معصومه سپهری:

«من زنده‌ام» یادمان آورد چقدر استقامت و آزادی ارجمند است

نویسنده کتاب «لشکر خوبان» در یادداشتی می‌نویسد: خانم «معصومه آباد» با خاطراتش ما را به سلول‌های سرد و تنگ و تاریک اسارت برد و یادمان آورد چقدر زندگی، امید، آزادی و استقامت، دوست‌داشتنی و ارجمند است.

کد خبر: ۳۲۶۰۶۶

چهارشنبه - ۲۸ خرداد ۱۳۹۳ / June 18, 2014

به گزارش گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، مراسم چهارمین پاسداشت ادبیات جهاد و مقاومت، عصر روز گذشته، سه‌شنبه، 27 خرداد ماه، همراه با رونمایی از تقریظ حضرت آیت‌الله خامنه‌ای برکتاب «من زنده‌ام» به قلم  معصومه آباد برگزار شد. یادداشت کوتاه ذیل از معصومه سپهری، نویسنده و پژوهشگر دفاع مقدس در پاسداشت این کتاب است:

سال 76 زمانی که دانشجوی دانشگاه تبریز بودم در یکی از برنامه‌های فرهنگی دانشگاه، برای نخستین‌بار بانویی را ملاقات کردم که طعم اسارت در زمان جنگ را چشیده بود. او خانم دکتر فاطمه ناهیدی بود. سخنان آن روز ایشان خصوصاً بخشی از خاطرات‌شان که بعد از برنامه‌ رسمی برای چند تن از ما دختران تعریف می‌کرد برای من که تازه جذب خاطرات جنگ شده بودم، فضایی غریب و در عین حال قابل ستایش ترسیم می‌‌کرد.

سؤالات زیادی از آن دوران در ذهن داشتم و چند کتاب کم‌حجمی را که همان سال‌ها در مورد زنان آزاده منتشر شده بود خواندم؛ اما آن‌چه نوشته شده بود تصویری کم‌رمق از آن رخداد خاص بود. در همه‌ این سال‌ها گوش به زنگ انتشار کتابی در مورد آن چهار زن بودم. آن چهار زنی که گرچه ظاهراً تعدادشان کم بود، اما شرایط‌شان برای نشان‌دادن چهره‌ای از غلبه‌ ایمان بر هراس و امید بر یأس و مقاومتی رو در رو با دشمن بی‌نظیر بود.

بعد از سال‌ها انتشار کتاب «من زنده‌ام» روایتگر آن ایام است که با نثر روان و تصویرسازی مناسب بخش زیادی از انتظارات و سؤالات را پاسخ داد و ما را سهیم رنج و صبر و امیدواری آن چهار زن نمود. خانم «معصومه آباد» با خاطراتش ما را به سلول‌های سرد و تنگ و تاریک اسارت برد و یادمان آورد چقدر زندگی، امید، آزادی و استقامت، دوست‌داشتنی و ارجمندند و انسان چه خلاق است که می‌تواند به اسارت معانی متفاوت بدهد.

به همت بلند ایشان در زنده‌کردن ایام «من زنده‌ام» درود می‌فرستم و امیدوارم این کتاب با روایت دقیق‌ دیگر بانوان آزاده تصویری کامل‌تر از آن روزگار فراهم آورد. تصویری که در میان اوراق پر رنج اسارت دیگرگونه خواهد درخشید.