دهه لطف و کرامت - 3

طبع من باز هم از سمت حرم می آید

می روم از حرمت حس من این است انگار/ که کسی تا دم در پشت سرم می آید/ شعر می خواند و می گرید و می گریاند/ طبع من باز هم از سمت حرم می آید ...

کد خبر: ۳۵۱۹۲۶

چهارشنبه - ۰۵ شهريور ۱۳۹۳ / August 27, 2014

به گزارش گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، شعرای خوش ذوق و جوان کشورمان به مناسبت میلاد حضرت معصومه (س) و دهه کرامت یک دو بیتی و یک غزل سروده و منتشر کرده اند که ذیلا از نظرتان می گذرد.

سید محمدرضا شرافت
دل من باز گرفته به حرم می آید
درد دلهاست که از چشم ترم می آید

باز هم پیش ضریح تو نشستم با اشک
لطف تو باز فقط در نظرم می آید

در همه زندگی از بی تو شدن می ترسم
که اگر دست نگیری به سرم می آید

کاش آن لحظه ی پر غصه به دادم برسی
آه آن لحظه که وقت سفرم می آید...

زائری بود که هر روز حرم می آمد
چقدر پیش تو بوی پدرم می آید

می روم از حرمت حس من این است انگار
که کسی تا دم در پشت سرم می آید

شعر می خواند و می گرید و می گریاند
طبع من باز هم از سمت حرم می آید

علی اکبر لطیفیان
نشسته ام بنویسم حرم، حرم... بانو
چه خوب شد که دوباره کبوترم بانو

نشسته ام بنویسم مرا به قم ببری
دو هفته ای شده اصلاً نمی پرم، بانو

نشسته ام بنویسم، مرا رها نکنی
که بی تو راه به جایی نمی برم، بانو

مسیح نیز مریض مرا علاج نکرد
ولی به لطف تو امروز بهترم، بانو

امام زاده ی موسی بن جعفری، خانم
غلام زاده ی موسی بن جعفرم، بانو

علیرضا قزوه
شبی دل شسته بودم در زلال ربنا اینجا
که عطری در صدایم ریخت‏ بانگی آشنا اینجا

شبی زیبا، شبی پوشانده بودم قامت دل را
لباسی سبزتر از مخمل سبز دعا اینجا

سپیده، آسمان و خاک اینجا جذبه‌ای دارد
که با سر می‏دود خورشید هم از طوس تا اینجا

چه خاک است این که عطر کاظمین و طوس را دارد
اگر قصد طواف هر سه را داری، بیا اینجا

به یاد غربت لب‌تشنگان روز عاشورا
عطش گل می‏کند در چشمه آیینه‌‏ها اینجا

وحید قاسمی
دلم سه شنبه شبی باز راهی قم شد
کنار درب حرم، بین زائران گم شد

نگاه چشم ترم تا به گنبدت افتاد
دوباره شیفته ی رنگ زرد گندم شد

به یاد مشهد و باب الجواد افتادم
سرود عاشقی ام، یا امام هشتم شد

به محض بردن نام امام آینه ها
لبان آینه هایت پر از تبسّم شد

به استحاله کشاندی مرا به لبخندی
دو چشم مملو اشکم، دو خمره ی خم شد

سلام بر تو و بر خاندان اطهارت
سرم به زیر قدوم تمام زوّارت

نسیم مرقدتان عطر کوچه باغ بهشت
بَرَد ز خاطره ها غصّه ی فراق بهشت

رواق های حریمت بهشت نور و بلور
بلند گنبد نورانیت، چراغ بهشت

مدام روز قیامت پی تو می گردم
نمی روم به جهنّم، و یا سراغ بهشت

شکسته باد دو پایم، اگر که روز حساب
بدون تو بگذارم قدم به باغ بهشت

منم مدیحه سرایی که آرزو دارم
جوار باغ تو باشم، شده کلاغ بهشت!

سلام بر تو و بر خاندان اطهارت
سرم به زیر قدوم تمام زوّارت

هادی جانفدا
جایی که کوه خضر به زحمت بایستد
شاعر چگونه پیش تو راحت بایستد

نزدیک می‌شوم به تو چیزی نمانده است
قلبم از اشتیاق زیارت بایستد

بانو سلام کاش زمان با همین سلام
در آستانۀ درِ ساعت بایستد

و گردش نگاه تو در بین زائران
روی من – این فتاده به لکنت – بایستد

تا فارغ از تمام جهان روح خسته‌ام
در محضر شما دو سه رکعت بایستد

بانو اجازه هست که بار گناه من
در کنج صحن این شب خلوت بایستد؟

در این حرم هزار هزار آیۀ عذاب
هم وزن با یک آیۀ رحمت بایستد

باید قنوت حاجت بی‌انتهای ما
زیر رواق‌های کرامت بایستد

شیعه به شوق مرقد زهرا به قم رسید
طاقت نداشت تا به قیامت بایستد

آن کس که جای فاطمه در قم نشسته است
در روز حشر هم به شفاعت بایستد

تو خواهر امام غریبی و این غزل
با بیت‌هاش در صف بیعت بایستد

من واژه واژه عطر تو را پخش می‌کنم
حتی اگر نسیم ز حرکت بایستد

این شعر مست تکیه زده بر ضریح تو
مستی که روی پاش به زحمت بایستد

جواد محمدزمانی
لایق صحبت صبح تو به جز شبنم نیست
جز ستاره شب احساس تو را محرم نیست

در کویر آمدی از زمزمه گل رویاندی
یعنی احساس زلال تو کم از شبنم نیست

آنکه ایوان نجف گفته صفایی دارد
داند ایوان تو از مرقد مولا کم نیست

پای شیطان به شکوه حرمت باز نشد
آنکه بیرون ز بهشت تو رود آدم نیست

عشق بی حد تو را کافری اش می خوانند
کفر هم باشد اگر آخر این عالم نیست

آسمان می چکد از خواهش عرفانی ما
حالت دَرهم ما مستحق دِرهم نیست

از نسیم سحر آرامگهت پرسیدم
که لبش جز به تب بوسه بر آن پرچم نیست