وبلاگ «خاطرات جبهه» / حميد داودآبادي

اولين تجربه مرگ و زندگي ...

17 سالم نمی شد، آزارم به مورچه هم نمی رسید، شدیدترین کاری که تا آن زمان کرده بودم، سگی را که در کوچه مان دنبالم کرده بود، با سنگ زدم تا فرار کند و من به نانوایی بروم...

کد خبر: ۳۴۱۳۲

يکشنبه - ۲۸ تير ۱۳۸۸ / July 19, 2009

17 سالم نمی شد. شاید مثل تو.

14 اردیبهشت 1361 در ایستگاه حسینیه، جاده اهواز حدود 50 کیلومتر مانده به خرمشهر.

وقتی به داخل سنگرهای عراقی که شب قبل در نبردی سخت فتح کرده بودیم رفتم، چشمم که به فرش و وسایل خانه هموطنان خرمشهری ام افتاد که عراقی ها در سنگرشان جمع کرده بودند، خونم به جوش آمد. رگ غیرتم بدجوری تحریک شد.

ساعتی بعد، متجاوزین بعثی که هنوز امید داشتند خاک میهن ما را زیر چکمه های کثیفشان لگد مال کنند، به ما حمله کردند.

17 سالم نمی شد. آزارم به مورچه هم نمی رسید. شدیدترین کاری که تا آن زمان کرده بودم، سگی را که در کوچه مان دنبالم کرده بود، با سنگ زدم تا فرار کند و من به نانوایی بروم.

من نخواستم، خودش خواست. اصلا خودش آمد. وحشی و مغرور. متکبر و متجاوز.

کرور کرور آدم بود که به طرف ما حمله می کردند. دشت پر بود از عراقی. دیگر نمی شد سکوت کرد. خیلی داشتند نزدیک می شدند.

یک کماندوی عراقی که لباس پلنگی تنش بود، به صورت زیگزاگ می دوید طرف من. تا اون روز فقط توی فیلم های سینمایی همچین چیزایی دیده بودم.

این جا دیگر فیلم نبود.

می ترسیدم. دستم می لرزید. نه از ترس، از این که باید اولین تجربه مهم زندگی ام را به انجام می رساندم.

صورتش به سیاهی می زد. سبیلو بود. سبیلی کلفت. چشمانی خشن داشت و نگاهی ترسناک. همین طور می دوید طرف من.

درنگ جایز نبود ...

بسم الله را گفتم و ...

انگشت سبابه ام را آرام روی ماشه کلاشینکف قرار دادم و ...

شکاف رو به رو، میزان با مگسک ... زیر هدف مقابل و ...

تق ... تق ...

دو تا تیر بیشتر نزدم.

یکی توی صورتش، یکی توی سینه اش.

با همان سرعت که به طرفم می دوید، با صورت نقش بر زمین شد.

خوشحال شدم.

نه! خوشحال نشدم. دلم خنک شد که یکی از دشمنان وحشی را کشته ام، ولی از مرگ او خوشحال نشدم.

همان جا افتاد روی زمین. دیگر زیگزاگ نمی دوید. هیچ تکانی نخورد.

نگاهی به بدن بی حرکتش انداختم. یادم آمد.

عادت داشتم، اگر در خیابان یا تصادفی، مرده می دیدم، همین کار را می کردم.

نفس عمیقی کشیدم و ...

بسم الله الرحمن الرحیم ... الحمدلله رب العالمین ...

شروع کردم به خواندن فاتحه.

آره برای همان که خودم کشته بودمش!

آمده بود دین و کشورم را اشغال کند؛ چه باید می کردم.

فاتحه را که خواندم، نگاهی به آسمان انداختم و با خود گفتم:

- خدایا ... من وظیفه خودم رو انجام دادم ... تو لطف و کرمت خیلی زیاده ... تو ارحم الراحمینی ... شاید اون بیچاره جاهل بوده و نفهم ... تو به بزرگیت اون رو ببخش.

اون روز خیلی فاتحه خوندم!