فرافکنی در روز روشن؛ آقای رییس جمهور! شما مسئول فرهنگ هستید / وزیر ارشادتان فرهنگ را پاس بدارد

دعوت از نویسندگان، خوانندگان و روزنامه نگاران فراری و ضدانقلاب به کشور یکی دیگر از تلاش های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در موضوعات فرهنگی است.

کد خبر: ۲۹۹۷۸۶

پنجشنبه - ۲۲ اسفند ۱۳۹۲ / March 13, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» ؛ چندی پیش رییس دولت یازدهم در اختتامیه بیستمین جشنواره مطبوعات با طرح سوالی مبنی بر این که «امروز فرهنگ در اختیار کیست؟» ، اختیارات دولت را محدود دانست و از زیر بار حل مسائل فرهنگی شانه خالی کرد. حسن روحانی با تشکر از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، او را شخصی دانست که «بلافاصله به ندای مقام معظم رهبری پاسخ داد» و در جهت رفع دغدغه های فرهنگی ایشان گام برداشته است. در ادامه «جواب سوال رییس جمهور» و بخشی از «پاسخ های وزیر ارشاد به مقام معظم رهبری» را مرور می کنیم.

جلسه شورای عالی انقلاب فرهنگی با مقام معظم رهبری

شورای عالی انقلاب فرهنگی به ریاست، رییس جمهور در اوایل انقلاب با فرمان امام خمینی (ره) تشکیل شد. از وظایف و اهداف این شورا «تدوین اصول سیاست فرهنگی نظام» و «تصویب آیین نامه های مهم مراکز علمی، فرهنگی، آموزشی و پژوهشی» است. آقای حسن روحانی اکنون به عنوان متولی بزرگ ترین نهاد فرهنگی کشور انجام وظیفه می کند. این در حالی است که در 46 روز اول دولت یازدهم هیچ جلسه ای برگزار نشد و رییس جمهور پس از 72 روز در جلسه 737 این شورا شرکت کرد.

وجود نهادهای عریض و طویلی مثل وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، آموزش و پرورش، علوم، تحقیقات و فناوری، ورزش و جوانان و وابستگی مستقیم ده ها سازمان فرهنگی دیگر به دولت برای فرهنگ سازی کافی است. با این حال رییس جمهور ریاست شورای عالی انقلاب فرهنگی را نیز به عهده دارند که « بررسی وضع فرهنگ و آموزش کشور و نیز نظارت بر اجرای مصوبات شورا از جمله وظایف نظارتی شورای عالی انقلاب فرهنگی می‌باشد» همچنین «شورای عالی انقلاب فرهنگی ایجاد قاعده حقوقی می کند و مصوبات آن باید توسط مراجع ذی ربط اجرا شود» یعنی حتی مراکزی که به زعم رییس دولت تحت نظارت ایشان نیست با این بند قانونی می تواند زیرمجموعه ایشان قرار گیرد.

هرچند بحث را می توان خیلی مفصل تر ادامه داد و دایره گسترده وظایف شورای عالی فرهنگی را تبیین کرد اما همین مقدار برای پاسخ به سوال ابتدایی آقای رییس جمهور کفایت می کند. آقای روحانی بعید است متوجه اختیارات خود نباشند. اختیاراتی که به صورت قانونی از وظایف ایشان است حتی اگر تا چندماه نسبت به حضور در جلسات آن بی میل باشند. حجت الاسلام حسن روحانی بی شک بهتر از هرکس دیگری می دانند، فرهنگ در اختیار خودشان است. اینک  اگر می خواهند دیگران به این حق قانونی احترام بگذارند، می بایست حضور جدی تر و عمیق تری در جلسات شورای عالی انقلاب فرهنگی داشته باشند که «حرمت امامزاده را متولی نگه می دارد»

علی جنتی (وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت یازدهم) در هتل آزادی

اما درباره «پاسخ وزیر ارشاد به ندای مقام معظم رهبری» گفتنی ها زیاد است. وزیر ارشاد چندی پیش در پاسخ حرمت صدای زن گفت: «من اشکالی در تکخوانی بانوان نمی بینم» که در نوع خود عجیب بود. حمایت از فیلم «رستاخیز» در جشنواره فجر (که مخالف مراجع تقلید را پیرامون تحریف های تاریخی و نمایش چهره های عظیم الشان اسلام در پی داشت) یکی از دیگر از پاسخ های علی جنتی درباره فرهنگ است.

حضور همسران وزیر ارشاد و وزیر خارجه در مراسم شوی لباس یکی از کشورهای همسایه

حمایت از روزنامه هایی که به امام علی (ع) توهین کرده و نص صریح قرآن را زیر سوال برده اندیکی از برنامه های فرهنگی وزیر بوده است. انتشار مصاحبه در سایت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با سردبیر چند روزنامه توقیف شده که رهبر معظم انقلاب آن ها را «پایگاه دشمن» نامیده بود، یکی دیگر از پاسخ های آقای وزیر ارشاد است.

محمد قوچانی محکوم قضایی و سردبیر روزنامه های توقیف شده «اعتماد ملی» و «آسمان»

دعوت از نویسندگان، خوانندگان و روزنامه نگاران فراری و ضدانقلاب به کشور یکی دیگر از تلاش های وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در موضوعات فرهنگی است. البته صدور مجوز کتاب برای نویسندگان معاند، قدردانی از نویسنده فعال شبکه بی.بی.سی و احیای برخی از ناشران مبتذل در عرصه ی کتاب، اقدامات وزارت خانه ی فرهنگی دولت است. دولتی که تفاوتی بین «هنرمند ارزشی و غیرارزشی» قائل نیست.

تجلیل از (فرج الله صبا) روزنامه نگار ضدانقلاب و مسئول مجله های غیراخلاقی دوران پهلوی

اینک باید منتظر ماند ریاست محترم جمهور که مهم ترین (و شاید گزافه نباشد اگر بگوییم) تنهاترین متولی قدرتمند کشور است با فرهنگ چه خواهد کرد. مسائل فرهنگی که دغدغه اصلی رهبر معظم انقلاب است با تعارف و فرار به جلو حل نمی شوند. دولت توجه کند که: «با مسائل فرهنگی شوخی نمی شود کرد، بی‌ملاحظگی نمی شود کرد؛ اگر چنانچه یک رخنه‌ی فرهنگی به‌وجود آمد، مثل رخنه‌های اقتصادی نیست که بشود [آن را] جمع کرد، پول جمع کرد یا سبد کالا داد یا یارانه‌ی نقدی داد؛ این‌جوری نیست، به این آسانی دیگر قابل ترمیم نخواهد بود.»