شعر صرافان در ایام ماه مبارک رمضان؛

هُبَل من بتی از جنس حباب است خدایا!

یار در خانه و عمری است که ما گِرد جهانیم/ این خودش سخت ترین شکل عذاب است خدایا!/ زیر باران تو با چتر غرور آمده بودم/ خشک ماندم، گله کردم که سراب است خدایا! ...

کد خبر: ۳۲۹۹۴۸

سه‌شنبه - ۱۰ تير ۱۳۹۳ / July 01, 2014

به گزارش خبرنگار فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، قاسم صرافان، شاعر خوش طبع کشورمان به مناسبت ایام ماه مبارک رمضان شعری سروده و در وبلاگ شخصی خود قرار داده است.

متن این شعر به شرح ذیل است:

رمضان آمد و مهمان تو خواب است خدایا!
راه گم کرده و دنبال ثواب است خدایا!

نیست ساقی و زمین یک دل آباد ندارد
حال مردان خرابات خراب است خدایا!

آبرو با بر و رویی برود گر تو نگیری
نقش دینداری ما نقش بر آب است خدایا!

این که این سوی نقاب است که دل می‌‌بَرَد از خلق
بگذر از آنکه در آن سوی نقاب است خدایا!

کی شود سوی تو بی‌رنگ و سبک بار سفر کرد؟
تا که این سفره پر از رنگ و لعاب است، خدایا!

یار در خانه و عمری است که ما گِرد جهانیم
این خودش سخت ترین شکل عذاب است خدایا!

«عهد ما با لب شیرین دهنان» بستی و حالا
کار ما فهم تو از روی کتاب است خدایا!

می‌پرستم صمد ساخته‌ی وهم خودم را
هُبَل من بتی از جنس حباب است خدایا!

زیر باران تو با چتر غرور آمده بودم
خشک ماندم، گله کردم که سراب است خدایا!

گذر عمر نشانده‌ست مرا بر لب جویی
که پر از دسته گلِ داده به آب است خدایا!