يادداشتي از دکتر زارعي نجفدري:

مردم منشأ مقبوليت حکومت هستند

مردم منشأ مقبوليت حکومت هستند، چرا که ايجاد و اجراي حکومت مردمسالار جز با همراهي و قبول مردم امکان پذير نيست، نگاه ليبرال دمکراسي به مردم نگاهي قشري و غير توده ايست، در اين نگاه، مردم به موجي تفسير مي شوند که ...

کد خبر: ۳۵۴۷۴

شنبه - ۱۰ مرداد ۱۳۸۸ / August 01, 2009

به گزارش گروه سياسي «شبکه خبر دانشجو»، دکتر زارعي نجفدري مشاور رييس جمهور در آخرين يادداشت خود با عنوان «تنفيذ به مثابه مشروعيت» به بررسي و تحليل مقبوليت و مشروعيت در نظام اسلامي و معناي متفاوت آن با اين اصطلاحات در جوامع غربي پرداخته است که متن کامل اين يادداشت در زير آمده است:

وجه تمايز مشخص بين حکومت مردم سالار ديني با حکومتهاي دمکراسي ليبرال در مؤلفه هاي شاخص و تعيين کننده آن مي باشد. شاخص ترين مؤلفه حکومت مردم سالار، دو ضرورت "مشروعيت" و "مقبوليت" است. در حکومتهاي ليبرال دمکراسي براي اين دو ضرورت منشائي واحد تعريف کرده اند و آن، اقبال مردم است به اين معنا که مردم هم منشأ مشروعيت و هم منشأ مقبوليت حکومت مي باشند.

اينکه آيا مي شود اين دو ضرورت که ماهيتي متفاوت دارند را به يک منشأ واگذار نمود و يا اينکه مردم از نگاه ليبرال دمکراسي، آحاد مردم هستند و يا قشري خاص که احزاب و گروهها را هدايت مي کنند و نزديکي آنها به قدرت بيشتر از نزديکي آنها به مردم است، شرح مبسوطي  مي طلبد که در اين مقال کوتاه مجال آن نيست ولي به اجمال بايد گفت که به حکم عقل و فلسفه، مردم نمي توانند منشأ مشروعيت باشند، چرا که خودشان به اين منشأ نيازمندند:

ذات نايافته از هستي بخش             کي تواند که شود هستي بخش

امّا همين مردم منشأ مقبوليت حکومت هستند. چرا که ايجاد و اجراي حکومت مردمسالار جز با همراهي و قبول مردم امکان پذير نيست . نگاه ليبرال دمکراسي به مردم نگاهي قشري و غير توده ايست. در اين نگاه، مردم به موجي تفسير مي شوند که هم ايجاد کننده اين موج و هم کنترل کننده اين موج، ليدرها و اشخاص متنفذ احزاب و جرياناتي هستند که بيش از آنکه به مردم نزديک باشند به قدرت نزديک ترند.

در حکومت ديني مردم سالار، مشروعيت و مقبوليت دو منشأ جداي از هم و در عين حال نزديک به هم دارند. در اين نوع حکومت، شرع مقدس الهي منشأ مشروعيت است و حکومت مردم سالاري ديني بر اساس مباني، آموزه ها و بايدها و نبايدهاي آن بنيان نهاده مي شود.اين بنيان براي ايجاد حکومت کافي نيست، بلکه براي ايجاد و اجرايي شدن حکومت، اقبال عامه و مقبوليت مردمي لازم است.

در حکومتهاي مردم سالار ديني، مشروعيت از مجراي شرع مقدس که فقه نماد و شاکلة آن است موضوعيت پيدا مي کند و در نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران که نظامي ولايي است شرع مقدس از طريق ولايت تعريف و در بدنة نظام ساري و جاري مي شود. از اينرو ولايت منشأ و معيار مشروعيت نظام است و همة بخشهاي نظام مي بايست از اين منشأ مشروعيت يابند.

تنفيذ حکم رياست جمهوري به رئيس جمهور منتخب مردم از سوي ولايت، مکانيزمي در مشروعيت بخشيدن به حوزة اجرايي نظام است. بر اساس اصل يکصدودهم  قانون اساسي، فرد منتخب از سوي مردم براي رياست جمهوري زماني رياستش بر جمهور رسميت مي يابد که رأي مردم از سوي ولايت به ايشان تفويض شود و اين يک الزام قانوني است. در وراي اين الزام قانوني ، يک الزام اعتقادي، ديني و شرعي وجود دارد که آن الزام قانوني مکانيزمي براي اين الزام ديني، اعتقادي و شرعي است. نگاه ما به مسئله تنفيذ، اين الزام است. در نگاه ما، تنفيذ حتي پشتوانة مشروعيت نيست بلکه عين مشروعيت براي رئيس جمهور منتخب مردم است.

اين تنفيذ فردا در حالي صورت مي پذيرد که رابطه بين تنفيذ شونده و تنفيذ کننده، رابطه مريد و مراد و رابطه اي از جنس اعتقاد است. و اين رابطه نه در حرف و شعار، که در عمل به اثبات رسيده است. تمام همت و توان دولت نهم و مخصوصاً شخص رئيس جمهور جناب آقاي دکتر احمدي نژاد، قبل از هر چيز اثبات کارآمدي دين و نظام ولايي برخاسته از دين مقدس اسلام بوده و هست به گونه اي که رضايت ولايت را در پي داشته و بارها لبخند حکيمانه و رضايتمندانه  بر چهرة مبارکشان نقش بسته است. اعتقاد و التزام به ولايت در حوزه هاي " رويکرد" ،" مديريت" و " اجرا" در همة حرکات و سکنات دولت و شخص رئيس جمهوري، ساري و جاري بوده و هست و اين يک " راهبرد مبنايي" است که :

در عمل بايد عشق ورزيدن                   گفتگو را بيا تمام کنيم

همة سعي و تلاش مذبوحانة قدرتهاي استکباري و دشمنان خارجي از يکسو و وسوسه هاي سياسي وسواسان خنّاس داخل در روزهاي اخير ناظر به مخدوش نمودن اين راهبرد مبنايي است که صد البته همچون گذشته آب در هاون مي کوبند ولي در اين ميان جاي تأمل است " کم صبري" برخي از دوستان که در صداقت و سلامتشان ترديدي نيست، ناخواسته نه در مخدوش نمودن که در مشوّش نمودن اذهان نسبت به فضاي پاک و زلال رابطه مريد و مرادي تأثيري نامناسب داشته باشند. که متواضعانه به اين دوستان بايد گفت:

عشوه دهد دشمن من عشوة او را مشنو//جان و دلم را به غم و غصّه بمسپار و مرو
دشمن ما را و تـرا بهـر خدا شاد مکـن//حيلـة دشمن مشنو، دوست ميـازار و مـرو

/انتهاي پيام/