از تأسیس تا انحلال یک انجمن به ظاهر صنفی!

شکل گیری انجمن‌های تخصصی در حوزه‌های مختلف، برکات زیادی را در حوزه فعالیت‌های اجتماعی می‌تواند داشته باشد. اما معمولا در ایران این انجمن‌های تخصصی صنفی بیش از آنکه مطالبات صنفی اعضا را پیگیری کند به محلی برای سوء استفاده‌های سیاسی و گروهی فرصت طلبان تبدیل شده است.

کد خبر: ۳۱۷۸۴۳

سه‌شنبه - ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۳ / May 20, 2014

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، با پیروزی محمد خاتمی در انتخابات سال76 و روی کار آمدن دولت اصلاحات، فضای رسانه‌ای و مطبوعات کشور دستخوش تغییرات فراوانی شد که تا قبل از آن به دلیل سایه سنگین تفکر محافظه کارانهٔ دولت سازندگی در عرصه‌های مختلف از جمله مطبوعات تجربه نشده بود. رشد چشمگیر عناوین روزنامه‌ها و افزایش بالای شمارگان آن‌ها موجب شد تا بر تعداد روزنامه نگاران و خبرنگاران این حوزه روز به روز افزوده شود. حمایت‌های مالی و اجتماعی از خبرنگاران و روزنامه نگاران که تعداد اعضای آن نزدیک به6000 نفر می‌رسید، اصلیترین هدفی بود که گروهی را به فکر تأسیس انجمنی قانونی و صنفی واداشت. در ‌‌نهایت این تلاش‌ها به نتیجه رسید و «انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران» با کسب مجوز رسمی از وزارت کار در سال74 فعالیت‌های خود را آغاز کرد. اما پس از 14 سال دادستانی تهران طی یک تصمیم قضایی در 14 مرداد 1388 دستور انحلال انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه نگاران را صادر کرد.

قانون گریزی به جای قانون گرایی!

پس از برگزاری اولین انتخابات هیئت رئیسه، اختلافات میان اعضا بالا می‌گیرد و آتش این درگیری گریبان انجمن صنفی در دوره‌های بعدی انتخاب هیئت رئیسه را گرفت. مطابق با اساس نامه انجمن صنفی که منطبق بر آیین نامهٔ وزارت کار و رفاه اجتماعی می‌باشد یک تشکل صنفی موظف است که حداکثر پس از 6ماه نسبت به انتخاب هیئت رئیسه اقدام نماید و در غیر اینصورت بازرسان مکلفند انحلال انجمن را به وزارت کار اعلام نمایند. با وجود اختلافات و حساسیتی که برای نامزد شدن بعضی از افراد در دوره اول، اولین انتخابات انجمن صنفی در سال 79 برگزار می‌شود و تا سه دوره به شکل منظم ادامه می‌یابد اما در دوره چهارم در تاریخ 19 تیر85 به دلیل به حد نصاب نرسیدن اعضا برگزار نمی‌شود. بیژن مقدم یکی از اعضای سابق انجمن صنفی در مورد عدم برگزاری انتخابات هیئت رئیسه، اختلاف بین اعضا را مهم‌ترین دلیل انحلال انجمن می‌داند، وی دراین باره می‌گوید: «در اواخر کار؛ انجمن صنفی در گیر مشکلات حقوقی بود. به این معنا که برای برگزاری انتخابات در موقع مقرر اقدام نمی‌شد.» سرانجام بی‌توجهی و قانون گریزی اعضای هیئت رئیسه در برگزاری انتخابات دوره‌ای انجمن صنفی که به علل مختلف سیاسی-حزبی صورت گرفت تاوان سختی برای انجمن داشت و در ‌‌نهایت حکم انحلال این مجموعه صادر شد.

تخلفات بزرگ مالی در سایه مظلوم نمایی صنفی!

پروژه تعاونی مسکن40 واحدی پونک واقع در شهرک نفت، پروژه 540 واحدی هشتگرد1 و پروژه 100 واحدی هشتگرد2 (چکامه و چکاوک) این‌ها جزیی از مجموعهٔ پروژه‌های متنوعی است که تعاونی مسکن روزنامه نگاران با هدف حمایت صنفی از جامعه روزنامه نگاران به اجرا در آورد اما این اقدامات با اعتراض بخش زیادی از اعضای انجمن همراه شد. برای نمونه می‌توان به پروژه چکامه و چکاوک اشاره کرد. به گزارش خط خبر، زمین اعضای پروژه هشتگرد 2 تعاونی مسکن روزنامه نگاران، مطابق ماده 2 قرارداد بین اعضا و شرکت تعاونی که در تاریخ 1385 منعقد شد معادل 7350 متر مربع بود که هیات مدیره شرکت برابر ماده 3 آن، مکلف بود در ده (10) بلوک، تعداد یکصد (100) واحد مسکونی احداث کند با تلاش اعضای این پروژه و درسال 1389، هزینه زمین، تمام و کمال به حساب شرکت واریز شد. اما ناگهان و بدون اطلاع اعضا (مالکین زمین) و بدون کسب مجوز قانونی از اداره کل تعاون استان تهران، زمین مربوطه را به دو قطعه 3675 متر مربعی با نام‌های چکاوک و چکامه (هر قطعه 5 بلوک 70 واحدی) تقسیم کردند که یک قطعه آن را (70 واحد) به صورت صوری! به اعضای تعاونی روزنامه نگاران تحویل دادند و یک قطعه دیگر را به تعاونی مسکن خانه موسیقی منتقل کردند!؟

در این ارتباط ابوالحسن مختاباد (بازرس شرکت) در پاسخ به اعتراض اعضای تعاونی روزنامه نگاران مبنی بر اقدام غیر قانونی مدیرعامل شرکت، در فروش 3675 متر مربع زمین اعضای پروژه هشتگرد2؛ جوابیه هوشمند رضوی را ارسال کرد که در آن جوابیه، موضوع فروش و انتقال زمین مربوطه با جعل واژه توسط مشارالیه؛ تحت عنوان «عضوگیری!» اعلام شد که؛ موضوع در سال 1390 با تشکیل مجمع عمومی به تصویب حاضران! رسیده است! در حالی که اولاً: مطابق بند 4 ماده 8 قرارداد فی مابین، مفاد این قرارداد از جمله: مشخصات زمین (7350 متر مربع) و مشخصات بنا (10 بلوک 100 واحدی) و...، با هیچ مجمع عمومی و هیات مدیره‌ای و با هیچ اکثریتی بدون تایید عضو، قابل تغییر و اجرا نمی‌باشد. بنابراین تصویب عده معدودی، سالب حق اکثریت اعضا نمی‌باشد. دوماً: زمان فروش و انتقال زمین پروژه به تعاونی مسکن خانه موسیقی، سال 1389 بوده است و حال آنکه مجمع مورد اشاره مدیرعامل، در سال 1390 تشکیل شده است. و سوما: مطابق ماده 47 اساسنامه مورد عمل شرکت‌های تعاونی مسکن کل کشور که مفاد آن برای تمام تعاونی‌ها الزام آور است؛ موکدا، انعقاد قرارداد یا احداث واحد مسکونی برای اشخاصی که در خرید زمین مشارکت نداشته‌اند را ممنوع کرده است و هر گونه اقدامی را بدون کسب رضایت اعضای ذینفع (مالکان)، باطل اعلام کرده است.

بنابراین تکلیف موضوع را بند 2 ماده 70 اساسنامه مورد عمل تعاونی‌های مسکن کل کشور را مشخص کرده است. براساس این بند؛ معامله زمین یا واحدهای مسکونی دارای معارض یا موانع انتقال تخلف محسوب شده و موجب پیگرد قانونی است. در این رابطه هیات مدیره شرکت تعاونی مسکن خانه موسیقی باید پاسخگوی اعضای تعاونی خودشان باشد که با چه توجیه و استدلالی میلیارد‌ها تومان پول زبان بسته اعضای خود را در پروژه‌ای هزینه کرده است که 65 مالک حاضر و ناظر دارد که قبلا تمام هزینه‌های این زمین را با تمام مشقت و سختی پرداخته‌اند؟ و اساسا چرا قبل از این معامله، استعلام لازم را به عمل نیاوردند؟ از طرف دیگر مسئولیت هیات مدیره تعاونی روزنامه نگاران هم در مقابل اعضای هر دو تعاونی محرز و مسلم است. در هر صورت اعضای تعاونی مسکن روزنامه نگاران مصمم‌اند به منظور بازپس گیری 5 بلوک اعضای هشتگرد 2 (3675 مترمربع) که به صورت غیر قانونی به تعاونی خانه موسیقی واگذار شده است، از طریق مراجع قانونی و قضایی، تمام پیگیری‌های لازم را بعمل آورند. عدم توجه به نامه‌های اداره کل تعاون استان تهران و امتناع از برگزاری انتخابات هیات مدیره جدید؛ با گذشت بیش از 15 ماه از پایان مسئولیت مدیران فعلی به استناد ماده 6 آیین نامه اجرایی تشکیل مجامع عمومی مصوب1387؛ که تصریح به برگزاری انتخابات هیات مدیره قبل از انقضای موعد مقرر دارد، هیات مدیره فعلی که مدت مسئولیتش درتاریخ 24 آبان سال 1391 به پایان رسیده بود از هر گونه اقدام در برگزاری انتخابات هیات مدیره جدید امتناع نمود که منجر به صدور نامه اخطار گونه اداره کل تعاون استان تهران شد.

در این نامه، اداره کل تعاون استان تهران ضمن تذکر شدیدی به هیات مدیره شرکت تعاونی مسکن روزنامه نگاران، خواستار تعیین تکلیف چهار نامه اخطار گونه این اداره به شماره‌های 2659/15/922 مورخ18/1/92 و 25421/15/922 مورخ25/2/1392 و 39065/15/1392 مورخ19/3/1392 شد که در مدت کمتر از 40 روز صادر شده است. به گزارش دیدبان در قسمتی از نامه آمده است: «درصورت خودداری آن هیات مدیره از انجام وظایف قانونی، این اداره کل نسبت به برگزاری مجامع مزبور اقدام نموده و هر گونه عواقب بعدی بر عهده آن هیات مدیره خواهد بود.»

انجمن صنفی روزنامه نگاران یا پاتوق عناصر آشوب طلب؟!

با تأسیس انجمن صنفی روزنامه نگاران، امید آن می‌رفت که با ایجاد یک نهاد مدنی، مطالبات و نیاز‌های روزنامه نگاران و خبرنگاران در مجاری قانونی تامین شود اما چندی نگذشت که عناصر افراطی خود را با پوشش فعالیت در یک نهاد صنفی، ضمن برخورداری از یک ژست قانونی، فرصت آن یافتن تا در مواقع حساس برخلاف منافع ملی و نظام اقدام نمایندو خیانت را به خدمت ترجیح دهند. افرادی چون رجبعلی مزروعی، فریبا داودی مهاجر، فرزانه روستایی و... اعضای هیئت مدیره انجمن را تشکیل می‌دادند که امروز در آمریکا فرانسه و انگلستان مشغول فعالیت‌های رسانه‌ای هستد و با دشمنان قسم خوردهٔ این آب و خاک هم پیمان شده‌اند. حضور عناصرآشوب طلب در هیئت مدیره موجب شد تا انجمن از مسیر اصلی خود منحرف شود و فقط دستمایه‌ای برای اهداف سیاسی گروهی افراطی قرار گیرد. جواد کریمی قدوسی، عضو کمسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در این باره می‌گوید: «انجمن منحله صنفی روزنامه نگاران» برآیند روزنامه‌های زنجیره‌ای هستند که عملا نقش پایگاه‌های دشمن را در داخل جمهوری اسلامی ایفا کرده و تنها هدفشان کمک به براندازی نظام جمهوری اسلامی از طریق رسانه‌های در اختیارشان بود.

فریبا داوودی‌ مهاجر رئیس انجمن روزنامه‌نگاران جوان - رجبعلی مزروعی رئیس سابق انجمن صنفی خبرنگاران

نتیجه: تاریخ قصه نیست!

مطالعه تجربه ی14 ساله فعالیت و عملکرد انجمن صنفی روزنامه نگاران به این حقیقت تلخ تاکید دارد که نفوذ چهره‌های افراطی در یک نهاد مدنی ثمره‌ای جز قانون گریزی ندارد و سرنوشتی جز انحلال یک مجموعه نخواهد داشت. پس از پیروزی حسن روحانی در انتخابات یازدهم عده‌ای به دلیل تحلیل نادرست از شرایط به وجود آمده، اعتدال را با افراطی‌گری و تدبیر را با آشوب اشتباه گرفته‌اند و قصد دارند با سو استفاده از فضای موجود تجربهٔ تلخ حوادث چندین سال گذشته را تکرار نمایند. دیدبان معتقد است که این جریان افراطی که نسبتی با دولت تدبیر و امید ندارد، حل مسئله را در پاک کردن صورت مسئله جستجو می‌کند و از این رو در تلاش‌اند با وارونه جلوه دادن بعضی از واقعیت‌ها و هیاهوهای سیاسی مقدمات از سر گیری فعالیت بعضی نهادهای مدنی که پوسته‌ای از آن‌ها باقی مانده است، فراهم آورند تابه اغراض سیاسی و حزبی خود دست یابند، اما واقعیت این است که علت اصلی انحلال انجمن صنفی خبرنگاران «قانون گریزی و نفوذ شخصیت‌های رادیکال در بدنهٔ مدیریتی آن بود» و تاریخ، حقیقت این موضوع را به اثبات رسانده است

منبع: دیده بان