در تریبون آزاد دانشجویی مطرح شد:

فیلم «من مادر هستم» قبح گناه را در جامعه می‌ریزد

تریبون آزاد دانشجویی با عنوان اکران فیلم «من مادر هستم» توسط انجمن اسلامی در دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد.

کد خبر: ۲۹۸۸۴۰

يکشنبه - ۱۸ اسفند ۱۳۹۲ / March 09, 2014

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو»، از مشهد، یکی از دانشجویان دانشگاه فردوسی امروز در تریبون آزاد دانشجویی در خصوص اکران فیلم «من مادر هستم» فریدون جیرانی در دانشکده مهندسی این دانشگاه با طرح این پرسش که چرا جیرانی در خصوص چنین فضایی فیلم ساخته است، بیان داشت: مخاطب فیلم دانشجویان نبودند؛ بنابراین دانشگاه مکانی برای اکران چنین فیلم‌هایی نیست؛ بلکه مخاطب این فیلم جمعیت محدودی را شامل می‌شدند.

یکی دیگر از دانشجویان با اشاره به اینکه باید تلاش کرد تا جنبه مخاطب را بالا ببریم، گفت: فیلم خوبی بود به خصوص برای کسانی که ژست روشنفکری می‌گیرند در حالی که به مسائل دینی اهمیت نمی‌دهند.

وی ادامه داد: کجای این فیلم ترویج فحشا بود، همه ما می‌دانیم این مسائل در جامعه وجود دارد؛ بنابراین از فریدون جیرانی جهت ساخت این فیلم تشکر می‌کنم.

در ادامه یکی دیگر از دانشجویان با تاکید بر اینکه چنانچه این فیلم نقد نشود مخرب خواهد بود، تصریح کرد:‌ با اکران چنین فیلم‌هایی قبح بسیاری از مسائل در دانشگاه ریخته خواهد شد با ساخت چنین فیلم‌هایی این گونه مسائل خصوصی عادی‌سازی می‌شوند.

یکی دیگر از دانشجویان با طرح این پرسش که چه چیزی در این فیلم باعث علاقه مخاطب می‌شود، گفت: دکتر شریعتی به یکی از بانوان آمریکایی که به ایران آمده بود صحبت می‌کرد و وی به دکتر شریعتی گفت چرا آرایش بانوان شما این اندازه غلیظ است، این در حالی است که زنان در آمریکا بعد از سن چهل پنجاه سالگی آرایش می‌کنند، شریعتی جواب داد این تصاویر را در تهران مشاهده می‌کنید چنانچه به روستاها مراجعه کنید تصاویری بدتر از این را خواهید دید.

وی ادامه داد: چنانچه امروز واقعیات جامعه را بازگو نکنیم قطعا مخرب‌تر خواهد بود؛ این فیلم نشان دهنده این است که کارگردان دغدغه دارد و این مسائل را در شهرها مشاهده می‌کند.

این دانشجو افزود: هدف کارگردان قضاوت کردن نبوده است؛ بلکه هدفش ریشه‌یابی معضلات اجتماعی بوده است.

در ادامه یکی دیگر از دانشجویان بیان داشت: چرا ما نباید در این فیلم‌ها موقعیت‌ها را به نحوی دیگر ایجاد کنیم که چنین اتفاق‌هایی رخ ندهد.

وی خاطرنشان کرد: در یکی از دیالوگ‌های فیلم مطرح شد «چنانچه به دانشگاه بروی جوانان بهتری برای ازدواج وجود خواهند داشت» روابط در همه زمینه‌ها باید براساس روابط انسانی باشد نه براساس جنسیت نباید همه چیز را در محور یک موضوع مطرح کرد دغدغه شرابخواری وجود دارد؛ اما این مسئله در خانه و در مکان خصوصی افراد وجود دارد؛ بنابراین این مسائل را نباید در جامعه رواج داد.

وی ادامه داد: باید از فریدون جیرانی پرسید نگاه وی به دانشگاه چگونه است، آیا ما به دانشگاه می‌آییم برای دیدن دختران و پسران جدید یا برای کسب علم.

در ادامه دانشجویی دیگر تصریح کرد: هر فیلم رسالتی دارد، از منظر اجتماعی کارگردان چگونه می‌توانست بهتر از این خلا قانون در جامعه را نشان دهد؛ بنابراین کارگردان به نحو مطلوبی به یکی از دغدغه‌های اجتماعی اشاره کرده است.

وی گفت: امروز تمامی روزنامه‌ها در خصوص این مسائل مطلب می نویسند؛ بنابراین مشاهده می‌کنید مسئله جدیدی رخ نداده است.

یکی دیگر از دانشجویان با اشاره به اینکه آیا در جامعه ما همه دردها تمام شده و همین یک درد مانده که به آن بپردازیم، گفت: چند درصد دردهای جامعه این است.

وی خطاب به انجمن اسلامی تصریح کرد: چنانچه دغدغه انجمن این بود چرا از کارشناسان مذهبی جهت بررسی فیلم بهره نگرفتند این فیلم یک قانون قرآنی را نقض کرده است.

در ادامه دانشجویی دیگر با بیان اینکه منظور از قبح چیست، خاطرنشان کرد: کجای قرآن برای این مسائل قبح قائل شده است این قبح از بعد از انقلاب به وجود آمده است اما باید به این موضوع نیز توجه شود که کم کم باید به این مسائل بپردازیم.

یکی دیگر از دانشجویان گفت: آیا در قرآن قبح گناه ریخته شده است در کجای قرآن کلمه صریحی در خصوص این مسائل استفاده شده است.

وی افزود: زمانی که احکام می‌گوییم باید ریز مسائل گفته شود اما در فیلم خیر.

این دانشجو ادامه داد: خداوند به این گونه مسائل در سوره یوسف بسیار هنرمندانه پرداخته است؛ اما قبح مسائل را نریخته، بلکه به شکل هنرمندانه‌ای چنین مسائلی را مطرح کرده است.

وی خاطر نشان کرد: باید اشاره کرد که در روزنامه‌ها این گونه مسائل هیچ گاه به صورت واضح و صریح مطرح نمی‌شوند و اینکه یکی از دانشجویان عنوان کرد پس از انقلاب این قبح ریخته شده است باید گفت آیا تعریف خانواده سالم که در زمان انقلاب تعریف شده بود این گونه بود.

وی در پایان گفت: این فیلم راه‌هایی را برای حل مشکل ارائه نداده است؛ چنانچه قرار است مشکلی را مطرح کنیم به دنبال آن نیز باید راهکاری را ارائه دهیم.