برای «ندا» که ناجوانمردانه طعمه شد؛

رسم آدم كشي و شيوه شهرآشوبي

جان سپردن «ندا صالحي آقاسلطان» دختر مظلومي كه آنچنان وحشيانه و ناجوانمردانه، از دست رفت و خون سرخش، جوهر قلم های مسمومی شد که ایران و ایرانی را بر نمی تابند.

کد خبر: ۳۱۴۱۵

چهارشنبه - ۰۳ تير ۱۳۸۸ / June 24, 2009

به ياد «ندا» دخترك مظلومي كه در مسلخ «قانون شكنان مدعي» رفت!

بنا بر حديث معصوم(ع) قتل بیگناه به مثابه و برابر با كشتن تمام آدميان كره زمين بود و اينكه مائيم و به خون كشيده شدن تمام اهل عالم!

بيان و بنان در مرگ «ندا» چون زبان خامه ندارد سر حديث درد، و سكوتي تلخ و سهمگين، سنگيني مي كند بر روح و روان هر آنكس كه از درد و اهليت آن شمه اي و بويي نصيب برده است.

شايد زبان شعر، بتواند گوياي شعور دردناكي باشد كه بر دلمان آوار گشته است؛ «ندا» رفت و غم او با تصوير تكان دهنده خوني كه بر سنگفرش خيابان نقش بست، همچنان زجرمان مي دهد؛

«شكسته باد دست و قلم و زبان و فكري كه زمينه و موجبات اين حادثه غمگنامه را پديد آورد.»

شكسته باد!

«ندا»!

مي خواستم برايت شعر سپيدي بگويم

ديدم اما اين روزگار و نامردمانش با همه روياهاي «سبز»ش، آنچنان «سياه»رويند كه نمي توان در برابرشان و درباره شان از «سپيد»ي گفت!

شعر سپيدم

روسياه شد

از اين همه نامردمي

از اين همه نامرادي

«ندا»ي مظلوم!

تو قرباني كدام دسيسه و مكر شدي

كه اينچنين مشكوك و ملکوک تو را به گلوله بستند؟!

«ندا»ي من! «ندا»ي ما!

«ندا»ي ايران!

تو را به مسلخ «انكار» و «اغفال» و بي شرمي هايشان كشاندند

آنك كه تو

حال آرزوهايت بودي و

روياهايت ...

«ندا»ي مظلوم!

مي د انم شايد همين حالا كنار آن رديف درختان

پرسه مي زني و مرا مي بيني

بيا

بيا و دوباره مرا با نام كوچكم صدا كن

بيا

من

«ايران‌»ام!

سیده فاطمه حسینی - فعال دانشجویی تهران

/انتهاي پيام/