در باب نگارگري وقايع سينماي ايران – بخش دوم

چه بايد كرد؟

سينماي ما صنعت نيست، بنابراين اگر حمايت دولتي از پشتش برداشته شود، نابود مي شود. نكته اينجاست كه در اين شرايط «چه بايدكرد؟»

کد خبر: ۳۵۹۱۵

چهارشنبه - ۱۴ مرداد ۱۳۸۸ / August 05, 2009

ظاهرا - شايد هم باطنا- متن شماره قبل به مذاق خيلي ها خوش نيامد؛ خب اين را كه - مثل روز - مي دانستيم.

اتفاقا به اين كلمه «خيلي ها » عنايت دارم؛ اين گروه اساسا همه چيزشان «خيلي» است. تعدادشان، فيلم هاي خوبشان، سينماي ملي شان، علاقه مندانشان، وضع سينمايي خوبشان، اميدهايشان، كارهاي خوب كرده و نكردشان و ... رِنج همه اينهايشان بالاست و در حد «خيلي»؛ مثلا معتقدند سينماي امروز ما نجيب ترين سينماي جهان است و همه چيز بر وفق مرادست و اصلا «گربه» بود بگيريد بخوابيد!

اصلا مي دانيد اصل قضيه چيست؟ تفاوت در فهم و توقع ويژگي هاي شخصي و شخصيتي است كه ميان ما و ايشان «من المشرق الي المغرب» است.

وقتي كسي عادت كرده به حضور و عبور و مرور در زباله داني يا خرابه، شايد اگر به عطاري راه يابد، احساس كند يك جاي كار مي لنگد يا اساسا يك چيزهاي جا به جا شده يا ديگران دارند غلط مي روند و اشتباه مي كنند؛ او اساسا زباله و خرابه و خاكروبه را «اصل» مي داند و بقيه چيزها را انحراف و اشتباه.

تعبيراتي مثل «سينماي هنري»(؟!)، سينماي خاص و ... هم از نتايج همين خلط تلقي و اختلاط مشاعر فهمي است.

اين عادت و تكرار، حتي بي آن كه در پيروانش احساس نياز به بار علمي و استعداد و بروز استدلالي را ايجاد کند، صرفا با عادت و تكرار، تبديل به «اصل» لا يتغير و غير قابل خدشه مي شود كه همگي موظفند براي حفظ بقا بدان گردن نهند.

در عين حال، قضيه آنقدر بديهي و روشن است كه مورد انكار و اغفال و توجيه و ترديد قرار مي گيرد.

صورت مسئله چنين است: سينماي ما صنعت نيست، بنابراين اگر حمايت دولتي از پشتش برداشته شود، نابود مي شود. بيش از 70 درصد آثار اين سينما، نازل و مبتذل و فاقدحداقل هاي استانداردهاي سخت افزاري سينماورزانه است.

فيلمسازان اين سينما اهل مطالعه - كه هيچ - اهل فيلم ديدن هم نيستند. جامعه منتقدان اين هنر هم يا سفارشي نويسند، يا اهل مماشات و احتياط، آنقدرها كه از فرط مصلحت فربه و پيزوري شان، در حال موتند، يا خاندان كركره اند، يعني مثل بقال ها صبح كه مي شود كركره قلبشان را بالا مي كشند و عصر هم با عرضه چند مطلب باسمه اي تكراري به عرصه نقد نويسي، تاريخ اين حرفه نسبتا مقدس را قطورتر مي كنند و ... يا اينكه اهالي استقلال و عزت نفس و حرف حق و اين دست چيزها هستند كه حسابشان در اين صورت با كرام الكاتبين است!

از شما مي پرسم در اين وضعيت و در اين موقعيت چه توقعي مي توان و بايد ازاين سينما داشت؟ اين سينما به درد چه كساني مي خورد، با اين سينما بايد چه كرد؟

«چه بايدكرد؟»

محمدرضا محقق

ادامه دارد...

/انتهاي پيام/