تئا‌تر درمانی در خانه

بازیهای نمایشی، بازیهایی است که به کودک برای درک احساس متقابل و اصلاح رفتار به صورت غیرمستقیم با تاثیرگذاری بر ناخودآگاه کمک می‌کند.

کد خبر: ۳۰۱۲۸۱

شنبه - ۰۲ فروردين ۱۳۹۳ / March 22, 2014

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، بازیهایی که در ادامه معرفی می‌شود، اهمیت ویژه‌ای در شکل‌گیری ساختار شخصیت کودکان دارد و انجامشان به والدین توصیه می‌شود.

1- نقش معکوس: دو صندلی را با فاصله دو متری روبه روی هم قرار می‌دهیم و از کودک می‌خواهیم روی صندلی اول نقش خودش را بازی کند و روی صندلی دوم نقش دوستش را که از او دلخور است (نقش مقابل می‌تواند پدر، مربی یا معلم، برادر و یا دیگران باشد)

2- حس گرفتن: از کودک یا کودکان می‌خواهیم حدود یک دقیقه حسی را که از آن‌ها می‌خواهیم اجرا کنند مثل حس خوشحالی، ناراحتی، تعجب، ترس، خجالت و... سپس از کودک می‌خواهیم در رابطه با علت حسش توضیح دهد (چرا می‌ترسی؟ چرا خوشحالی؟)

3- بازی با ماسک: کودکان با استفاده از ماسک راحت‌تر احساسات و هیجانات نهفته خود را بروز می‌دهند؛ به عنوان مثال یک کودک خجالتی با استفاده از ماسکی که سمبل شجاعت است، راحت‌تر نقش یک فرد شجاع را بازی می‌کند و با کاهش ترس و اضطراب، خجالتش نیز رفع می‌شود.

4- بازی گفت‌و‌گو با خود مقابل آینه: از کودک می‌خواهیم در مقابل آینه قرار بگیرد و در رابطه با یک موضوع با خودش حرف بزند، مثلا در رابطه با اینکه چرا دعوا کار بدی است و یا اینکه در رابطه با یک اشتباهی که کرده است، خودش را راهنمایی کند.

5- اجرای نقش مسئولان: در این بازی از کودک می‌خواهیم فرض کند که شهردار است و برنامه‌های خود را توضیح دهد. انجام این بازی در افزایش اعتماد به نفس کودک موثر است.

6- پانتومیم: زمانی که کودک حرف نزند، به تمرکز بیشتری برای مفهوم سازی نقشش از طریق حرکات بدنی نیاز دارد. این روش علاوه بر افزایش دقت و تمرکز، باعث یادگیری و آموختن زبان بدن می‌شود؛ حرکاتی که بدون استفاده از کلام، مفهوم را می‌رساند.

7- بازی نقش به وسیله عروسک‌های خیمه شب بازی: در این بازی کودک بدون آنکه دیده شود، توسط عروسکی که در دستش کرده، به ایفای نقش می‌پردازد، کودکان مضطرب با این روش بهتر ارتباط برقرار می‌کنند.

8- بازی‌های خیالی گروهی: از کودکان می‌خواهیم چشمان خود را ببندند و فرض کنند در کره ماه قرار دارند و باید اتفاقاتی را که آنجا رخ می‌دهد گزارش کنند، کودکان بدون دیدن یکدیگر با هم ارتباط کلامی برقرار می‌کنند و این مهارتی است که تاکنون تجربه نکرده‌اند.

منبع: