اختصاصی/ روایت روزنامه گاردین انگلیس از فیلم ضد ایرانی «گلاب»؛

حمایت تمام‌قد روزنامه انگلیسی از فیلم ضد ایرانی و حامی فتنه

فیلم ضد ایرانی "گلاب" برای اولین بار در جشنواره تلوراید در ایالت کلورادو آمریکا به نمایش درآمد.

کد خبر: ۳۵۳۱۱۵

چهارشنبه - ۱۲ شهريور ۱۳۹۳ / September 03, 2014

به گزارش خبرنگار حوزه سینما و تلویزیون «خبرگزاری دانشجو»، روزنامه گاردین انگلیس در گزارشی پیرامون فیلم سینمایی ضد ایرانی "گلاب"،‌به "یک جانبه بودن" و "کلیشه ای بودن" حمایت رسانه های خارجی از این فیلم ضد ایرانی اذعان کرده است. در این گزارش که تحت عنوان "گلاب: هرآنچه درباره اولین فیلم جان استوارت می‌دانیم" خودِ گاردین نیز در این گزارش به تمجید از کارگردانی "جان استوارت" پرداخته و به شیوه معمول خود، خط حمایتی کامل خود را از این فیلم ضد ایرانی و حامی فتنه نشان داده است. البته نه تنها این واکنش از سوی این رسانه انگلیسی عجیب نیست بلکه یقیناً در روزهای آتی شاهد ادامه این روند در رسانه های خارجی خواهیم بود. متن کامل این گزارش را در زیر می خوانید:

فیلم سینمایی «گلاب» به عنوان اولین تجربه کارگردانی «جان استوارت» طی روزهای گذشته برای اولین بار در جشنواره تلوراید در ایالت کلورادو آمریکا به نمایش درآمد.

"گلاب" یک فیلم درام آمریکایی است که با اقتباس از شرح‌حالی که مازیار بهاری و ایمی مولی در سال 2011 با عنوان "سپس آنها برای من آمدند؛ یک داستان خانوادگی درباره عشق، اسارت و بقا" نوشته‌اند، ساخته شده است و به وقایع سال 88 می‌پردازد.

بهاری در سال 2009 مصاحبه‌ای با برنامه "Daily Show" که اجرای آن را جان استوارت برعهده‌ دارد انجام داد و این مصاحبه جرقه‌ای شد برای ساخت فیلمی با عنوان گلاب (Rosewater) که این روزها در داخل و خارج از کشور سروصدای زیادی به پا کرده است.

داستان فیلم از این قرار است که مازیار بهاری روزنامه‌نگار و مستندساز ایرانی – کانادایی و خبرنگار هفته‌نامه نیوزویک آمریکا در سال 88 به ایران سفر ‌کرد و در جریان شلوغی‌های پس از انتخابات ریاست‌جمهوری به زندان افتاد و 118 روز زندانی بود و مورد بازجویی قرار ‌گرفت. این در حالی بود که همسر او باردار بود. جان استوارت پس از دستگیری بهاری در شوی نیم‌ساعته شبانه‌اش (Daily Show) هر شب اخباری از تلاش همسر بهاری برای آزادی او منتشر می‌کرد.

زمانی که بهاری در بازداشت به سر می‌برد همیشه چشم‌های او با چشم‌بند بسته بود و تنها خصوصیتی که از بازجویش به خاطر دارد این است که او همواره بوی گلاب می‌داد. نام فیلم نیز از همین مساله برگرفته شده است.

مازیار بهاری پیش از بازداشت ارتباطاتی با جان استوارت داشت و 10 روز قبل از بازداشت در برنامه Daily Show در بخش "ایرانیان مورد نظر"  حضور یافت.

حضور بهاری در این برنامه به عنوان مدرکی برای "جاسوسی رسانه‌ای" مورد استفاده قرار گرفت. بهاری در گفتگو با هالیوود ریپورتر اظهار کرده: «من فکر نمی‌کنم که جان احساس مسئولیتی در قبال بازداشت من می‌کرد بلکه او شخصا خودش را در این داستان درگیر می‌دانست چون نام او در بازجویی‌های من آورده شده بود».

مازیار بهاری و جان استوارت پس از آزادی بهاری یکدیگر را ملاقات کردند و این گونه بود که مجری برنامه Daily Show از خاطرات بهاری اطلاع پیدا کرد.

جان استوارت با چند نویسنده برای نوشتن فیلمنامه این کار صحبت کرد اما به نتیجه نرسید و پس از آن تصمیم گرفت خودش پروژه نوشتن فیلمنامه را آغاز کند.

فیلمبرداری در اردن

تابستان گذشته، استوارت اولین وقفه خود در برنامه " Daily Show" را ایجاد و کار فیلمبرداری را در اردن آغاز کرد. آنها طی 5 هفته با بودجه‌ای بالغ بر 5 میلیون دلار فیلمبرداری را انجام دادند.

تفاوت فیلم گلاب با کتاب خاطرات بهاری

بهاری در خاطرات خود به تلاش های همسرش و روزنامه نگاران برای آزادی او می‌پردازد اما فیلم گلاب در درجه اول زندگی قهرمان خود را پشت میله‌های زندان روایت می‌کند.

بازیگران ایرانی و مکزیکی

در این فیلم برای ایفای نقش بهاری از یک بازیگر مکزیکی به نام "گابریل گارسیا برنال" استفاده شده است. استوارت تصمیم داشت بازیگری را انتخاب کند که بتواند به خوبی پیچیدگی‌های شخصیتی یک روزنامه‌نگار را به تصویر بکشد و در انتخاب خود به "برنال" رسید.

از دیگر بازیگران این فیلم "شهره آغداشلو" و "گلشیفته فراهانی" بازیگران ایرانی در نقش مادر و خواهر بهاری هستند.

اکران "گلاب" در آمریکا از 7 نوامبر مطابق با 16 آبان ماه در سینماهای آمریکا آغاز خواهد شد و همچنین در بخش نمایش ویژه فستیوال فیلم 2014 کانادا به نمایش در خواهد آمد.

رسانه‌های خارجی پس از اکران این فیلم در جشنواره تلوراید به تعریف از این فیلم ضد ایرانی پرداخته‌اند. به عنوان مثال سایت آمریکایی “Variety” با تمجید از بازی‌های بازیگران گلاب، این فیلم را به عنوان تجربه اول کارگردان آن مثبت ارزیابی کرده است و با ادبیاتی کلیشه‌ای آن را بیانیه‌ای درباره تحمل بشر و موقعیت خطرناکی که روزنامه‌نگاران همیشه با آن مواجه هستند، دانست.