یادداشی درباره بهترین اتفاق تلویزیون در نوروز93

طلا مال پایتخت است، تو مشتش است!

معادله کاملا شفاف است. فیلمی که روایتگر قصه زندگی آدم های معمولی جامعه باشد میان آدم های معمولی کشور هم طرفدار پیدا می کند. برای مردم عادی جامعه مهم می شود و همین هاست که پایتخت3 را نه به سراشیبی سقوط، بلکه به اوج می فرستد...

کد خبر: ۳۰۳۲۸۱

دوشنبه - ۱۸ فروردين ۱۳۹۳ / April 07, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ تجربه سریال سازی چند قسمتی در رسانه ملی نشان داده که این نوع سریال سازی همواره روندی نزولی را تجربه کرده و هر چه از آغاز آن می گذرد شیب این روند بیشتر می شود. تا آن جا که مثلاً زیر آسمان شهر3 قابل قیاس با زیر آسمان شهر 1 نبوده و مرد دو هزار چهره هم چند قدم عقب تر از مرد هزار چهره گام بر می داشت.

در این آشفته بازار سریال های چند قسمتی اما به ناگاه شاهد سنت شکنی بودیم که نه تنها ادامه آن به ضعف نیانجامید، بلکه هر چه جلوتر رفت بالنده تر شد، با مخاطبینش صمیمی تر شد، مخاطب را همراه خود کرد و کاری کرد که از الان کمپین های حمایت از ساخت قسمت چهارمش در شبکه های اجتماعی کلی سر و صدا کند.

پایتخت3 داستان زندگی خانواده ای را روایت می کند که "معمولی" است؛ یک خانواده ساده شهرستانی، با آداب و رسوم محلی خود، با اعتقادات مذهبی محکم خود، با لهجه خاص خود، با مشکلات ریز و درشتی که در زندگی دچارش هستند و تمام سادگی و بی آلایشی خود.

نقی وخانواده اش وقتی در پایتخت یک به تهران امدند همه چیز را فراموش نکردند. مثل قاطبه سریال های رسانه ملی ساکن تهران نشدند، اصالت شان را از دست ندادند، لهجه شان را فراموش نکردند و به علی آباد بازگشتند تا "معمولی" بمانند. و همین سادگی شان کاری کرد که پر مخاطب ترین باشند، آن هم با اختلاف بالا.

معادله کاملا شفاف است. فیلمی که روایتگر قصه زندگی آدم های معمولی جامعه باشد میان آدم های معمولی کشور هم طرفدار پیدا می کند. برای مردم عادی جامعه مهم می شود و همین هاست که پایتخت3 را نه به سراشیبی سقوط، بلکه به اوج می فرستد.

پایتخت دارد خلاف جریان سریال های رسانه ملی مان حرکت می کند! چون لهجه را به استهزا نمی کشد، کاراکتر های شمالی و مشهدی فیلم وسیله لودگی و مسخره بازی های زبانی نیستند و کسانی داستان را پیش می برند که تماماً لهجه دارند. اتفاقا همان ها مردم را هم می خندانند، اما با طنزی که دلنشین است و شوخی های که می شود آن ها را در کنار خانواده دید!

پایتخت دارد فریاد می زند که می شود مردم را خنداند و مستهجن نبود. می شود طنازی کرد و فحش نداد! می شود انتقاد کرد و توی ذوق مخاطب نزد و می شود...

پایتخت مومن به آرمانش است. حتی وقتی که کت و شلوار مدرنیته را به تن نقی و ارسطو می کند، خیلی زود به آن ها می فهماند که این لباس، وصله تن آن ها نیست. و باید لباس سنتی خودشان را بر تن داشته باشند، حتی در بالاترین نقطه برج میلاد!

پایتخت به خوبی از موضوعاتی می گوید که سریال های تلویزیونی باید از آن ها بگویند و همگی غافلند. از آتش افروزی های چهارشنبه سوری عمیقاً انتقاد می کند، از بی مهری های مرسوم در خانواده های پایتخت نشین انتقاد می کند، از تعصب های کورکورانه و بی منطق خانوادگی ابراز انزجار می کند و از دروغ و تهمت و حسادت متنفر است. انتقاد می کند اما توی ذوق نمی زند!

پایتخت می فهمد که به جای بیلیارد و اسکی باید از کشتی سخن بگوید، چون ورزش ملی مملکت است، چون ورزش اول مملکت است، چون افتخار مملکت است. پایتخت می داند که نگهداری از یک بیمار یا پدر پیر خانواده هنوز هم در مردم معمولی مملکت جاری است. و همدلی مهم ترین رابطه بین بهبود و نقی است؛ هر چند که در ظاهر با هم مشکل داشته باشند.

بازیگران پایتخت هم کارشان را بلدند و چنان نقش را در می آوردند که کاراکتر هایشان حالا حالاها از ذهن ملت پاک نشود. آن قدر پر لوکیشن است که بیننده را از چند موقعیت ثابت و محدود خسته نمی کند. فیلمنامه قابل احترامی دارد که حتی تبلیغات پر رنگ اطلس مال را در خود حل کرده؛ تبلیغاتی که سوغات بی پولی صدا و سیماست برای نقی و ارسطو!

البته نگارنده بنای آن ندارد که بر ضعف های این مجموعه چشم بپوشد. اما در این آشفته بازار صدا و سیما که غریبه شده با مخاطب، پایتخت یک معجزه به حساب می آید، معجزه ای که مخاطب را پای تلویزیون میخکوب می کند، مخاطبینی که اتفاقا بیشتر شهرستانی هستند تا سانتی مانتال...

پایتخت کام مان را شیرین کرد، با تمام صمیمیتش. اصلا به قول ارسطو: طلا مال پایتخت است، تو مشتش است...!