.

فضايي كه مخاطب بي آنكه بسته تام و تمامي به اطلاعات، اعتقادات و رويكردهاي سياسي او داشته باشد از آن بهره مند خواهد شد.

مستند تبليغاتي ميرحسين موسوي مجموعه منسجمي نبود؛ به نوعي مي توان گفت يك حفره بزرگ در فيلم وجود داشت و آن اشاره نشدن – هيچ اشاره اي – به 20 سال انزواي سياسي ايشان بود.

چگونه مي توان پذيرفت كه 20 سال عدم حضور يك شخص  در عرصه سياسي را مي توان ناديده گرفت و مي توان از فصل مشبع و پر هيجاني از سئوالات، ابهامات و ترديدها را در اين زمينه ناديده گرفت.

اي كاش ميرحسين موسوي در مستند تبليغاتي اش به اين سئوال مهم كه به ويژه ذهن نسل جوان امروز را به خود مشغول داشته است پاسخي در خور مي داد كه اولاً‌ چرا و به چه دليل به اين انزواي خود خواسته يا ديگر خواسته تن داد و ثانياً اين فاصله 20 ساله چه رهاوردهايي را براي ايشان از منظر سياسي و اعتقادي به همراه داشته است.

نكته ديگر آنكه فضاي جامعه امروز فضاي بسياري از اطرافيان مهندس موسوي و گفتمان حاكم بر آنها با آنچه اعتقادات 20 سال پيش ايشان را تشكيل مي داد فاصله اي گاه من المشرق الي المغرب دارد و به هيچ شكل و صورتي قابل جمع نيست و شايد يكي از كاركردهاي فيلم ديشب  مي توانست پاسخ فشرده و البته هنرمندانه و بي ترديد با صداقت و صراحت به اين سئوالات و ابهامات باشد./انتهاي پيام/