"اشک ها" و "لبخندها"ی دانشجویان در مراسم قرعه کشی حج عمره دانشجویی

مراسم قرعه کشی حج عمره دانشگاهیان که بعد از ظهر امروز در تالار علامه امینی دانشگاه تهران برگزار شد، دارای حاشیه های تلخ و شیرینی بود.

کد خبر: ۳۶۷۵۳۴

يکشنبه - ۱۸ آبان ۱۳۹۳ / November 09, 2014

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» پیش از آغاز مراسم دانشجویان تمامی ظرفیت سالن را تکمیل کردند و حتی روی پله های تالار هم جای برای نشستن وجود نداشت.

* همهمه دانشجویان در ابتدای مراسم ناشی از اضطراب آنان برای انجام قرعه کشی حج عمره بود.

* دانشجویان هر کدام با هر نوع طرز فکر و پوشش منتظر بودند تا نام خود را بشنوند عده ای پیش از آغاز مراسم کتاب دعا در دست داشتند و به راز و نیاز مشغول بودند.

* در صحبت با برخی از دانشجویان متوجه شدم که ختم قرائت سوره اسراء گرفته بودند تا بتوانند به زیارت خانه خدا نائل شوند.

* بعضی از بانوان دانشجو که با فرزندان کوچک خود در مراسم شرکت کرده بودند دست های کودکان خود را برای دعا رو به آسمان بلند کرده بودند.

* در قسمتی از مراسم پس از خواندن مرثیه ای در رثایی شهید کربلا ندای لبیک در سالن پیچید و تمام حاضران در حالی که اشک حسرت و شوق می ریختند با صدای بلند ندای لبیک را تکرار می کردند.

* در ادامه کلیپی از اعزام دانشجویان به حج در سال های گذشته پخش شد که دانشجویان مشتاق با حسرت و اشک به تماشای آن نشستند.

* وقتی از دانشجویان پرسیدم که اگر در قرعه کشی جزو زائران نباشند چه واکنشی دارند پاسخ های مختلفی داشتند یکی از دانشجویان با صدای بلند شروع به گریه کرد و جوابی نداد و دیگری این شعر را خواند آن قدر در می زنم این خانه را تا ببینیم روی صاحبخانه را.

* در زمان پخش کلیپ دانشجویانی که نتوانسته بودند به دلیل تکمیل ظرفیت سالن وارد تالار علامه امینی شوند دسته دسته وارد شدند و تا نزدیکی سن روی زمین نشستند.

* پس از آن مجری از رئیس سازمان حج و زیارت خواست تا رقم تعداد افرادی که در قرعه کشی حضوری به حج مشرف شوند را به ده نفر افزایش دهد که با فریاد و خواسته دانشجویان این تعداد به 11 نفر افزایش یافت.

* در ادامه میرزایی از طرف وزارت علوم سه سهمیه به 11 سهمیه  حاضرین اضافه کرد و مراسم قرعه کشی حاضران به نیت 14 معصوم بین هزار 133 نفر شرکت کننده در مراسم برگزار شد.

* پایان مراسم اشک تنها ره توشه دانشجویان بود عده ای اشک شوق می ریختند و لبخند به لب داشتند و عده ای در حسرت دیدار یار اشک فراغ می ریختند.