به بهانه عیدی که در خود غم دارد؛

یادش به خیر ... لحظه‌ی افطار ... تشنگی

یادش به خیر ... سوز مناجات نیمه شب/ وقتی که با خدا دل ما هم کلام شد/ یادش به خیر ... لحظه ی افطار ... تشنگی/ نام حسین گفتن ما التزام شد ...

کد خبر: ۳۳۵۸۷۲

يکشنبه - ۰۵ مرداد ۱۳۹۳ / July 27, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ امروز، روز عید فطر، عید یک ماه بندگی است. گرچه از پایان یک ماه رحمت و مغفرت دلگیریم، اما از عید عاشقانه ها و مرحمت ها خوشحالیم. اشعار زیر به مناسبت این عید بزرگ تقدیم می شود:

سید هاشم وفایی
دردا كه ماه رحمت حق باز هم گذشت
با آن كه لحظه لحظه او مغتنم گذشت

درهاي مغفرت به روي ما گشوده بود
مهماني خدا به وسعت جود وكرم گذشت

شب هاي قدر او چقدر باشكوه بود
ساعات غرق عفو گنه دمبدم گذشت

برخرمن گناه من آتش كشيد دوست
با آن كه ديد معصيتم از رقم گذشت

دست مرا گرفت خدا و نجات داد
وقتي ز پا فتادم و آب از سرم گذشت

ايدل بهوش باش پس از ماه مغفرت
ماهي كه ميزدند گنه را قلم گذشت

هركس نبُرد بهره از اين چشمه زلال
باور كنيد زندگيش در عدم گذشت

درعيدفطر خوان كرم چيده مي شود
گرماه رحمت و كرم ذوالكرم گذشت

يارب به وصل دوست سروري به ما ببخش
اين روزهاي هجر كه با درد و غم گذشت

همسايه رضاست «وفائي» ومي سرود
اوقات خوب ما همه دراين حرم گذشت

رحمان نوازنی
آقا سلام! ماه مبارک تمام شد
شب های آخر من و ماه صیام شد

درهایی از ضیافت حق بسته شد ولی
پشت در نگاه شما ازدحام شد

سفره دوباره جمع شد و دیر آمدیم
دیر آمدیم و قسمت ما فیض عام شد

بین دعای آخر سفره دعا کنید
شاید که سال، سالِ ظهور امام شد

آقا دعا کنید که شبهای آخر است
شاید که مهمانی ما هم به کام شد

محمد فردوسی
وقت جدایی من و ماه صیام شد
یعنی غروب طلعت این بار عام شد

دارد بساط ماه خدا جمع می شود
آه درون سینه ی ما مستدام شد

توشه برای روز جزا برنداشتم!
فرصت گذشت و خوشه ی عمرم تمام شد

یادش به خیر ... سوز مناجات نیمه شب
وقتی که با خدا دل ما هم کلام شد

یادش به خیر ... لحظه ی افطار ... تشنگی
نام حسین گفتن ما التزام شد

دست ادب به سینه نهادم به سوی او
اشکم روان و ذکر لبم اَلسَّلام شد ...

... وای از دمی که خنده ی کوفی جماعتان
بر زخم بی شمار تنش التیام شد

هر کس به نوبه ی خودش از او بها گرفت
وقتی میان قتلگهش ازدحام شد ...

حجت الاسلام جواد محمدزمانی
الغرض! فیض خاص گشت تمام
سهم ما باز، فیض عام شده است

دل ناباورم صدا میزد:
میهمانی مگر تمام شده است؟