پروین مومن خبر داد:

بازچاپ خاطرات مدیر مدرسه شهید مطهری در «خوشبوترین گل سرخ برای من»

مدیر ادبیات و هنرهای نمایشی سازمان نشر آثار و ارزش‌های مشارکت زنان در دفاع مقدس از چاپ مجدد خاطرات مدیر مدرسه شهید مطهری در «خوشبوترین گل سرخ برای من» خبر داد.

کد خبر: ۳۶۲۸۳۹

پنجشنبه - ۲۴ مهر ۱۳۹۳ / October 16, 2014

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، به نقل از روابط عمومی سازمان نشر آثار و ارزش‌های مشارکت زنان در دفاع مقدس، پروین مومن، مدیر ادبیات و هنرهای نمایشی سازمان نشر آثار و ارزش‌های مشارکت زنان در دفاع مقدس اظهار کرد: کتاب «خوشبوترین گل سرخ برای من» در قطع رقعی و به تیراژ 3000 جلد توسط نشر صریر به چاپ دوم خواهد رسید.

کتاب «خوشبوترین گل سرخ برای من» که براساس خاطرات عطارنژاد نگاشته شده است، به واکاوی زندگی وی می‌پردازد. عطارنژاد از جمله زنان فعال در عرصه انقلاب اسلامی بود. وی علاوه بر فعالیت‌هایی که پیش از پیروزی انقلاب اسلامی داشته است، در راه‌اندازی بسیج طی سال‌های اولیه پس از پیروزی انقلاب نیز نقش مؤثری داشت. در سال‌های دفاع مقدس فرزندش را تقدیم انقلاب اسلامی کرد و خودش از زنان فعال در زمینه پشتیبانی جنگ بود. عطارنژاد که دارای تحصیلات حوزوی است، به عنوان مبلّغ دین مبین اسلام و نماینده حضرت امام خمینی(ره) به کشور انگلستان و برخی از کشورهای عربی سفر کرد و به روشنگری و آگاه‌سازی مردم آن بلاد نسبت به دین اسلام پرداخت. وی در حال حاضر مدیر مدرسه عالی شهید مطهری است.

این کتاب دارای نثری روان و منسجم است. نگارنده به اصل خاطره وفادار بوده و در عین حال با فضاسازی بسیار خوب و پرداختن به جزئیات، متن جذابی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد.

سطرهایی از این کتاب جذاب را مرور می‌کنیم: «پدرم با رویی خوش و خانم جانم با چشمانی به اشک نشسته مرا راهی خانه بخت کردند. فامیل کل‌کشان دنبال‌مان راه افتادند. مسیر خانه عروس تا داماد چندان دور نبود. هر دو در یک کوچه بودیم. هر دو در یک محله بودیم. محله‌ای که در آن به دنیا آمده و بزرگ شده بودیم. پیاده هم می‌شد این مسیر را طی کرد. می‌دانستم راه جدیدی را آغاز کرده‌ام، آن هم در تابستان سال چهل و یک. می‌‎دانستم زندگی نویی در این سال، انتظارم را می‌کشد، اما وقتی برای آخرین بار به قصد زندگی مشترک از خانه پدری بیرون آمدم، صدای اذان مغرب از گلدسته‌های حرم حضرت عبدالعظیم حسنی به گوش می‌رسید، تمام آن شادی‌ها را به فراموشی سپردم. داشتم به نماز اول وقت فکر می‌کردم. به نمازی که باید برای اولین بار در خانه همسرم می‌خواندم.»