نقدی بر سرمقاله نیویورک تایمز؛

وقتی فراری‌ها برای عراق نسخه رهایی می‌‏پیچند

وزیر سابق دارایی عراق و استاندار فراری نینوا به عنوان تحلیل‏گر نیویورک تایمز در یادداشتی مضحک، نسخه رهایی از تروریسم برای ملت عراق پیچیده‏‌اند.

کد خبر: ۳۳۶۷۳۰

شنبه - ۱۱ مرداد ۱۳۹۳ / August 02, 2014

به گزارش گروه بین‌الملل«خبرگزاری دانشجو»، رافع العیساوی وزیر سابق دارایی عراق و اثیل النجیفی استاندار فراری نینوا به عنوان تحلیل‏گر نیویورک تایمز در یادداشتی مضحک، نسخه رهایی از تروریسم برای ملت عراق پیچیده‏‌اند.

نویسندگان مقاله در ابتدا اتهامات زیادی را نسبت به دولت نوری مالکی روا می‌‏دارند، ایشان مدعی هستند که دولت عراق به واسطه فشار آمریکا و ایران بر سرکار آمده است. همچنین فرقه گرایی!، دستگیری هزاران سنی بدون محاکمه! و خروج تدریجی ایشان از حاکمیت از دیگر اتهامات بی اساس مندرج در این مطلب است. حال سئوال این است که با وجود اختلافات استراتژیک میان ایران و امریکا در مسائل گوناگون و به ویژه خاورمیانه، و نیز راهبرد ایالات متحده در کاهش نفوذ ایران در منطقه چگونه می‏توان وجود کوچک‏ترین توافقی را میان این دو بر سر انتخاب نخست وزیر عراق متصور بود؟

در جای دیگر از زبان مردم استان‏‌های صلاح الدین، دیاله و نینوا به خواست عمومی در تشکیل دولت‏‌های خودمختار در این مناطق اشاره کرده و برخورد نیروهای امنیتی عراق با آشوب‏‌ها را عامل نارضایتی معترضین عراقی معرفی می کنند. این در شرایطی است که با توجه به بافت پیچیده قومی- قبیله‏‌ای در استان‏های دیاله و نینوا تصور تشکیل حکومتی خودمختار بدور از نظارت دولت مرکزی خیالی خام و غیرعملی است. از سوی دیگر تامین امنیتی استانی چون صلاح الدین عملاً از عهده گروه‏های مدعی خارج است به نحوی که تنها با دخالت ارتش و سایر نیروهای امنیتی، داعش مجبور به عقب نشینی از مواضع خود از این استان شد.

نگارندگان مقاله پس از آن بحث تروریسم در عراق را اینگونه مطرح می کنند: چند ماهی پیش دولت اسلامی شام و عراق (داعش) با سازماندهی و پشتیبانی قوی وارد فلوجه شده، و ماه گذشته نیز موصل را به بهانه دفاع از اهل سنت در برابر دولت مالکی به تصرف خود درآورد. هرچند این فرقه دارای برداشت انحرافی از اسلام بوده و به فرهنگ عراق بی اعتنایی می‏کند، قبایل سنی که یک دهه گذشته پیشتاز مبارزه با القاعده در عراق بودند، با داعش به عنوان خلف القاعده، علیه دولت مالکی همکاری کرده‌اند.

تسامح در برخورد با داعش و کم رنگ جلوه دادن عمق جنایات این گروهک تروریستی شائبه‏‌ی ارتباط پنهانی برخی جریانات غرب‏‎گرا در عراق با داعش را بیش از پیش تقویت می‌‏کند. به‏‌عنوان نمونه چند روز پس از اشغال استان نینوا، اسنادی در شبکه‏‌های خبری منتشر شد که نشان از خیانت داخلی و نقش پررنگ اثیل النجیفی در این ماجرا داشت.

اثیل النجیفی استاندار نینوا، نگارنده متن حاضر و برادر اسامه النجیفی رئیس مجلس سابق عراق، چهار روز پیش از شروع حمله داعش در بخشنامه‌‏ای دولتی زمینه عدم مقاومت نیروهای دولتی و پلیس که در محدوده اختیارات وی بود را فراهم کرده تا نیروهای داعش بدون هیچ مقاومتی خود را به ادارات و موسسات دولتی نینوا برسانند.

النجیفی طی نامه ای به همه ادارات رسمی در این استان دستور داده است تا کلیه اسناد دولتی را سوزانده و در مقابل افرادی که آنان را مجاهد! خوانده است مقاومت نکنند.

متن دستور استاندار نینوا به شرح زیر است:

با توجه به شرایط بسیار سختی که استان در حال تجربه کردن آن است و باور ما به عدم توانایی ارتش در مقابله با مجاهدین، دستورات زیر باید در تمام ادارات دولتی در سطح استان اجرا گردد: از بین بردن و سوزاندن تمامی قرارداد‌ها و اسنادی که حاوی امضای استاندار است.

هیچ‌یک از کارمندان و کارگران نباید با مجاهدان! (تروریست‌های داعش) مقابله کرده و باید برای محافظت از جان‌ها و اموال به هر نحو ممکن فرار کنند.

به علاوه برخلاف نظر نویسندگان نیویورک تایمز که سعی دارند دولت عراق را در مقابل اهل سنت قرار داده و از اختلاف عمیق میان این دو دم می‏زنند، در صحنه عمل بسیاری از مسلمان سنی مذهب عراق و کردهای این کشور، بدون کوچکترین نشان تفرقه، دست در دست ارتش و دولت عراق با تروریست‏های تکفیری-بعثی وارد پیکار شده‌‏اند.

نویسندگان مقاله ادعا دارند که عراقی‏‌ها خواستار نخست وزیر جدیدی به جز نوری مالکی هستند، از سیاستمداران عراق توقع دارند که در تقسیم قدرت تعادل بیشتری قائل شده و در جهت رضایت کردهای عراق گام بردارند. پایان سیاست‌های مبارزه با تروریسم، لغو برنامه بعثی زدایی و آزادی زندانیان سیاسی از قبیل احمد الالوانی از دیگر دعوی‏‌های این نوشتار است.

این رویکرد افراطی در تعارض کامل با خواست حقیقی مردم عراق قرار دارد، چرا که در انتخابات مجلس که در اردیبهشت امسال برگزار شد حزب نوری مالکی (قانون) حائز بیشترین کرسی در مجلس شد و اگر ملاک را رأی مردم در نظر بگیریم، باید به خواست ایشان تن در داد. همچنین مخالفت عیساوی و نجیفی با سیاست‌‏های مبارزه با تروریسم و بعثی زدایی از عراق نشان از آن دارد که اولاً وجود تروریسم و آشوب در این کشور ظاهراً به نفع برخی گروه‏‌های فرصت طلب و سوء استفاده‌‏گر است که خود را محق دانسته و بر طبل اپوزیسیون بر ضد حکومت مشروع مرکزی معرفی نمایند. ثانیاً حمایت از حزب بعث و باقی مانده‏‌های ناصالح آن حکایت از نوعی دیکتاتوری صدام مابانه‏‌ای این فرقه به اصطلاح روشنفکر و غرب گراست.

جالب اینکه در جای دیگر، گروه های مبارز شیعه که در صف مقدم مبارزه علیه تروریسم قرار دارند در ردیف داعش به عنوان تروریست معرفی شده‏‌اند. اما کوچک‏ترین اشاره‏‌ای به نقش حزب منحله بعث که با عنوان طریقت نقش‌بندیه با فرماندهی عزت دوری، مرد شماره دو در رژیم صدام، در همکاری با تروریست‏‌های داعش و به خاک و خون کشاندن عراقی‏‌ها از شیعه و سنی و کرد و عرب نمی‏‌شود. دفاع چند روز پیش النجیفی از گروه نقش‌بندیه و توصیف عناصر آن به کسانی که از تجربه در مدیریت امور برخور دارند، بیانگر میزان همکاری او و بعثی ها است.

مضحک‏تر آنکه در ادامه مطلب، دخالت و حمایت امریکا در امور جاری عراق را ضروری دانسته و پیشنهاد می‏دهد فردی از مسئولان امریکایی عهده‌‏دار تشکیل گروهی از سران سنی عراق در داخل و خارج از این کشور شود. همچنین نقش امریکایی‌‏ها را در ایجاد تغییر در ساختار نیروهای امنیتی و سازماندهی نیروهای کرد، اساسی قلمداد می‏کند. در بخش پایانی نیز امریکا را به عنوان ناجی نهایی عراق معرفی کرده و در عبارتی قابل تامل می‏‌آورند: علی رغم بروز معضلات اخیر، با کمک دوستان امریکایی می‏توان مشکلات را به سهولت پشت سر گذاشت.

جای تعجب نیست که افرادی چون رافع العیساوی که در زمان صدارت خود از کمترین تحرکات قومی و جدایی‌‏طلبانه در به مخاطره انداختن تمامیت ارضی و امنیت ملی عراق دریغ نکرد از یک سو، و اثیل النجیفی متهم اصلی در تحویل استان نینوا به تروریست‏‌های داعشی-بعثی از سوی دیگر با تریبون بیگانه نسخه‏‌ای برای مردم خسته از استعمار امریکا بپیچند که از قبل آن منافع استعمار، تکفیر و تروریسم در کنار یکدیگر و به بهترین نحو تامین گردد.