دربست فرمانیه...-5

وای این پسره چقدر خوشگله!

یک دفعه مامان جان فرمود: پسره موهاشو انگار مِش کرده...! فرهان هم بلافاصله گفت: وای من عاششششقشم!!!

کد خبر: ۳۲۹۶۲۹

دوشنبه - ۰۹ تير ۱۳۹۳ / June 30, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ فرمان- دیشب و در حالی که خانواده معزز و محترم ما بعد از تناول اولین افطاری امسال، در حال تماشای مسابقه والیبال ایران و لهستان بود یک سری جریاناتی پیش آمد برای مان. ما هم که دیدیم چند وقت است برای شما چیزی نگفته ایم و شما هم تمام جیک و بوک خانودگی ما را می دانید گفتیم این جریان را هم واسه تان تعریف کنیم، به امید آن که یک کمی از تشنگی روزه فراموش تان شود!

دیشب نشسته بودیم و داشتیم دلاوری های تیم والیبال مان را با کلی ذوق و شوق می دیدیم. خداییش هم سرویس های جاندار قائمی، تیزهوشی معروف، آبشار های مرگبار غفور و میرزاجانپور و خلاصه کل تیم ملی والیبال انصافا دیدن هم دارد.

ما هم مثل عموم مومنین و مومناتی که داشتند بازی را نگاه می کردند، سرخوشانه و با نیشی که تا بنا گوشمان باز بود داشتیم بازی را نگاه می کردیم. ولی فرهان به طرز مشکوکی ساکت بود. من هم نمی خواستم از لاتی خودم کم کنم و ازش بپرسم که دقیقا چه مرگش است. همین جوری هی ایران امتیاز می گرفت و هی من فوضولی م بیشتر می شد که این فرهان ذلیل مرده چرا انقدر ساکت است.

ست اول که تمام شد فرهان یک کمی جان گرفت و شروع کرد به وراجی. من داشتم آنالیز می کردم که چه شد که این بچه نطقش باز شده ولی با شروع ست دوم دوباره فرهان جان زبان به کام گرفت. تقریبا می توانم بگویم داشتم از فوضولی منفجر می شدم که یک دفعه مامان جان با ورود ناخواسته به موضوع، مرا از انفجار رهانید!

در حالی که جناب امیر غفور مشغول هنرنمایی در زمین بود مامان جان با یک لحن شیطنت آمیزی گفت: ماشالله چه ابروهایی داره غفور...!

این کلام از زبان مامان جان درنیامده فرهان یک دفعه از جا جهید و با لحنی سرشار از احساس و شیطنت گفت: آرررررررره. مامان می بینی چه ابروهایی داره؟! خیلی هم خوش خنده است...!

آقا این را که گفت، بلافاصله بنده ی حقیر مانند شیر ژیانی که دارد عصبانیتش را کنترل می کند یک جهش ریز کردم، ولی بلافاصله خودم را کنترل کردم و ساکت نشستم. فرهان هم که متوجه این غرش نهانی من شد سریع خودش را جمع و جور کرد و رفت سرِ جایش نشست، انگار که نه خانی آمده و نه خانی رفته.

دو دقیقه بعد و در حالی که تلویزیون داشت پای مصدوم شهرام محمودی را نشان می داد این بارمادربزرگ جانِ ما که امشب را مهمان مان بودند با ورود به بحث فرمودند: ننه این پسره که چقدر قیافه ش مردونه است. همه ش اخماش تو همه، عین دایی هاته ماشالله. خدا به مادرش ببخشه!

یک نیم نگاهی که به فرهان کردم دیدم نیشش تا بنا گوش باز شده. این دفعه دیگر یک مقدار جهش نموده و بانگ برآوردم: مامان جان شما دارید بازی رو نگاه می کنید یا بازیکنا رو؟!

شاید باورتان نشود ولی تیریپ مردانه ام به شدت جواب داد و همه ساکت شدند.

یک لحظه یادم آمد که چند روز پیش هم تمام توجهات ملی و حتی جهانی نه اینکه به بازیِ تیم ملی فوتبال در جام جهانی معطوف شده باشد، به قیافه و تیریپ بر و بچه های فوتبال دوخته شده بود. تا جایی که مدل موهای علیرضا حقیقی جزو آمال و آرزوهای ملت شده بود و هوار تا جوک در این مورد ساخته شده بود. یاد افزایش تصاعدی محبوبیت علیرضا حقیقی در میان دخترهای مملکت در همین یکی دوهفته افتادم، و یاد اظهار نظر نیکول کیدمن که گفته بود ایرانیها خوشتیپ ترین بازیکنان این جام جهانی هستند. و باز یاد محبوبیت احسان علیخانی و علی ضیاء و حالا علیرضا حقیقی و بچه های والیبال...

همین جوری داشتم در درون خودم از این موضوع حرص می خوردم که یک جای خالی بسیار تمیز از سعید معروف همه را هیجان زده کرد. معروف تا جای خالی انداخت، یک دفعه مامان جان دوباره افاضه فرمود: موهاشو انگار مش کرده...! فرهان هم بلافاصله آرام گفت: وای من عاششششقشم!!!

این دفعه دیگر رگ غیرتم بالا زد و با صدایی رسا گفتم: بس کنید دیگه خجالت بکشید. فقط  ما پسرا باید چشمامونو بندازیم زمین؟! شماها هر جوری دوست دارید ملتو برانداز کنید مشکلی نیست؟! والا از اول بازی کل سوراخ سمبه های ملتو آوردن جلو چشممون!

محض یارکشی هم که شده رو کردم سمت باباجان بهش گفتم: بابا شما نمی خوای چیزی بگی؟!

باباجان هم که تنها دغدغه اش خنک کردن و نوشیدن چایی بود که در دستش بود با یک لحن تامل برانگیزی گفت: میگن سعید معروف اول جای خالی بوده بعد دست و پا درآورده... هار هار هار !!!

اهالی خانه ترکیدند از خنده. من هم که آچمز از این جواب خفن و شرمنده از داشتن یک همچین هم تیمی بودم، گفتم: بابا... چه ربطی داشت؟!

باباجان هم انگار میخواهد غرور مرا نشکند فرمودند: عزیزم امروز این جوک واسم پیام شده بود خب...!

هیچی دیگر. دیدم منِ بیچاره در اقلیت محض هستم و اگر ادامه بدهم برای خودم بد می شود. برای همین هم آرام و به مانند یادداشت های گذشته لمیدم روی مبل و شروع کردم به فکر کردن. فکر کردن به لایک های علیخانی و ضیاء. به عاشقانه هایی که دخترها زیر نوشته های علیرضا حقیقی گذاشته اند این روزها. یادِ حرفهای نیکول کیدمن و یاد فوضولی چشمهای بعضی ها...!