یک جرعه اخلاق-26؛

چه کنیم که به خدا نزدیک شویم؟/ هیچ ‌وقت گله نکنید که چقدر به خدا حاجتم را بگویم

ما خدا را مثل خودمان فرض کرده‏ایم که هر چه به او روی بیاوریم و بخواهیم آنچه نزد او است را بگیریم،‌ از ما فرار می‏کند؛ اشتباه ما این است.

کد خبر: ۳۰۸۰۲۰

دوشنبه - ۰۱ ارديبهشت ۱۳۹۳ / April 21, 2014

گروه فرهنگی«خبرگزاری دانشجو»؛ آیت الله مجتبی شهیدی کلهری مشهور به مجتبی تهرانی استاد مشهور اخلاق و مرجع تقلید و مدرس حوزه های علمیه تهران(مانند مدرسه مروی) بود؛ وی از محضر اساتید بزرگی همچون ادیب نیشابوری، آیت الله بروجردی، آیت الله حکیم، آیت الله گلپایگانی، علامه طباطبایی و...بهره برد.

این مرجع بزرگوار تقلید و استاد بزرگ اخلاق، پس از 40سال خدمت صادقانه در نشر معارف اسلامی و ترویج مکتب حقّۀ اهل‌بیت عصمت و طهارت، در دی‌ماه سال 1391هـ‌ش؛ دار فانی را وداع گفت؛ در این مجال سعی داریم تا جرعه ای از بیانات ناب اخلاقی ایشان را در اختیار علاقمندان قرار دهیم.

بسم الله الرحمن الرحیم
رُوِیَ عَن عَلی علیه‌السلام قال:« اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْخَالِقِ بِالرَّغْبَةِ فِیمَا لَدَیْهِ، اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْمَخْلوُقِ بِالرَّغْبَةِ عَمَّا فِی یَدَیْهِ».

انسان چه کند که به خالقش قرب پیدا کند؟

روایت از امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) منقول است که حضرت فرمودند: اگر ‌انسان بخواهد نسبت به خالقش قرب پیدا کند و یک قدم به او نزدیکتر شود؛ گام به سوی خالق کنایه از قرب است، باید به گنجینه‌های الهیه‏ای که در نزد خدا است روی آورد.

حضرت فرموده‌اند: باید به آنچه نزد خدا است روی آورد، نه خود خدا، اشتباه نکنید! هر روی آوردنی، انسان را ‌ یک گام به خدا نزدیکتر می‌کند؛ «اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْخَالِقِ بِالرَّغْبَةِ فِیمَا لَدَیْهِ»؛ در مقابل، اگر کسی بخواهد قرب به مخلوق پیدا کند، یعنی مخلوق به او روی آورد، باید از آنچه در دو دست مخلوق است روی‏گردان باشد؛ «اَلْخُطْوَةُ عِنْدَ الْمَخْلوُقِ بِالرَّغْبَةِ عَمَّا فِی یَدَیْهِ».

مخلوق چه در دست دارد؟ امور مادّی؛ هر مرتبه «روی انداختن» به آنچه در دست مخلوق است، مثل: پول و ‌مال و مسائل دنیایی، موجب دوری او از تو می‌شود، امّا اگر بگویی: «نمی‌خواهم»، این موجب نزدیکی‌ تو می‌گردد؛ اگر به خدا بگویی: «آنچه را در نزد تو است می‌خواهم»، و به مخلوق نیز بگویی: «نمی‌خواهم»، به او نزدیک خواهی شد؛ کاملاً برعکس است.

ما خالق را با مخلوق اشتباه گرفته‏ایم

می‌دانید مشکل ما چیست؟ ما خالق را با مخلوق اشتباه گرفته‏ایم؛ چرا؟ چون خودمان را برداشتیم گذاشتیم جای خدا؛ ما اینگونه هستیم که اگر کسی هر روز بیاید مزاحم شود و بخواهد از ما پول بگیرد، از او فرار می‏کنیم، چه رسد به اینکه به او روی بیاوریم؛ ما خدا را مثل خودمان فرض کرده‏ایم که هر چه به او روی بیاوریم و بخواهیم آنچه نزد او است را بگیریم،‌ از ما فرار می‏کند؛ اشتباه ما این است! حال اینکه هر چه به خدا بگویی: «به من بده»!‌ او نزدیک‌تر می‌شود، خوشش می‏آید؛ این‌ها کلمات علی(علیه السلام) است.

من از صدای این بنده خوشم می آید، بگذارید باز هم بگوید

در روایت دیگری منقول است که: گاهی بنده از خدا حاجتی را که جایش هم هست به او بدهد، تقاضا می‌کند؛ ‌خدا روی می‌کند به ملائکه و می‏فرماید: به او ندهید! می‌گویند: چرا؟ خدا می‌فرماید: من از صدای این بنده خوشم می‌آید، بگذارید باز هم بگوید؛ ما خدایمان را نشناختیم! یک ‌وقت گله نکنید که چقدر به خدا بگویم! خدا از صدایت خوشش می‌آید، چه رسد به اینکه مصلحت نبیند که حاجتت را بدهد؛ بدان! هر ‌بار که حاجتت را به او می‌گویی یک گام به تو نزدیک‌تر می‌شود و تو به او قرب پیدا می‌کنی.

غررالحکم ص182 روایت 3426 و ص193 روایت 3770
چهارشنبه 4 خرداد 90 – 21 جمادی الثانی 1432