بزرگداشت امیرحسین فردی - 2

صفار هرندی: اگر با «فردی» دوست نبودم، احساس خسران می‌کردم/ او یک زندگی اعتقادی داشت

صفارهرندی گفت: دوستی‌هایی با فردی داشتم که اگر این دوستی‌ها نبود احساس خسران می‌کردم.

کد خبر: ۳۰۹۹۸۱

يکشنبه - ۰۷ ارديبهشت ۱۳۹۳ / April 27, 2014

به گزارش خبرنگار فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» مراسم بزرگداشت امیرحسین فردی با حضور محمدحسین صفارهرندی، حجت الاسلام خاموشی رئیس سازمان تبلیغات اسلامی، محسن مومنی رئیس حوزه هنری، علیرضا قزوه مدیر مرکز آفرینش‌های هنری حوزه هنری و جمعی از شاعران و نویسندگان مطرح کشورمان در تالار سوره حوزه هنری برگزار شد.

صفارهرندی از سخنرانان این جلسه بود. وی در ابتدا گفت: برای سخن گفتن از فردی یک اهلیتی لازم است که من به یک اعتبار اهلیت آن را ندارم. یکی از ویژگی‌های فردی موسس بود. گروهی از جوانان را دور خود جمع می‌کرد من این کارها را نکرده‌ام پس اهل این تعریف نیستم اما دوستی‌هایی با ایشان داشتم که اگر این دوستی‌ها نبود احساس خسران می‌کردم.

صفار هرندی افزود: آقای فردی یا امیرخان بچه‌های پاتوقش یک زندگی اعتقادی داشت قدر مسلم این است که ایشان از سال‌ها قبل از انقلاب یک مشی داشت که این مشی را تا آخر عمر حفظ کرد یعنی حرکات زیگزاگی در زندگی نداشت البته زیگزاگی می‌رفت اما در زمین فوتبال کوتاه‌ سخن اینکه او حق کار را ادا می‌کرد.

وی افزود: در کنار زندگی اعتقادی زندگی عاطفی داشت اما محبت ورزی او باعث نمی‌شد قواعد خود را فراموش کند در عین آنکه به شدت در وادی محبت سنگ‌تمام می‌گذاشت اما بی‌رودروایسی هم بود و اگر انتقادی به ذهنش می رسید آن را بیان می‌کرد.

وزیر اسبق ارشاد بیان کرد: مرحوم فردی اهل نظم و انضباط بود در همین زمینه ورزش و فوتبال یک نظم و انضباطی سخت‌تر از حد معمول داشت او قبل از فوتبال می‌گفت باید قدری بدوید و نرمش کنید اگر کسی این کار را نمی‌کرد حق نداشت به زمین فوتبال وارد شود.

وی افزود: زندگی حرفه‌ای او نیز غیرقابل انکار است او نقش موثری در تأسیس ادبیات انقلاب و کیهان بچه‌ها داشت من از خودم می‌پرسیدم مرحوم فردی به خاطر عواطف سرشاری که داشت سراغ بچه‌ها رفت یا وقتی به کیهان بچه‌ها رفت این رقت قلب را دریافت کرد اما وقتی کارهای او در مسجد را دیدم فهمیدم که ارزش‌های وجودی خود او بود این ارزش افزوده را ایجاد می‌کرد.

وی در ادامه توضیحات خود گفت: او به شدت عاطفی بود وقتی به سوگ مادرش نشسته بود با او تلفنی صبحت می‌کردم در آن تلفن داغ یک مادر مرده واقعی را می‌دیدم این لطافت در خصوص دیگران هم بودند این خاطره را سال قبل تعریف کردم اما جا دارد باز هم تعریف کنم سال‌ها قبل به عروسی فرزند یکی از دوستان  مشترک رفتیم وقتی شام سرو شد شام بسیار ساده بود یعنی یک پرس غذا آن هم در بشقاب به افراد تعارف می‌شد یعنی شام بسیار ساده بود اما دیدم امیرحسین لب به غذا نمی‌زند چند بار به او تعارف کردم اما دیدم که به نظر او قصد خوردن ندارد با اصرار از او پرسیدم مگر اتفاقی افتاده که غذا نمی‌خوری او گفت نمی‌خواستم بگویم اما چون اصرار می‌کنی می‌گویم از دیشب در تلویزیون وضعیت کودکان افغانی را که امریکا به کشورشان حمله کرد را دیدم نتوانستم چیزی بخورم او اهل تعارف نبود یعنی واقعا 24 ساعت بود که چیزی نخورده بودم.

وی در ادامه توضیحات خود افزود: همه این امور را در وجود یک نفر جمع کنید از او یک سر حلقه و پاتوق درست می‌شود که هر کس دلش تنگ می شد پیش او می‌آمد ای کاش به جای یک نفر صد پاتوق داشتیم این همان چیزی است که ما کم داریم از سخنان مقام معظم رهبری استفاده می‌کنم ایشان می‌فرمودند بروید پاتوق‌ها را احیا کنید هر کس متناسب با سلیقه و استعداد خودش این پاتوق‌ها را تأسیس کند یک نفر نویسنده است یک نفر شاعر است هر کس ممکن است استعدادی داشته باشد مهم این است که این پاتوق‌ها شکل بگیرد .

صفار هرندی در پایان گفت: هر کسی نمی‌تواند یک پاتوق جمع کند اعتبار مثل امیرحسین فردی لازم است تا پاتوق شکل بگیرد توفیق بزرگی است که یک نفر شمع یک حلقه شود.