یادداشت/

آن مرد آمد؛ آن مرد با داس آمد!

روحانی که در ابتدای دوران ریاست جهموری اش، اعلام کرده بود تنها افرادی که بدون بلیط سوار اتوبوس شده اند را از اتوبوس پیاده خواهد کرد، پس از دردست گرفتن قدرت گویا شعارهای خود را فراموش کرد و دل به وابستگی های حزبی سپرد.

کد خبر: ۲۹۶۰۷۷

سه‌شنبه - ۰۶ اسفند ۱۳۹۲ / February 25, 2014

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»- طاهره ایمانی؛ دولت یازدهم جمهوری اسلامی ایران به ریاست حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی در روز 24 خرداد ماه 92 درانتخابات ریاست جمهوری پیروز شد و عملکرد رسمی خود را از روز 12 مرداد آغاز کرد.

تا قبل از شروع رسمی این دولت خبرهای احتمالی مبنی برانتخاب اعضای کابینه حسن روحانی منتشر می‌شد که با ارائه لیست قطعی هیئت دولت تدبیر و امید خط بطلانی بر تمام گمانه زنی های این چنینی کشیده شد، و پس از کشمکش های مجلس و دولت بر سرانتصاب وزیران بالاخره دولت روحانی بطور رسمی تشکیل شد و آغاز به کار کرد.

اما گویا آغاز این دولت، شروع عزل و نصب هایی بود که به تغییرات اتوبوسی موسوم شد.

تودیع و معارفه های معمول در ابتدای تمام دولت ها سبب شد تا در ابتدای این دولت کمتر کسی به این موضوع توجه کند و حتی مردم که مهمترین رکن پایداری دولت ها هستند، این عزل و نصب ها را طبیعی بپندارند.

رفته رفته این تغییرات عادت دولت شد، تا آنجا که نه تنها صدای منتقدین را درآورد بلکه باعث شد تا افکارعمومی نیز درقبال آن موضع گیری کنند.

روحانی که در ابتدای دوران ریاست جهموری اش، اعلام کرده بود تنها افرادی که بدون بلیط سوار اتوبوس شده اند را از اتوبوس پیاده خواهد کرد، پس از دردست گرفتن قدرت گویا شعارهای خود را فراموش کرد و دل به وابستگی های حزبی سپرد و به خود قول داد تا زمانی که تمام اصلاح طلبان را بر سریر قدرت ننشاند، دست از تلاش بر ندارد و این خود در عزل و نصب های سه ماه اول دولت او کاملاً مشهود است.

البته این تغییرات که به تازگی به کلید کمباین و داس در دست روحانی تغیر نام داده است، صرفا به هیئت دولت و ساختمان وزیران مربوط نمیشود و دامن بخش داران و فرمانداران و معاون استانداری ها را نیزگرفته است.

در این میان توجیه رئیس جمهور و برخی هواخواهان وی در این رابطه جالب توجه است.نخست روحانی که در یکی از جلسات هیئت دولت تاکید می کند: مردم با روی کار آمدن دولت جدید میخواهند بوی تغییر را حس کنند و دیگری؛ معدود طرفداران وی که معتقدند این گونه عزل و نصب ها جان تازه ای به مردم میبخشد و موج مثبتی را درجامعه ایجاد میکند.

عده ای هم معتقدند مردم اگر مدیران قبلی را میخواستند که دیگر به تدبیر و امید رای نمیدادند.اما در اینجا گفتن این نکته ضروری است که تغییرات بیش از اندازه حکومتی میتواند موجب دلزدگی مردم از مسئولان شود و یا حتی مشکلات بزرگ را در دید دولت کوچک کند.

حال نکته ی جالب توجه شعار« اعتادال گرایی » رئیس جمهور و رفتارهای متناقض او در جهت وعده های انتخاباتی اش است.

بدیهی است با سر دادن اینگونه شعارها آن هم از سوی افراد شاخص مردم توقع رفتارهای عاقلانه تری دارند، اما متاسفانه تاکنون شاهدعملکردی از روی حساب و در نظر گرفتن وقت و سرمایه ملی در این رابطه نبوده ایم.تودیع و معارفه بیش از سه هزار مدیر وسرپرست در کمتر از هفت ماه دولت تدبیر و امید شاهدی بر این ماجراست.

تمامی این اقدامات در حالی است که همین افراد در دولت قبل از مخالفان سر سخت عزل و نصب های حکومتی بوده اند،در حالی که دولت احمدی نژاد صرفاً به تعویض وزیران خود بسنده میکرد.

ناگفته نماند گردن روسای دانشگاه ها نیز از تیزی داس روحانی در امان نمانده و تعداد قابل توجهی از آنها دچار تودیع با کرسی ریاست شده اند، تا روحانی بتواند رکورد بیشترین تغییر درروسای دانشگاه ها را بزند.

جالب است بدانید؛ روسای بیش از سی دانشگاه و پژوهشگاه کشور در مدت صد و بیست روز از وزارت فرجی دانا عزل شده اند که آخرین مورد آن نیز فرهاد رهبر رئیس دانشگاه تهران بوده است.

این تغییر علاوه بر آنکه اعتراضات دانشجویان واساتید، مبنی برعدم مشورت وزارت علوم با آنها را به دنبال داشته است به اعتراض نماینده مردم تهران نیز منجر شده است.

مهدی کوچک زاده نماینده مردم تهران، ری و شمیرانات ضمن بی دلیل خواندن بر کناری فرهاد رهبر جایگزینی محمد حسین امید بجای او را توهینی بزرگ به سایر اساتید این دانشگاه دانسته و اضافه کرده است: جای این سوال باقی است که فرجی دانا که خود زمانی تصدی ریاست دانشگاه تهران را برعهده داشته، آیا استاد با تجربه ای را برای ریاست در این دانشگاه نیافته است؟

البته وزیر علوم به تازگی متوقف شدن تغییرات دانشگاهی را خبر داده و افزوده است: در حال حاضر دیگر این تغییرات ادامه نخواهد داشت.

و این یعنی ارائه فرصتی کم نظیر به اساتید و دانشجویان برای جست و جوی علم و دانش!

لازم به ذکر است وجه تشابه مدیران جدید، این است که همگی حامی دولت بوده و اصلاح طلب می باشند،که این خود حاکی از افراطی گرایی روحانی، وزرا و مشاورینش است. این نکته نه تنها به مزاج مردم و منتقدان خوش نیامده بلکه حتی داد محسن رضایی که از نزدیکان هاشمی  رفسنجانی حامی اصلی دولت تدبیر و امید است را نیز در آورده که:" این تغییرات اتوبوسی معنایی ندارد، و در دنیای پیچیده امروز باید از همه سرمایه ها استفاده کرد."

امیدواریم مسئولین دولت تدبیر و امید در رفتارهای افراطی خود تجدید نظر کرده و از سرمایه های گروه های دیگر هرچند احزاب رقیب استفاده نمایند و بجای در نظر گرفتن باند بازی های حزبی کمی هم به فکر اعتلای ایران اسلامی باشند.