آیت‌الله موحدی کرمانی در دوره طرح ولایت:

رخنه حب دنیا در دل، از عوامل اصلی ندیدن واقعیات جامعه است/ بیان خاطره‌ای از حضرت امام (ره)

امام جمعه موقت تهران یکی از عوامل ندیدن واقعیات را رخنه حب دنیا در دل بیان کرد و گفت: حتی علاقه خوب هم اگر در دل وجود دارد باید همه تحت‌الشعاع علاقه به خدا باشد؛ مثلا اگر در شرایطی لازم شد انسان فرزندش را به اسلام هدیه کند بگوید چشم، در قرآن هم خداوند می‌فرماید: اگر شما این مسائل دنیا را از خدا و پیغمبر بیشتر دوست دارید منتظر عذاب باشید.

کد خبر: ۳۴۹۸۲۸

يکشنبه - ۲۶ مرداد ۱۳۹۳ / August 17, 2014

به گزارش گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، به نقل از روابط عمومی سازمان بسیج دانشجویی، آیت‌الله موحدی کرمانی شب گذشته در جمع دانشجویان پسر نوزدهمین دوره طرح ولایت کشوری در اردوگاه سید الشهدا (ع) آبعلی سخنان خود را با آیه‌ای از قرآن در مورد غیبت شروع کرد و اظهار داشت: «... و هیچ یک از شما دیگرى را غیبت نکند، آیا کسى از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟» این آیه برای نزدیکی ذهن به موضوع نیست بلکه حقیقت این گناه را خداوند در اینجا بیان می‌کند.

وی ادامه داد: شیطان گناهان را زینت می‌کند آن‌چنان که به نظر گناه کار زیبا می‌رسد، در این مواقع باید یک چشم حقیقت‌بینی باشد که زشتی‌های گناه را کنار بزند و حقایق را ببیند. در معراج پیغمبر (ص) حقایق را با چشم خود دید و نکتهٔ مهم این است که ما نیز می‌توانیم ببینیم. در یک روایت که اهل سنت نیز آن را نقل کرده‌اند، پیغمبر می‌فرماید: دو چیز مانع این است که شما واقعیات را ببینید یکی حرف‌های زیادی است یکی هم اینکه دل‌های شما چراگاه شیطان شده است.

امام جمعه موقت تهران در ادامه افزودند: این روایت دو عامل را برای ندیدن واقعیات بیان می‌کند: اول حرف زدن زیاد، انسان باید سخن را کنترل کند و حتی الامکان سکوت کند مگر درمواقعی که ضرورت دارد یا می‌خواهد ذکر بگوید، زمانی که انسان حرفی را می‌زند اول باید حساب کند که این حرف چیست آیا من باید این حرف را بزنم یا نه؟ شاید غیبت باشد؛ تهمت باشد؛ شاید مسخره کردن مومن باشد؛ شاید اهانت به مقامات مسئول در جمهوری اسلامی باشد، این‌ها هیچ کدام جایز نیست.

آیت‌الله موحدی کرمانی در ادامه عامل بعدی ندیدن واقعیات را رخنهٔ حب دنیا در دل بیان کرده و افزودند: حتی علاقهٔ خوب هم اگر در دل وجود دارد باید همه تحت‌الشعاع علاقه به خدا باشد؛ مثلا اگر در شرایطی لازم شد انسان فرزندش را به اسلام هدیه کند بگوید چشم، در قرآن هم خداوند می‌فرماید: اگر شما این مسائل دنیا را از خدا و پیغمبر بیشتر دوست دارید منتظر عذاب باشید.

این استاد اخلاق تاکید کردند: اگر این دو عامل مانع نشود، هر چیزی که من می‌شنوم شما هم می‌شنوید، پیغمبر وحی را می‌شنوند، سخن ملائکه را می‌شنوند، به ما هم اجازه دادند همین جور باشیم، مگر قرآن نمی‌فرماید انسان‌های مومنی که بایستند، استقامت کنند وسست نشوند، این‌ها با فرشته‌ها در ارتباطند، این طور انسانی سخن فرشتگان را می‌شنود و الهام فرشتگان را درک می‌کند، مگر حضرت صدیقه (س) بعد از فوت پیغمبر با فرشته صحبت نمی‌کرد، حضرت سخنان فرشته را املاء می‌کردند و امیرالمومنین (ع) می‌نوشتند. هر انسانی می‌تواند به این مقام برسد اما باید زبان و دل را کنترل کند.

این مدرس حوزه و دانشگاه با بیان حقیقت غیبت در قرآن عنوان کردند: متاسفانه غیبت زشت، رایج و در یک کلمه غیبت به معنای چیزی است که پشت سر برادر دینی خود بگویید که او خوشش نیاید. ممکن است یک عیبی در بدنش باشد یا حتی یک بیماری که نمی‌خواهد کسی بفهمد، یا اخلاق بدی باشد مگر اینکه آشکار باشد مثلا شرابخوار و در آشکارا هم شرب می‌کند، اما اگر در خانه بصورت پنهانی بخورد و بعد هم دهان خود را شست و شو دهد و فورا هم بیرون نیاید تا بد مستی نکند، اگر احیانا شما متوجه شدید حق ندارید به کسی بگویید.

وی ضمن وسیع دانستن دامنه غیبت تصریح کردند: بعضی از غیبت‌ها جایز، نه جایز بلکه واجب هم است، مثلا اگر شخصی به خواستگاری رفت وشما او را می‌شناختید، اگر پدر دختر از شما در مورد این شخص پرسید، در اینجا اگر این شخص مشکلی دارد باید بگویید، نمی‌شود گفت من غیبت نمی‌کنم، منتهی اکتفا به حداقل باید کرد، مثلا بگویید من این شخص را می‌شناسم، ازدواج دختر شما با این شخص مصلحت نیست. در این جور مواقع غیبت واجب است، اگر اینجا صحبت نکنید، دخترش را به یک آدم لا مذهب، بی‌دین و ناباب داده و بعد از چند ماه زندگیشان نابود می‌شود.

آیت‌الله موحدی در ادامه با بیان خاطره‌ای از حضرت امام (ره) فرمودند: خدا رحمت کند امام را خیلی غیبت می‌کرد اما از شاه و از آمریکا، امام در زمان شاه می‌فرمود: این منبری‌ها که به منبر می‌روند، تمام جنایات شاه را بگویند تا مردم بفه‌مند این نانجیب با مردم و دین و علما چه کرده است. تشخیص اینکه این غیبت واجب است یا گناه دارد هم با خود شخص است و اگر تردید دارد، یعنی به قول علما تشخیص اهم را نمی‌تواند بدهد، در اینجا باید از علما و مرجع تقلید اجتهاد کند.