انشاي سوزناك دختر ده ساله در مورد هفته دفاع مقدس

در سال 1359 هجری شمسی و در روز آخر شهریور، دشمنان اسلام به کشور ما حمله کردند. دشمنان به خیال خودشان فکر می کردند که می توانند سرزمین ایران را بگیرند.

کد خبر: ۳۵۹۰۷۱

يکشنبه - ۰۶ مهر ۱۳۹۳ / September 28, 2014

به گزارش گروه فضای مجازی« خبرگزاری دانشجو»، آنچه در ادامه مي آيد، انشاي دختري 10 ساله است كه در مورد هفته دفاع مقدس نگاشته شده است. صداقت كودكانه و پاكي ايمان از لابلاي كلمات مي درخشد.

در سال 1359 هجری شمسی و در روز آخر شهریور، دشمنان اسلام به کشور ما حمله کردند. دشمنان به خیال خودشان فکر می کردند که می توانند سرزمین ایران را بگیرند. آمریکا و ابر قدرت های خونخوار شخصی مثل صدام را که یک انسان پست و بی دین بود را علیه ایران آماده حمله کردند. آن ها اسلحه و بمب های زیادی به صدام برای حمله به ایران دادند. اما نمی دانستند مردان و زنان دلیرایراني، همچون عموهای شهیدم اکبر و محمد و ابوالفضل فخفوري، جلوی توپ و تانک آنها با ایمان به خدا می ایستند. وقتی محرم می شود در روضه ها که می روم و روضه حضرت اباالفضل (عليه السلام) را می خوانند به یاد عمویم می افتم. وقتی دوستان و آشنایان به عمو ابالفضل که شانزده ساله بود می گفتند که پدر و مادرت گناه دارند، دو شهید داده اند، تو دیگر به جبهه نرو، او در جواب می گفت: اگر من به جبهه نروم ناموس شما به دست نامحرم می افتد!

پدرم می گوید چند روز بعد از شهادت محمد -که شهید دوم خانواده بود- عمو ابالفضل به همراه سردار شهيد حسين خرازي براي عرض تسليت به منزل ما آمدند. با اينكه مرخصي عمو اباالفضل بعد از عمليات طولاني بود، مادر بزرگم میگویند هنوز 10 روز از مرخصی اش نگذشته بود که پیش من آمد و كنارم نشست و گفت مادر می خواهم به جبهه بروم، گفتم هنوز که مرخصی تان تمام نشده است. گفت اگر شما بگویید نرو، نمی روم اما من در جبهه، امدادگر هستم و اگر نروم چند تن از جوانان مردم مثل جوان شما شهید می شوند، اجازه بدهید زودتر بروم، و مادر بزرگم می گویند خدا به همراهت و ایشان زود خود را به جبهه می رسانند و دو ماه بعد هم شهید می شوند، درست مثل حضرت اباالفضل که تا آخرین ذره جانشان تلاش کردند تا آب را به خیمه ها و به کودکان تشنه کام برسانند.

مادرم مي گويد هيچ كس از درد دل مادربزرگ خبر ندارد. من ميگويم چرا، مي گويد عزيزم بايد مادر بشي تا بفهمي از دست دادن 3 پسر چه داغي دارد! من كمي مي فهمم ولي كمي هم نمي فهمم. بعضي وقت ها از صدا و سيما مي آيند تا با مادر بزرگم مصاحبه كنند، پدرم به آنها مي گويد حاج خانوم نميتونن صحبت كنند و از يادآوري آن روزها حالشان بد مي شود. با اين حال برايم كمي عجيب است كه چرا هيچ وقت مادربزرگم نمي گويد كاش پسرهايم شهيد نمي شدند. هميشه مي گويد وظيفه آن ها بوده و پسرهايم فداي انقلاب و اسلام...

مادربزرگ من فقط یک برادر داشتند که ایشان هم شهید شدند، شهید سید رضا بحرینیان. مادر بزرگم می گویند خدا از ما قبول کند  و ما به خاطر وجود این شهیدان و این پدر و مادران بزرگوار هفته دفاع مقدس را گرامی می داریم.

اما من از بعضی اتفاق ها در زمان کنونی نیز تعجب مي كنم. مثلا وقتی در خیابان های شهر می بینم که زنان و دختران حجاب خوبی ندارند و آن را رعایت نمی کنند ناراحت می شوم، چون عموهای من برای حفظ اسلام و ناموس ايراني ها به جبهه رفتند و نباید در مقابل خون آن ها بی حجابی در شهر وجود داشته باشد.

پدرم می گوید اگر آمريكا و دشمنان اسلام باز هم به ايران حمله كنند، مردم با ايمان ايران جلوي آن ها می ایستند و نمی گذارند یک وجب از خاک ایران به دست دشمنان بیفتد.

اين بود انشاي من براي هفته دفاع مقدس.

فاطمه فخفوري- كلاس پنجم

5/7/93

............

اما نامه ای کوتاه به فاطمه...

به راستی که قلم ها در مقابل این همه صبر و استقامت و مظلومیت خشک می گردند و پایمان می لنگد آن هنگام که شاهد ایستایی سرو گونه شما عزیزان در برابر طعنه های دوستان ناآشنا و دشمنان مغرض می باشیم؛ استقامتی که با هیچ طوفانی در هم نخواهد شکست و هیچ تبر به دستی یارای قطع شجره طیبه آن را نخواهد داشت.

سالها می گذرد و تمام آسایش، آرامش و امنیتی که در دل های ما جاری است حاصل لحظه لحظه بی خوابی های مادرانه در فراق فرزندان و ناله های خواهرانه در جدایی برادران و تحمل بی تابی های فرزندان بدون سایه سر بوده است؛ امنیتی که در وزش نسیم صبحگاهی، تابش نور خورشید در لابلای برگ درختان بر روی گل های شقایق و حرکت آرام ابرها در آسمان شهرمان پدیدار است.

فاطمه جان! انشایت را که پر بود از سادگی و معصومیت کودکانه خواندیم و به عنوان اصحاب رسانه با تو و عموهایت عهد می بندیم که یاد و نام شهیدانمان را آنچنان بر خاطر دلهایمان حک کنیم که در جوهر قلم هایمان پدیدار گردد.

با تو و عموهایت عهد می بندیم که برای بیداری و آگاهی مدیرانمان از تلاش باز نایستیم.

با تو و عموهایت عهد می بندیم که آرامش نفس ها و زندگی هایمان را قدر بدانیم و شهید گونه زندگی کنیم.

اما از تو و عموهایت نیز می خواهیم که برایمان دستی بر دعا بلند نمایید و برای دلهای غفلت زده و پریشانمان دعا کنید، دعا کنید که خداوند به زنان عفت و به مردانمان غیرت، به جوانانمان بصیرت و به کودکانمان سلامت عطا نماید، دعا کنید تا برای آمدن مصلح کل تمام تلاشمان را انجام دهیم و نگذاریم که خون عزیزانتان و عزیزانمان به جز آبیاری شجره طیبه اسلام، در جای دیگری به هدر رود.

منبع: رویش نیوز