به رسول مهربانی‌ها - 2

غرض از هر دو جهان قامت بالای تو بود

هر کجا هست دم از شیر خدا باید زد/ چون به دخت تو جلالی است که من می دانم/ غرض از هر دو جهان قامت بالای تو بود/ غرض از خلق علی، خلقت زهرای تو بود ...

کد خبر: ۳۱۹۶۰۸

سه‌شنبه - ۰۶ خرداد ۱۳۹۳ / May 27, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ امروز سالروز مبعث حشرت رسول مهربانی ها، حضرت پدر امت، حضرت رسول الله است. اشعار زیر عرض تبریک و ارادتی به حضرت عشق، یگانه وصی پیغمبر اعظم در عصر حاضر است:

محمدجواد شرافت
ای لهجه ات ز نغمه ی باران فصیح تر
لبخندت از تبسم گلها ملیح تر

بر موی تو نسیم بهشتی دخیل بست
یعنی ندیده از خم زلفت ضریح تر

ای با خدای عرش ز موسی کلیم تر
با ساکنان فرش ز عیسی مسیح تر

وقتی سوال می شود از بهترین رسول
از نام تو چه پاسخی آیا صحیح تر؟

با دیدن تو عشق نمک گیر شد که دید
روی تو را ز چهره ی یوسف ملیح تر

تو حسن مطلع غزل سبز خلقتی
حسن ختام قصه ی ناب نبوتی

بر چهره ی تو نقش تبسم همیشگی
در بین سینه ات غم مردم همیشگی

دریایی و نمایش آرامشی ولی
در پهنه ی دل تو تلاطم همیشگی

در وسعتی که عطر سکوت تو می وزد
بارانی از ترانه، ترنم همیشگی

با حکمت ظریف تو ما بین عشق و عقل
سازش همیشگی و تفاهم همیشگی

خورشید جاودانه ی اشراق روی توست
سرچشمه ی «مکارم الاخلاق» خوی توست

تکرار نام تو شده آواز جبرئیل
آگاهی از مقام ، تو اعجاز جبرئیل

تا اوج عرش در شب معراج رفته ای
بالاتر از نهایت پرواز جبرئیل

مثل حریر روشنی از نور پهن شد
در مقدم «براق» پر باز جبرئیل

مداح آستان تو و دوستان توست
باید شنید وصف شما را ز جبرئیل

سرمست نام توست بزرگ فرشتگان
پیر غلام توست بزرگ فرشتگان

در آسمان عرش تمام ستاره ها
بر نور با شکوه تو دارند اشاره ها

چشم تو آینه ست؛ نه، آیینه چشم توست
باید عوض شود روش استعاره ها

شصت و سه سال عمر سراسر زلال تو
داده ست آبرو به تمام هزاره ها

عیسی کشند و غم زده ناقوس ها ولی
نام تو زنده است بر اوج مناره ها

گلواژه ای برای همیشه است نام تو
«ثبت است بر جریده ی عالم دوام تو»

علی اکبر لطیفیان
بر سر آشفته ام زلف پریشان ریخته
در دل حیران من آیات حیران ریخته

نیستم ناراحت از اینکه شهیدم کرده اند
خون من گر ریخته در پای جانان ریخته

سفره ی دل باز کردن پیش مهمان بهتر است
این دلم هر آنچه دارد پای مهمان ریخته

تا مقام قاب قوسین ات بلا باید کشید
در بیابان طلب خار مغیلان ریخته

گاه باید بیشتر همرنگ شد مثل اویس
نذر یک دندان جانان چند دندان ریخته

هر دو عالم عالمی دارند پیش مقدمت
آن یکی دل ریخته است و این یکی جان ریخته

گرچه آدم گرچه عیسی گرچه موسی باز هم
کمتر از درهای دربار تو دربان ریخته

بسکه خاطر خواه داری و عزیزی که خدا
جای گل روی سرت آیات قرآن ریخته

نذر این پیغمبری خوب است ذبحی رد کنی
در ضمیر عید مبعث عید قربان ریخته

آن قدر ذات خدا در تو تجلّی کرده است
ز آن همه یک جلوه اش را در خراسان ریخته

شب شب مبعث ولی یاد نجف افتاده ام
بسکه از روی لبت ذکر علی جان ریخته

یا نبیّ و یا نبیّ و یا نبیّ یا مصطفی
یا علیّ و یا علیّ و یا علی یا مرتضی

محمد سهرابی
انس اگر حکم براند به سخن حاجت نیست
دیده گر بوسه بلد شد به دهن حاجت نیست

این که گویند من و او به یکی پیرهنیم
عین حق است و لیکن به بدن حاجت نیست

کفن من به جزا پرچم صلح من و تو ست
ور نه آن قدر که گویی به کفن حاجت نیست

از همین دور به یک ناله طوافت کردم
دل چو احرام فغان بست به تن حاجت نیست

دل مگو پاره ی خون است که در دست شماست
با دل ما به عقیقی ز یمن حاجت نیست

تو وکیل منی ای داد رس جن و بشر
در صف حشر چو آیی تو به من حاجت نیست

مست و طناز، سر معرکه باز آمده ای
خون مگر مانده که با تیغ فراز آمده ای

سر پر نشئه ی ما شیشه ی پُر باده ی توست
این هم از لطف تو و حسن خدا داده ی تو ست

من ز یک (اَدَّ بَنی ربّیِ) تو فهمیدم
خلق جبرئیل امین مشق شب ساده ی تو ست

درس پس می دهد این طوطی آئینه پرست
من یقین کرده ام این مرغ فرستاده ی توست

گردن جام نوشتند گناهی که مراست
این هم از خاصیت ساغر آماده ی توست

وصف قد تو محالی است که من می دانم
سرو، پیش تو نهالی است که من می دانم

ختم بر خیر شود گردن آهوی نظر
ابرویت تیغ قتالی ست که من می دانم

امر کردی که تقیه ز سیاهی بکند
ور نه خورشید بلالی ست که من می دانم

تو لبش بوسی و او پای به دوش تو زند
این علی مرد کمالی ست که من می دانم

آمده تا که مروری کند از درس ازل
وحی جبرئیل سئوالی است که من می دانم

پدر خاک چو گفتند به داماد رسول
نه فلک چرخ سفالی ست که من می دانم

هر کجا هست دم از شیر خدا باید زد
چون به دخت تو جلالی است که من می دانم

غرض از هر دو جهان قامت بالای تو بود
غرض از خلق علی، خلقت زهرای تو بود

کیستی ای که مرا تازه تر از هر نفسی
چیستی ای که مرا روشنی پیش و پسی

من به پابوس تو از راه دراز آمده ام
شب محیاست بده زلف به دستم قبسی

دشمن شیر خدا نیز به پاکی برسد
گر مطهر شود از آب مضاعف نَجسی

مگرش سامری آواز در آرد ور نه
گاو را حق ندهد منصب صاحب نفسی

یا بزن با دم خود یا به دم تیغ علی
یسَّرَ الله طریقا بِکَ یا ملتَمَسی

تو نبوغ ازلی، طیف خلایق ماتت
انبیا کاسه به دستان صف خیراتت

چشم بد دور، عجب فتنه دوران شده ای
بر سر معرکه بس رهزن ایمان شده ای

نیمه شب آمده ای درد کشان موی فشان
این چه وقت است که غداره کش جان شده ای

باید امروز رخت سرخ تر از مِی می شد
چون که تو حاصل مستی امامان شده ای

سعی در پوشش خود کم بکن ای شمس جلی
بس که پر نوری، از این فرش نمایان شده ای

امرت از روز ازل بر همگان واجب شد
پاسدار حرمت شخص ابوطالب شد

مست و شب گرد شدم کیست بگیرد ما را
مستحق شررم، کیست دهد صهبا را

دادِ مجنون دل آزاده در آمد که چرا
باز تکرار کنی قافیه لیلا را

با علی غار برو، با دگری غار مرو
محرم خَشیتِ الله مکن ترسا را

آن که در مهد، تو را خواند ز آیاتی چند
بعد از این نیز شود بر سر دوش تو بلند

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی
که نبی شد پسر آمنه، ماه عربی

بعثتی کرد که ابلیس طمع کرد به عفو
رحمتی کرد که خاموش شود هر غضبی

بعثتی نیز رسول غم یحیی دارد
جای حیدر شده همراه بر او زِینِ اَبی

خوش رَوی ای پسر فاطمه اما به خدا
طاقت زینب تو نیست کمی بی ادبی

ترسم این بار اگر گوش به خواهر ندهی
خون کند چوب یزیدی ز تو دندان و لبی

چون که جان می دهد امروز ز تب کردن تو
چه کند زینب تو با سر دور از تن تو