یادداشت/ تاملی بر جریان‌سازی صدا و سیما در ورزش؛

اسم این کار خیانت است آقای صدا و سیما!

فقط تصور کنید رسانه ملی به جای پرداخت این چنین افراطی و محیرالعقول به فوتبال، سهم واقعی رشته‌های ورزشی را با عدالت می‌داد؛ یعنی مردم کشتی را هم همپای فوتبال در تلویزیون می‌دیدند و والیبال و بسکتبال و ورزش‌های رزمی و... را هم.

کد خبر: ۳۲۹۸۱۷

سه‌شنبه - ۱۰ تير ۱۳۹۳ / July 01, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ سیده سارا توانگر-

پلان اول:

کشتی فرنگی کشور در المپیک 2014 افتخارآفرینی می کند. افتخارآفرینی که در تاریخ ورزش مملکت بی سابقه است. اتفاقاً همان شب دو مدال رنگین دیگر هم در وزنه برداری کسب می شود و رؤیایی ترین شب ورزش ایران رقم می خورد. فردا صبح، به وضوح می توانی لبخند را در میان مردم ببینی. یک شادی خاص، یک غرور ملی، یک حس بسیار باارزش فقط و فقط به خاطر افتخارآفرینی جوانان ورزشکار وطن شان.

نهایت فعالیت صدا و سیما روی این موضوع محدود می شود به پخش چند نماهنگ، پوشش خبری در چند بخش خبری و یکی دو مصاحبه در همان ایام و ... تمام.

به طرز قابل تأملی روزنامه های ورزشی ممکلت هم حداقل پوشش را روی این موضوع انجام می دهند و حتی برخی از روزنامه ها اخبار زرد و خاله زنکی هر روزه فوتبالی را بعنوان تیتر یک انتخاب می کنند و افتخار ملی بی نظیرمان را لایق تیتر یکی نمی دانند...!

مردم اما موضوع را به سردی رسانه دنبال نمی کنند. برای مردم مهم است که این همه پول در فوتبال چرا باید دود شود و خرج ورزش های پر ثمر و با استعداد وطن نشود. و باز برخورد رسانه ها جالب است: قاطبه ای که سکوت می کنند، آن عده ای هم که سکوت را می شکنند قدم در تطهیر فوتبال برمی دارند.

و موضوع چندی بعد به فراموشی سپرده می شود...

پلان دوم:

جام جهانی از راه می رسد. مانور رسانه ای جام با برنامه 2014 و در قالب دو شبکه از چند هفته مانده به آغاز جام جهانی آغاز می شود. با شروع جام جهانی برزیل، 2014 بعنوان یکی از مفصل ترین و تکمیل ترین برنامه های ورزشی تاریخ سیمای ملی با حدود 200 دست اندر کار به پوشش لحظه به لحظه جام می پردازد؛ هر شب، برنامه ای به مدت 10 ساعت. قالب اخبار ورزشی شبکه سه هم حتی عوض می شود و هماهنگ با جام 2014 می شود. رنگ و بوی سیما کاملاً فوتبالی است. طبیعی است که این همه فضاسازی رسانه ای بخش وسیعی از مردم کشور را هم درگیر کند و این یعنی عجیب نیست اگر تا دیشب حدود 120 میلیون پیامک به برنامه جناب عادل سرازیر شده باشد.

و همچنین روزنامه های ورزشی کاملاً جام جهانیزه (!) شده اند، و تبعا هر منبع خبری دیگری...

این وسط اما جوانان رشید والیبال طوفان می کنند و در ادامه درخشش های چند ساله اخیر خود این بار با بردهایی تاریخی برابر غول های والیبال جهان برای نخستین بار به دور نهایی لیگ جهانی راه می یابند.

صدا و سیما هم شاهکار می کند! یعنی همین که لا به لای فوتبال ها، بازی والیبال تیم ملی خودمان را پخش زنده کردند و فرضاً یک برنامه هم با حضور کواچ گرفتند یعنی شاهکار!

بلافاصله هم برمی گردیم به استودیوی 2014 و همان آش و همان کاسه...

پلان سوم:

فقط تصور کنید رسانه ملی به جای پرداخت این چنین افراطی و محیرالعقول به فوتبال، سهم واقعی رشته های ورزشی را با عدالت می داد. یعنی مردم کشتی را هم همپای فوتبال در تلویزیون می دیدند، و والیبال را، و بسکتبال را، و ورزش های رزمی را، و دو و میدانی را و...

کافیست یک سال این جریان پیش بیاید. حالا با قطعیت می توان گفت هیچ کس پیگیر مزخرفات حضرات لیگ برتری مان نخواهد بود و دیگر برنامه نود، هفته ای دو سه میلیون پیامک دریافت نخواهد کرد و طبیعتاً سیل نوجوانان مستعد مملکت به سمت ورزش های پر بازده گسیل خواهد شد و کشتی و والیبال و امثالهم به جایگاه واقعی شان بر خواهند گشت و طبیعتاً راه رشد آنها تا حدود زیادی باز خواهد شد و افتخارآفرینی شان بسیار بیشتر...

و حضور ورزش در متن زندگی مردم و میزان تاثیرگذاری ورزش در افزایش روحیه وطن پرستی و همچنین افزایش نشاط ملی بسیار بیشتر از قبل خواهد بود...

و این ها فقط انجام وظیفه رسانه ملی خواهد بود در مقوله ورزش؛ نه بیشتر...!

البته اگر حضرت رسانه ملی پوشش صحیح و درست داشته باشد. نه مانند الان که بیش از کمک به فوتبال، به حواشی منفی و تلخ آن دامن می زند و بیشتر بلای جان شده تا آرامِ جان!

پ.ن: آقای رسانه ملی! باور کنید این مدل فعالیت شما در ورزش، نه تنها خیانت به ورزش، که حتی خیانت به فرهنگ مملکت است...