چرا برخی که از نبود کرسی‎های آزاد گلایه داشتند از شرکت در فرصت «مناظره» گریزانند؟

طیفی خاص که مدّت‎ها از نبود کرسی‎های آزاد منصفانه برای ارائه نظرات گلایه‎مند بود، از حضور در برنامه زنده تلویزیونی «مناظره»، سر باز زده و وانمود می‎کند که باز هم، فضای حاکم بر رسانه‎ ملّی، فضای آزاداندیشی مطلوب ایشان نیست.

کد خبر: ۲۹۷۰۵۹

يکشنبه - ۱۱ اسفند ۱۳۹۲ / March 02, 2014

گروه آزاداندیشی «خبرگزاری دانشجو»- هاتف الرحمن صالحی؛ خداوند منّان را از صمیم دل و جان شاکریم که با تمهیدات اندیشمندانه رسانه‎ی ملّی، مناظرات تلویزیونی دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، برکات معتنابهی را نصیب فضای گفتمانی و آزاداندیشی و نهضت آزادفکری جامعه‏ اسلامیمان نمود.

از جانبی، پیرو مناظرات انتخاباتی سال 88، شاهد برگزاری سبک دیگری از تضارب آراء در انتخابات اخیر ریاست جمهوری دوره یازدهم نیز بودیم که علیرغم نقاط قوّت و ضعفش، سرشار از ثمراتی بود همچون کلید خوردن آغاز به‏کار برنامه موفّق تلویزیونی که هدفش، اعطای فرصتی برابر، در زمان پخشی مناسب و پرمخاطب از پربیننده‎ترین کانال صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، برای ایراد نظراساتید و صاحبنظران امر پیرامون موضوعات کلیدی و بنیادین ساحت‎های مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و هنری کشور می‎باشد.

بر همگان و بالاخص قشر فرهیخته و دانشگاهی کشور مبرهن است که انجام صحیح و اصولی چنین کرسی‎ها و نشست‎هایی، می‎تواند امیدبخش تحقق دو هدف والای ایجاد تضارب منطقی و پرثمر آراء مخالف و نیز تأثیرگزاری دوصد چندان آن در احیا و نیز اعتلای تفکّر و گفتمان حاکم بر فضای گفتمانی کشورمان باشد.

از جانبی و به‎طور اخصّ، تأثیر و نتیجه‏بخشی این مناظرات، مباحثات و جلسات هم‎اندیشی عادلانه، هنگامی مطلوب خواهد گشت که به معنای اتمّ واژه، بدون هر گونه لعاب و پوشش ناصوابی و تنها از دریچه عادلانه رسانه ملّی، تضاربی حقیقی و نه تشریفاتی و نمادین، میان دو طرز تفکّر و اندیشه ناهمسو شکل گیرد که در این‏صورت تمامی طیف‏های جامعه قادر خواهند بود که مصداق آیات شریفه 17 و 18 سوره مبارکه زّمر باشند که می‎فرماید:

«فبشّرعبادالّذین یستمعون القول فیتّبعون أحسنه أُولئک الّذین هدیهم الله وأُولئک هم أُولواالألباب»؛ به بندگان من که سخن‌ها را می‌شنوند و بهترین آن را تبعیّت می‌کنند، بشارت بده، آنان کسانی هستندکه خدا هدایتشان کرده و آنان صاحبان خرد هستند.

امّا مع‌الاسف، براساس شواهد و نمونه‎هایی چند، چنین بر می‎آید که طیف خاص و معلوم‎الحالی که مدّت‎ها از عدم انصاف و عدالت رسانه‎ای و مطبوعاتی سخن می‎راند و به‎گونه‎ای ترحّم‎آمیز، زانوی غم به بغل مبارک می‎گرفت و از نبود کرسی‎های آزاد منصفانه برای ارائه نظرات و تأملات صائب! خویش گلایه‎مند بود، این روزها که بحمدالله با کفایت مثال‎زدنی متوّلیان صدا و سیما، چنین بستر آزاد و سالمی، لااقل هفته‎ای یک‎بار در برنامه‎ی زنده‎ی تلویزیونی «مناظره»، به تمامی سلایق کشور و نیز به طریق اولی، به جامعه نخبگانی و صاحبنظر ارزانی شده‎است، بار دیگر از حضور در این نشست‎ها سر باز زده و چنین وانمود می‎کنند که باز هم، فضای حاکم بر رسانه‎ی ملّی، فضای آزاداندیشی مطلوب ایشان نمی‎باشد.

در این مجال، با نظر به فضای سالم و آزاد گفتمانی حاکم بر جامعه، تنها مطلبی که محلّی از اعراب می‎یابد، ذکر این حقیقت است که مبتنی بر عقل سلیم و به‎دور از هر گونه ریا و تزویری، اگریگانه هدف و امید اندیشمندان و صاحبنظران مسائل گوناگون کشور، اعتلای سطح راقی فکر، اندیشه و فرهنگ نیروی انسانی تراز جمهوری اسلامی و متعاقب آن اعتلای نظام مقدّس جمهوری اسلامی ایران می‎باشد، در چنین سطح اندیشه‎ورزی و کارشناسی، دیگر جای هیچ گونه بهانه و عذری برای اجتناب و طفره رفتن از ایراد و ارائه نظرات، برای هیچ گروه و طیف فکری باقی نمی‏ماند.

در پایان بار دیگر بنا به رسالت خطیر مطالبه‏گری دانشجویی‎مان و تنها با هدف تذکاری از سر صدق و تکلیف، خطاب به این عزیزان اعلام می‎داریم که جامعه نخبگانی کشور، بنا به فرموده مقام معظم رهبری، نیاز به خط‎شکنانی دارد که با بصیرتی عمّار گونه و استقامتی مالک‎اشتروار، پای در گود جنگ نرم حسّاس کنونی گذارند و با جسارت علمی و شجاعت اندیشمندانه بی‎بدیل خویش، فرصت هرگونه سوءاستفاده احتمالی را از دشمن دون درون و برون سلب نمایند.

ای کاش این بزرگواران! فرموده‎ داهیانه‎ی مولاو مقتدایمان را که در پاسخ به نامه جمعى از دانش‎آموختگان و پژوهشگران حوزه علمیه درموردکرسی‌های نظریه‌پردازی در تاریخ 16/11/81 ایراد نمودند، به گوش جان می‏شنیدند که:

«نباید از آزادى ترسید و از مناظره گریخت و نقد وانتقادرا به کالاى قاچاق و یا امرى تشریفاتی تبدیل کرد، چنان‎چه نباید به‎جاى مناظره، به جدال و مراء، گرفتارآمد و به‎جاى آزادى، به دام هتاکى ومسئولیت‎گریزى لغزید. آنروزکه سهم آزادى، سهم اخلاق و سهم منطق، همه یک‎جا و در کنار یکدیگر اداء شود، آغاز روند خلاقیّت علمى و تفکّر بالنده دینى در این جامعه است وکلید جنبش تولید نرم افزار علمى و دینى درکلیه علوم و معارف دانشگاهى و حوزوى زده شده است. بى‌شک آزادی‎خواهى ومطالبه، فرصتى براى اندیشیدن و براى بیان اندیشه توأم با رعایت ادب استفاده از آزادى، یک مطالبه اسلامى است و آزادى تفکّر، قلم و بیان، نه یک شعار تبلیغاتى بلکه از اهداف اصلى انقلاب اسلامى است.»

ای کاش این ارجمندان! اندکی به خویش می‎آمدند و این فضای میمون و مبارک ایجاد شده در رسانه ملّی را به فال نیک می‎گرفتند و از آن، کمال حظّ و بهره را می‎بردند، چرا که به قول شاعر گرانمایه، ملک  قمی:
رفتم که خار از پا کشم، محمل ز چشمم دور شد

یک لحظه من غافل شدم، یک عمر راهم دور شد.

*دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس