نگاهی به فیلم های جشنواره سی و دوم؛

«امروز» و تلخ کردن شیرینی یک حبه قند در کام مخاطب

فیلم «امروز» نه تنها گامی رو به جلو در کارنامه فیلمسازی میر کریمی نیست بلکه شیرینی یک حبه قند را نیز در کام مخاطب تلخ می کند.

کد خبر: ۲۹۲۲۹۲

يکشنبه - ۲۰ بهمن ۱۳۹۲ / February 09, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، مریم فاطمی، فیلم سینمایی «امروز» به کارگردانی رضا میر کریمی که پیش از این فیلم هایی مانند خیلی دور خیلی نزدیک، به همین سادگی و یک حبه قند را از او دیده بودیم یکی از فیلم های حاضر در بخش سودای سیمرغ جشنواره سی و دوم فیلم فجر است.

«امروز» داستان یک راننده تاکسی به نام یونس با بازی پرویز پرستویی است که در خیابان به یک زن باردار با بازی سهیلا گلستانی بر می خورد و او را به بیمارستان می رساند اما در بیمارستان متوجه مسایلی در مورد زن می شود که باعث می شود او تا شب در بیمارستان بماند و از زن حمایت کند.

«امروز» قصه خطی و سر راستی دارد که این داستان بسیار کم مایه است و خرده داستان های چندانی نیز به کمک آن نمی آیند. همین کم رمق بودن قصه امروز آن را تبدیل به فیلمی کش دار و خسته کننده کرده است که مخاطب را نه با فیلم بلکه با موبایل و ساعتش درگیر می کند تا زودتر فیلم تمام شود. زیرا قصه این فیلم تنها ظرفیت 15 تا 20 دقیقه را دارد که یک ساعت و نیم کش آمده است.

«امروز» با این که داستان ساده ای دارد اما فیلم گنگی است و گنگ بودن آن نیز به ضعف شخصیت پردازی کاراکتر اصلی آن یعنی یونس بازمی گردد. یونس مردی بسیار کم حرف و عبوس است که دلیل رفتار او چندان مشخص نمی شود. تنها چیزی که ما از یونس می دانیم این است که در گذشته در جبهه بوده و پای خود را در جنگ از دست داده است. او حالا در شرایط جامعه امروز همان طور که در گذشته جلوی دشمن ایستاده بود از زنی بی پناه حمایت می کند و حاضر است همه تهمت های ناروا را بشنود اما مساله ای متوجه زن نشود. مشکلی که وجود دارد این است که دلیل رفتارهای یونس مشخص نمی شود. او مانند انسان های خواب زده است که در مقابل رفتار و قضاوت های دیگران سکوت و حداکثر نگاه می کند.

فیلم در مورد قضاوت های ناروای آدم هاست و فیلمساز می خواهد تلنگری به مردم بزند که چیزی که آنها می بینند تمام واقعیت نیست. از سوی دیگر، قهرمان فیلم کسی است که برای قضاوت های دیگران تره هم خرد نمی کند اما این مساله بیش از آن که در اینجا قابل ستایش باشد با درون گرایی شدید و بی دلیل یونس عصبانی کننده شده است. فیلمساز می خواهد به مخاطب بگوید برای قضاوت های شتابزده دیگران ارزشی قائل نباشد اما ظاهرا فراموش کرده که قهرمان او در جامعه زندگی می کند و خودش نیز نباید با رفتاری سوال برانگیز مهر تأییدی بر قضاوت ها بزند و سپس دیگران را مقصر بداند.

پس از تماشای فیلم امروز سوالات زیادی در ذهن مخاطب شکل می گیرد که جوابی برای آنها در خود فیلم وجود ندارد و مخاطب باید یا به دانسته های قبلی خود یا به مصاحبه های آقای کارگردان رجوع کند تا پاسخ سوالات خود را بیابد. نقطه قوت امروز بازی های خوب این فیلم است. سهیلا گلستانی و پرویز پرستویی در نقش های اصلی و شبنم مقدمی در نقش مکمل به خوبی از عهده ایفای نقش خود برآمده اند به خصوص پرستویی که عهده دار ایفای نقشی سخت در این فیلم بود. اما در مجموع، فیلم امروز نه تنها گامی رو به جلو در کارنامه فیلمسازی میر کریمی نیست بلکه شیرینی یک حبه قند را نیز در کام مخاطب تلخ می کند.