طلوع ماه بني هاشم

عباس عليه‏السلام فرزند اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام در چهارمين روز از شعبان سال 26 هجري قمري، ديده به جهان گشود، ميلاد عباس، نوري ديگر به اين هستي بخشيد و دل‏هاي شيفتگان اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام از شور و عشق، لبريز گشت.

کد خبر: ۳۴۸۶۱

دوشنبه - ۰۵ مرداد ۱۳۸۸ / July 27, 2009

ولادت

چهارم شعبان، سال‏روز ولادت پرچم‏دار بزرگ کربلا، حضرت عباس‏بن علي عليه‏السلام است.

عباس‏بن علي عليه‏السلام در سال 26 هجري قمري، در مدينه، ديده به جهان گشود. وي در دامان اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام و مادر گرامي‏اش به گونه‏اي پرورش يافت که به مظهر غيرت، ايثار و شجاعت، بدل گشت. عباس‏بن علي عليه‏السلام در طول حيات خويش از محضر پدر و برادرانش، بيشترين بهره را برد و جامع فضايل نيکو گرديد. آن بزرگوار آن چه را از محضر آن سه امام معصوم آموخته بود، در کربلا آشکار ساخت و حماسه ساز نام‏آور عاشوراي حسيني شد.

طلوع ماه در مدينه

عباس عليه‏السلام فرزند اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام در چهارمين روز از شعبان سال 26 هجري قمري، ديده به جهان گشود. ميلاد عباس، نوري ديگر به اين هستي بخشيد و دل‏هاي شيفتگان اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام از شور و عشق، لبريز گشت. چهره‏ي علاقه‏مندان اهل‏بيت عليهم‏السلام را شبنم شادي فراگرفته بود و هريک براي ديدار نورسيده‏ي مولاي خويش بر يکديگر، پيشي مي‏گرفتند. هنگامي که نسيم اذان و اقامه بر روان پاک و سپيد اين طفل نيک‏بخت فرو نشست، امام علي عليه‏السلام با واژه‏اي مهرآفرين، نام فرزند خود را عباس نهاد. عباس يعني شير بيشه‏ي شجاعت و قهرمان ميدان نبرد.

دوران کودکي

بايد در لحظه لحظه‏ي دوران کودکي عباس عليه‏السلام ، به دقت انديشيد؛ زيرا در همه‏ي اين دوران شيرين و حساس زير نظر و عنايت کانون عصمت و طهارت بوده است. او در دوران کودکي از دانش و زهد و تقوا و ايثار و عبادت و شجاعت پدر ـ که آيت بي‏همتاي همه‏ي کمال بشري است ـ الهام مي‏گيرد و مي‏کوشد خود را آن‏گونه بپروراند که ايده‏آل و مطلوب پدري بزرگوار چون علي است.

فضايل

پرچم‏دار کربلا و پاسدار حرم اهل بيت مصطفي صلي‏الله‏عليه‏و‏آله ؛ حضرت عباس عليه‏السلام ويژگي‏ها و فضايل فراواني دارد که القاب و کنيه‏هاي آن حضرت، نشان‏گر برخي از آن‏هاست. ماه بني‏هاشم، از جمال او حکايت دارد. سقاي کربلا، از فداکاري عباس عليه‏السلام در رساندن آب به اهل‏بيت عليهم‏السلام حکايت مي‏کند. قهرمان علقمه و پرچم‏دار کربلا، شجاعتش را بازگو مي‏کند. پاسدار حرم، گواه جانبازي او در راه اهل بيت عليهم‏السلام است. باب‏الحوايج، شکوه او را نزد خداوند، نشان مي‏دهد و سرانجام، عبد صالح، از عظمت معنوي عباس بن علي عليه‏السلام حکايت دارد.

عباس عليه‏السلام در کلام امام سجاد عليه‏السلام

بزرگي و عظمت مقام عباس‏بن علي عليه‏السلام به گونه‏اي است که امامان معصوم عليهم‏السلام در موارد متعدد بر فداکاري‏ها، جانبازي‏ها و عظمت شخصيت آن بزرگوار تأکيد فرموده‏اند. امام سجاد عليه‏السلام که خود در کربلا حضور داشت و شاهد فداکاري‏هاي عمويش بود، درباره‏ي حضرت عباس عليه‏السلام مي‏فرمايد: «خداوند، عمويم عباس را رحمت کند که با ايثار و جانبازي، در راه برادرش جانبازي کرد تا آن که دست‏هايش قطع شد و خداوند به جاي آن، دو بال به او داد که با آن‏ها به همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند؛ همان‏گونه که براي جعفربن ابوطالب قرار داده شد. عباس را در پيشگاه خداوند منزلتي است که در روز قيامت، همه‏ي شهدا به آن غبطه مي‏خورند».

عباس عليه‏السلام در کلام امام صادق عليه‏السلام

امام صادق عليه‏السلام ، حضرت ابوالفضل العباس عليه‏السلام را به عنوان کسي معرفي مي‏کند که از ايمان استوار و بينش نافذ برخوردار بوده و در راه امام بزرگوارش به جهاد برخاسته است. ايشان مي‏فرمايد: «عمويم؛ عباس، بصيرتي نافذ و ايماني محکم داشت. او به همراه برادرش حسين عليه‏السلام جهاد کرد و به افتخار شهادت رسيد». آن حضرت هم‏چنين درباره‏ي اخلاص و ارزش جهاد حضرت عباس عليه‏السلام مي‏فرمايد: «شهادت مي‏دهم و خدا را شاهد مي‏گيرم که تو در راه جنگجويان بدر و مجاهدان راه خدا گام نهادي و در جهاد با دشمنان خدا، اخلاص ورزيدي و در نصرت اولياي خدا، خلوص نشان دادي و از دوستانش دفاع کردي... شهادت مي‏دهم که تو هر چه در توان داشتي، انجام دادي».

مظهر شهادت

سلام بر ابوالفضل، فرزند اميرالمؤمنين علي عليه‏السلام ؛ که با جانش با حسين عليه‏السلام مواسات ورزيد، از دنيايش براي آخرت بهره برد و خود را فداي برادر کرد. روزهاي آغازين ماه شعبان، ولادت اين دو برادر را در خود دارد؛ دو برادر بزرگواري که نام‏شان در ذهن هر مؤمن شيفته‏اي، تداعي‏گر قلّه‏هاي بلند حماسه و سرافرازي است. حسين و ابوالفضل عليهماالسلام ، نام‏هاي قدسي هستند که چشم‏اندازي از اخلاص، عبوديت، دليري و ايثار را پيش ديدگان آدمي مي‏گشايند و در درون او، تواضع و حيرتي وصف ناشدني را برمي‏انگيزانند. حضرت ابوالفضل عليه‏السلام ، پرچم‏دار لشکر اخلاص و شهادت، مظهر دلدادگي به معبود، و نمود مجسمي از يک انسان کامل است. او بزرگ‏مردي حماسه آفرين است که در قيامت، شهيدان بر مقام او رشک مي‏برند. او پرچم‏داري است که يادمان دلاوري و آزادگي وي، پيوسته در تاريخ جاري است. سلام همه‏ي صالحان و پاکان، بر روان پاک آن دريا دل باد؛ سلامي تا سپيده‏دمان ظهور.

طليعه آگاهي

حضرت ابوالفضل عليه‏السلام ، پرچم‏داري است که ولادتش، طليعه‏ي آگاهي، ايمان، دلاوري و آزادگي است. او بيرق‏دار فريادگري است که در دشت نينوا بر شب تاخت و هيمنه‏ي دروغين تيرگي‏ها را درهم ريخت. آن والا مرد، برزگر عشق، در دشت خون و رهايي شد. عزيزي که فداکاري‏ها و ايثارگري‏هايش، انديشه‏هاي سبز ايثارگران ما را به نور و روشنايي هدايت کرد و باغستان تفکر جانبازان رشيد ما را، سرسبزي و طراوتي جاودانه بخشيد. ولادت با سعادت قمر بني‏هاشم؛ حضرت عباس عليه‏السلام و روز جانباز را به محضر سيد و مولاي جانبازان، حضرت آيت‏اللّه‏ خامنه‏اي(مدظله‏العالي) تبريک مي‏گوييم و براي همه‏ي جانبازان، آرزوي توفيق و سربلندي داريم.

رزم آوري

حضرت ابوالفضل عليه‏السلام سواري خوش سيما و تنومندي است که در زيبارويي، «ماه بني‏هاشم» خوانده مي‏شد و در تنومندي به گونه‏اي بود که چون بر قوي هيکل‏ترين اسبان مي‏نشست، پاهايش بر زمين کشيده مي‏شد. در قدرت و رزم‏آوري چونان شير خشمگين بر لشکر کفر و الحاد مي‏تاخت؛ به قدري تار و مارشان کرده بود که ديدن او، دل دشمن را به لرزه مي‏انداخت. گروه گروه افراد با چهره‏هايي وحشت‏زده از پيش او مي‏گريختند و دلاوران لشکر آن گروه نامسلمان، به تيغ شمشيرش، رو به جانب دوزخ مي‏نهادند.

سلام بر ابوالفضل عليه‏السلام ؛ بزرگ‏مردي که به يُمن نام بلندش، پرواز را مي‏آموزيم و يادش هماره در ميناي عشق مي‏درخشد. سلام بر ابوالفضل عليه‏السلام ، که سرو بلند آزادگي را بر بام تاريخ ما مي‏کارد، آينه‏هاي طور و تجلي را در برابر جوانان ما مي‏افرازد و پرچم صلابت و سادگي، صبر و ايستادگي، شهادت و مردانگي را بر ايوان آيين زندگي جانبازان عزيز ما به اهتزاز در مي‏آورد. سلامي ويژه، از هر سپيده‏دمان، تا هر شام‏گاهان، هزاران بار!

پاسدار نام‏آور

حضرت ابوالفضل عليه‏السلام ، پاسدار نام‏آور حماسه‏ي کربلاست. او فروزان اختر شجاعت و فرزانگي است که پرچم خونين انقلاب حسيني را براي هميشه بر فراز قلل مرتفع تاريخ، به اهتزاز درآورد. و اينک، همه‏ي کوهنوردان آزادي را به صعود برچکاد مبارزه فرا مي‏خواند و در کلاس عقيده و جهاد، بدانان شور و شعور مي‏آموزد.

ترنّم شگفتن نوگلي معطر

اينک، گلخنده‏هاي آسمان و زمين، و زمزمه‏هاي شورانگيز بلبلان شيدا، در سال‏روز ميلاد حضرت عباس عليه‏السلام به گوش مي‏رسد. دريچه‏اي از شادي بر دل‏ها گشوده شده و رنگين کمان شوق، فضاي زندگي را آراسته است. صداي هلهله‏ي شادمانه‏ي عرشيان به گوش مي‏رسد و ترنّم شکفتن نوگلي معطر در باغستان توحيد، دل‏ها را مفتون و مجذوب خويش ساخته است. عباس مي‏آيد و صفا و زيبايي و پاکي را به ارمغان مي‏آورد. عباس مي‏آيد و کرامت و فضيلت و شهادت را با خود به همراه مي‏آورد. مردي مي‏آيد که ابر رحمتِ انديشه‏اش، همه‏ي تشنگان فضيلت راسيراب مي‏کند. آري، اينک هوا عطر آلود و عنبرآميز است و آبشاري از نور، از خنده‏هاي شادمانه‏ي خورشيد، به مهماني زمين آمده است. عباس‏بن علي عليه‏السلام به دنياي خاکي، گام نهاده است؛ هم او که آيه‏ي روشن کتاب استقامت است؛ بزرگ وارث ايثار و خون، پاسدار ايمان، يگانه‏ي دوران، وسعت همه‏ي نيکي‏ها، فرزند خورشيد و مرزبان حماسه‏ي جاويد.

ياران! اينک به احترام قدم‏هاي پرصلابت عباس دلاور، عرشيان در گوش خاکيان، حديث تهنيت مي‏خوانند. اين ولادت پرميمنت بر شما نيز مبارک باد!

دانش ابوالفضل عليه‏السلام

حضرت ابوالفضل عليه‏السلام ، زورق نشين درياي بي‏کرانه‏ي معرفت بود. به سان ماه تابان از خورشيد وجود پدر، نور مي‏گرفت و با فراستي چشم‏گير و دقتي فراوان، خوشه‏چين خرمن حقايق ولايت بود. علي عليه‏السلام درباره‏ي دانش‏اندوزي فرزند خود چنين مي‏فرمايد: «همانا فرزندم عباس، در کودکي علم آموخت و به سان فرزند کبوتر که از مادرش، آب و غذا مي‏گيرد، معارف را از من فرا گرفت».

کرامت‏هاي ابوالفضل عليه‏السلام

عباس عليه‏السلام به برکت ايثار و فداکاري بي‏مانندش، قبله‏ي دل‏هاست. حرم ملکوتي‏اش، آرام‏بخش دل عاشقان است. مردم درمانده‏اي که از همه جا نااميد شده‏اند، به بارگاه او که تجلي‏گاه رحمت الهي است، روي مي‏آورند و شاد و خوشحال بازمي گردند. آن خانه‏اي که هرگز به روي حاجت‏مندان بسته نمي‏شود، خانه‏ي عباس، بنده‏ي وارسته‏ي خداست.

شمايل

حضرت عباس عليه‏السلام ، آيتي از جمال و زيبايي بود. رخساره‏اش زيبا، اندامش متناسب و نيرومند بود و آثار دليري و شجاعت را به خوبي نمايان مي‏ساخت. راويان، او را خوب‏رو و زيبا وصف کرده و گفته‏اند که رشيدي اندام و قامت ايشان به حدي بود که بر اسب نيرومند و بزرگي مي‏نشست، ولي در همان حال، پاهايش بر زمين، خط مي‏انداخت.

وفاي عباس عليه‏السلام نسبت به برادر

حضرت ابوالفضل عليه‏السلام به پيماني که با خداوند براي حفظ بيعت خود با برادر، راهبر و امامش بسته بود، وفادار ماند. مردمان در طول تاريخ مانند اين وفاداري را نديده‏اند و زيباتر از اين وفاداري در کارنامه‏ي وفاي انساني به ثبت نرسيده است. وفاداري که هرآزاده‏ي شريفي را به خود جذب مي‏کند.

شعري از سيدراضي قزويني درباره‏ي علم‏دار کربل

«اي ابوالفضل! اي بنيان‏گذار فضيلت و ايستادگي و خويشتن‏داري! فضيلت، جز تو را به پدري نپذيرفت. کوشيدي و به اوج عظمت و بزرگي دست يافتي، اما هر کوشنده‏اي به خواسته‏اش دست پيدا نمي‏کند. با عزت و سرافرازي و همت بلند از پذيرش ستم، سر باز زدي و پيکان نيزه‏ها را مرکب خود کردي».

تسليم در برابر حق

عباس عليه‏السلام ، اسلام خود را در تسليم خلاصه کرده بود؛ تسليم در برابر خدا، و در برابر وليّ امر مسلمانان. او با صدق و خلوص و آگاهي در راه تسليم، گام نهاد و هرچه درتوان داشت در طَبَق اخلاص، تقديم راه امام خود کرد و سرافرازانه جان باخت. آري، نتيجه‏ي آگاهي کامل و ايمان خالص، همين است.

خويشتن داري عباس عليه‏السلام

ابوالفضل عليه‏السلام در روز عاشورا، عزت نفس و خويشتن داري را با تمام ابعاد و آفاقش مجسم ساخت. امويان به شرط کناره‏گيري از اردوي برادرش، وعده‏ي فرماندهي کل قوا به او دادند. ولي وي بر اين وعده‏ي آنان تمسخر زد و با شوق و اخلاص به سوي لشکرگاه حسين عليه‏السلام شتافت و در راه دفاع از دين و آزادگي، جان خود را فدا کرد.

جهاد با نفس

به راستي که حضرت عباس عليه‏السلام در ستيز با دشمن، سنگ تمام گذاشت. بدنش مجروح گشت، دست‏هايش قطع شد، عمود آهنين بر فرقش زدند و تير به چشم و مشک آب او رسيد. کشت و کشته شد. ولي جهاد با نفس او ارزش‏مندتر است؛ زيرا با لب تشنه، آب را تا نزديک دهان آورد. آن‏گاه از لب تشنه‏ي برادر و کودکان تشنه‏اش ياد کرد و آب را بر روي شريعه ريخت. و همين نشان دهنده‏ي جهاد عباس عليه‏السلام با نفس خويش است.

زيارت ابوالفضل العباس عليه‏السلام

زيارت ابوالفضل عليه‏السلام هم‏چون قدم‏گاه معرفت است و در اين زيارت، گلواژه‏هاي عرشي، رايحه‏ي قدسي به وجود انسان مي‏بخشند. يکايک واژه‏هاي آن، عطري از گلزار فضايل علوي در بردارد و مجموعه‏ي عبارت‏هاي زيارت، ويژگي‏هاي انسان کامل، عبدي صالح و رادمردي ملکوتي را نشان مي‏دهد. زيارت او، سنخيتي روحي بين انسان و آن شخصيت ملکوتي پديد مي‏آورد.