مصطفی در گفت‌وگو با «خبرگزاری دانشجو»:

بیماران صرعی از بیماری خود بی‌اطلاع هستند

رئیس انجمن صرع ایران گفت: تعداد بی‌شماری از بیماران مبتلا به بیماری صرع از بیماری خود بی‌اطلاع هستند و نمی‌دانند که این بیماری در بدن آنها وجود دارد.

کد خبر: ۲۹۰۶۸۸

سه‌شنبه - ۱۵ بهمن ۱۳۹۲ / February 04, 2014

دکتر حمیده مصطفی در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی «خبرگزاری دانشجو»، گفت: هدف اصلی ما برای برنامه هایی که برای بیماران می ریزیم، این است که بتوانیم زندگی بیماران را بهبود ببخشیم و آنها را به زندگی طبیعی و عادی برگردانیم.

وی افزود: بزرگترین مشکلی که بیماران با در حال حاضر با آن مواجه اند، عقاید و خرافاتی است که هنوز در میان اعضای جامعه وجود دارد. در حالی که بیماران باید تصمیم بگیرند و بدانند که با پنهان کردن بیماری نمی توانند به بهبود شرایط و بهتر شدن اوضاع کمک کنند.

رئیس انجمن صرع ایران گفت: امیدوارم در آینده بیماران تنها دغدغه ای که دارند تنها درخصوص درمان بیماری باشد و از طرز تفکر و دیدگاه های مردم بیش از این لطمه و صدمه ای نخورند.

مصطفی در ادامه تصریح کرد: بیماران حرف های زیادی برای زدن دارند که در معمولا فرصت بیان کردن آن را پیدا نمی کنند. برخی از بیماران راضی نیستند که کسی از مشکل آنها با خبر شود و ترجیح می دهند که اگر در محیط های خصوصی هم شرکت کردند اطرافیان مثل خویشاوندان از بیماری آنها مطلع نشود ولی نمی دانند اطرافیان در صورتی که آنها دچارحمله می شوند باید بدانند که چه کارهایی برای بهبود وضعیت و برگشت سلامتی به آنها باید انجام بدهند.

وی با اشاره به آشکار کردن و ترس نداشتن از بیماری گفت: در مقابل این افراد،  بیمارانی هستند که ارزش هایی را در خود ایجاد کردند و  بیماری صرع را جزئی از وجود خود می دانند به همین خاطر هیچ گاه بیماری خود را از نزدیکان و خویشاوندان خود پنهان نمی کنند.

رئیس انجمن صرع ایران افزود: در کنار همه نظراتی که درمورد پنهان یا آشکار کردن بیماری صرع وجود دارند، باید به نوع و عمق بیماری هم توجه داشت، برخی از بیماران همواره نیاز به کمک دارند ولی برخی دیگر صرع کنترل شده ای دارند که نیازی به بیان و آشکار کردن بیماری ندارند.

مصطفی در پایان گفت: از جهاتی باید به ضعف قانونی نیز توجه داشت، برخی از داروهای بیماران مصروع بسیار گران است و بیمه هزینه آن را نمی پردازد و از طرفی صرع مقاوم به درمان جزو بیماران خاص قرار نمی گیرد و کمکی به آنها نمی شود و نادیده گرفتن مشکلات بیماران صرعی شدت بیماری را بیشتر می کند.