پای درس حاج آقا جاودان-54

حاکم ظالم مهم‌ترین چیزی را که از تو می‌دزدد ایمان توست/ اگر جلوی پایت را نگاه کردی و چشمت به چیزی افتاد، ایرادی ندارد

اگر ذهن شما یک چهارچوب داشته باشد، حرف های مرا در چهارچوب خودت می‌ریزی و بخشی از آن را دور می‌ریزی؛ اگر بی نظر آمده باشی، حرف را می پذیری...

کد خبر: ۳۱۷۵۷۳

سه‌شنبه - ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۳ / May 20, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ حجت‌الاسلام محمدعلی جاودان از اساتید برجسته اخلاق هستند که در طی دوران زندگی و تحصیل حوزویشان از محضر اساتید برجسته‌ای از جمله آیت‌الله حاج آقا مجتبی تهرانی، آیت‌الله خوانساری، آیت‌الله حق‌شناس و علامه عسکری بهره‌مند شده اند.

گردش ولایت در عالم به دست خداست

در آیه 129 سوره مبارکه انعام می فرماید: «وَکـَذلِکَ نـُوَلـّی بَعْضَ الظـّالِمینَ بَعْضًا بـِما کانوا یَکـْسِبونَ » و این چنین ما به بعضی از ظالمان بر بعضی دیگرشان ولایت می بخشیم و پاره ای از ظالمان را بر پاره ای دیگر حکومت می بخشیم؛ آخر چرا؟ به خاطر آنچه که کرده اند.

گردش ولایت در عالم به دست خداست؛ اگر ظالمان به حکومت رسیدند خدا آنها را حکومت داده است و اگر متقیان حکومت یافتند باز هم خدا آنها را حکومت داده است؛ هردو به لیاقت مردم بستگی دارد؛ اگر مردم ظالم اند ما یک ظالمی را بر سر آنها حاکم می کنیم؛ اگر پاکدامن اند ما پاکدامنی را بر آنها حاکم خواهیم کرد؛ قانون است؛ برو برگرد هم ندارد.

در آیه 19 سوره مبارکه جاثیه نیز می فرماید: «وَ إنَّ الظـّالِمینَ بَعْضُهُمْ أوْلیاءُ بَعْض» پاره ای از ظالمان ولی پاره دیگر از ظالمان هستند؛ اگر کسی از ظلم بیرون رفت، هیچ کس، هیچ کس دستش به او نمی رسد؛ اگر از ظلم بیرون رفت هیچ ظالمی توانایی اعمال ظلم بر او را ندارد؛ ببینید یا عادل بر انسان حکومت می کند یا ظالم و از این دو حالت بیرون نیست.

عادل خدمت می کند و ظالم می دزدد

اگر ظالم بر انسان حکومت کرد، ظالم کاری جز دزدی ندارد؛ اصلا از آنجایی که دزد است، ظالم است؛ دزد یعنی کسی که حق می برد؛ ظالم هم یعنی کسی که حق را ناحق می کند؛ اگر ظالم بر انسان حکومت کرد، بدانید که دائما دارند از شما می دزدند؛ چطور کسی می تواند از من بدزدد وقتی خود من دزد هستم؟ اگر من ظالم هستم، حتما یک ظالمی بر من حاکم است.

نه اینکه من یک گناه کرده باشم و یک مرتبه عالم را به هم بریزند؛ داریم در مورد جمع صحبت می کنیم؛ اگر یک ملتی ظلم می کنند، حتما و حتما یک ظالم بر آنها حاکم می شود؛ باز هم نمی گوییم که همان فردا یک ظالم بر آنها حاکم می شود؛ چون این جریانات، جریانات جهانی است و جریانات یک ملت است و یک تاریخ است، به یکی دو روز نیست.

در برابر اگر عادل حکومت کرد، عادل راه و کاری و چیزی جز دادن ندارد؛ عادل می دهد و ظالم می دزدد؛ عادل خدمت می کند؛ در انتهای آیه 19 سوره مبارکه جاثیه می فرماید: «وَاللهُ وَلیّ المُتـَّقینَ » یعنی افراد را دو دسته کرده اند؛ ظالمان بر ظالمان حکومت می کنند؛ اما اگر کسی عادل است چطور؟ «وَاللهُ وَلیّ المُتـَّقینَ» خدا ولی اوست؛ خدای تبارک و تعالی به چیزی نیاز ندارد.

شکر چشمت را به جای آورده ای؟

نیاز خداوند به دادن است نه به گرفتن؛ بنابراین اگر من از ظلم بیرون رفتم و مثلا شروع کردم و از چشمم مراقبت کردم، نتیجه آن را می بینم؛ حاج آقای حق شناس یک عبارتی فرمودند که حرف بسیار بزرگی است و من خیلی روی آن فکر کردم؛ ایشان فرمودند من شکر چشمم را کرده ام؛ شکر چشمم را کرده ام خیلی عظیم است؛ بعد متوجه شدم که خیلی هم سخت نیست.

اگر من با این چشمم گناه نکردم، اگر با این چشم قرآن خواندم و همه اش کارهای خوب کردم، یعنی شکر آن را به جا آورده ام؛ شکر عملی داریم دیگر؛ شکر عملی این است که این چشم را در آنجایی که خواسته اند مصرف کنم؛ این چشم را برای یک اموری خلق کرده اند؛ اگر در همان امور به کار ببری، یعنی شکرش را به جا آورده ای؛ اگر نه هم که شکرش را به جا نیاورده ای.

اگر من از چشمم مراقبت کنم، که البته ممکن است یک روزه به دست نیاید و من یک روزه نتوانم از زیر بار ظلم خودم بیرون بیایم؛ اما اگر از زیر بار ظلم خودم بیرون آمدم دیگر هیچ کسِ هیچ کس در عالم زورش به من نمی رسد؛ اگر یک ملت ظلم کرد، حکومت ظالمان پیش می آید و اگر شخص ظلم کرد، به دست یک ظالم گرفتار می شود.

اگر شخص از ظلم بیرون رفت، دیگر دست هیچ کس به او نمی رسد و اگر ملت از ظلم بیرون رفت، دیگر هیچ کسِ ظالمی نمی تواند بر آنها حکومت کند؛ در آیه 129 سوره مبارکه انعام فرموده: «بـِما کانوا یَکـْسِبونَ » ما ظالمی را بر مردم حکومت می دهیم، «بـِما کانوا یَکـْسِبونَ» به خاطر کارهایی است که کرده اند؛ اگر انسان اینگونه شود، سرانجامش مشخص نیست؛ مگر من چقدر سرمایه دارم که دائما دزدها دارند سرمایه من را می برند؟ من چیزی را به آخر می رسانم؟

از بین چیزهایی که ظالم می برد، مهم تر از همه ایمان من است

از بین چیزهایی که ظالم می برد، مهم تر از همه ایمان من است؛ دزد می آید و می خواهد قیمتی ترین را ببرد؛ اگر بتواند قیمتی تر را می برد؛ قیمتی ترین نعمتی که خدای متعال به ما داده است، ایمان ماست؛ اگر یک کمی گردش روزگار سخت شود، خدایی نکرده خدایی نکرده معلوم نیست انسان چه کند.

اگر انسان توانست با خودش مقابله کند و جلوی هوا و هوس خودش را گرفت و توانست جلوی ظلم خودش را بگیرد، توانست دهانش را ببندد، وضع فرق می کند؛ یک وقت انسان یک حرفی می زند که یک مرتبه یک ساختمان صد طبقه خراب می شود؛ تو یک حرف زدی؛ وای به کسی که شب و روز حرف می زند؛ یک نگاه؛ یک نگاه یک تیر است؛ یک تیر مسموم است.

یک دانه تیر برای مسمومیت انسان کافی است؛ اگر آدم خیلی جدی از چشمش مراقبت نکند، نتیجه مسمومیت این است که دیگر نمی تواند برای امام حسین گریه کند؛ نمی تواند وقتی دارند مناجات می خوانند، یک خاکی بر سر خودش بکند؛ واقع جریان این است که ما باید به حال خودمان خیلی ضجه بزنیم.

فقط جلوی پایت را نگاه کن

من در خاطر دارم که سابقا در محله ما اصلا زن بی حجاب نمی آمد؛ اصلا کسی نمی آمد؛ شاید هم اگر می آمدند همان سر کوچه؛ اما حالا... خب این آدم را معیوب می کند؛ من از این طرف فرار می کنم، چشمم به آن طرف می افتد؛ لذا ما به دوستان عرض می کنیم فقط جلوی پایت را نگاه کن؛ اگر توانستی جلوی پایت را نگاه کنی، امکان نجات وجود دارد.

اگر کسی جلوی پایش را نگاه کند و با این حال چشمش به چیزی بیفتد، ایرادی ندارد؛ چرا؟ چون چاره نداشته؛ من برای جلوی پایم که چاره ندارم؛ نمی توانم چشمم را ببندم؛ پس ناگزیرم چشمم باز باشد و جلوی پایم را نگاه کنم؛ اگر جلوی پایم را نگاه کردم و چشمم به چیزی افتاد، ایرادی ندارد.

اگر ذهن شما یک چهارچوب داشته باشد، حرف های مرا در چهارچوب خودت می ریزی و بخشی از آن را دور می ریزی؛ اگر بی نظر آمده باشی، حرف را می پذیری.

اگر چهارچوب داشته باشی، یعنی برای خودت ساختمان قبلی ساخته باشی، جلوی پیغمبر خدا هم که بروی، باز می گویی این حرفش نادرست است و این حرفش درست است؛ جلوی قرآن هم برود می گوید این حرف درست است و این نادرست؛ مگر اینکه در مقابل خدا و پیغمبر چهارچوب نداشته باشد؛ من برای خودم چهارچوب قبلی نساخته باشم.