وبلاگ مدافع ولایت

خواب تکرار واقعه عاشورا در هیأت‌های سکولار‎!

هیأت‌هایی که به روضه‌خوان‌ها و مداحان می‌گویند که امام ‏حسین (ع) و عاشورا را سیاسی نکنید، به مرام و منش سکولاریسم نزدیکترند تا یک هیأت ‏اسلامی؛ رکن اصلی هیأت‌های مذهبی، سیاسی بودن آنهاست، آن هم سیاست ‏علوی نه سیاست اموی.

کد خبر: ۳۷۴۲۰۰

چهارشنبه - ۱۹ آذر ۱۳۹۳ / December 10, 2014

به گزارش گروه فضای مجازی «خبرگزاری دانشجو»، سید مختار موسوی در وبلاگ مدافع ولایت آورده است؛ امروز با شنیدن نام هیئت، اولین معانی و نشانه‌هایی که در اذهان ‏متبادر و متجلی می‌شود، ماه محرم، مجلس عزاداری، پیراهن سیاه، ‏روضه خوانی و سینه زنی و زنجیرزنی است. ‏

نگارنده معتقد است، که شرح وظایف و مأموریتی که می‌توان برای ‏یک هیئت مذهبی اصیل، اسلامی و انقلابی تعریف کرد و ازهیئات ‏مدعی اصیل، اسلامی وانقلابی بودن آن را مطالبه کرد، خیلی فرا‌تر ‏از اینگونه مراسم‌هاست. ‏

‏

و شاید آنچه در صدر مطلب آمده، جزو فروع وظایف ‏و مأموریت‌های یک هیئت اصیل، اسلامی و انقلابی باشد. ‏

شایان ذکر است که این یادداشت، به منظور ارتقاء کیفیت مراسماتی ‏که بصورت سنتی در ماه محرم و صفر انجام می‌شود و بالا بردن ‏محتوای آن‌ها و بصیرت افزایی به آن؛ و همچنین گسترده معرفی کردن ‏حوزه و حیطه مأموریت و شرح وظایف هیئت‌های مذهبی وا ینکه ‏وظایف هیئت‌ها، محدود به ماه محرم و صفر یا ماه مبارک رمضان ‏نمی‌شود و هر ۱۲ ماه سال و هر روز از ۳۶۵ روز سال سال، ‏هیئت‌ها باید برنامه وفعالیت داشته باشند، به رشته تحریر ‏درآمده است. ‏

نخستین مراسم عزاداری که بصورت رسمی و با امنیت کامل پس از ‏حماسه جاویدان عاشورا تشکیل و اجرا شد، مراسمی بود که توسط ‏یزید ملعون در شام بعمل آمد. ‏

‏

پس بنابراین صرف برگزاری مراسم عزاداری و برسر و سینه زدن، ‏هنر نیست و اینگونه اقدامات، کار و برنامه‌ای نیست که امروز از ‏هیئت‌های اسلامی و انقلابی انتظار می‌رود و مطالبه می‌شود. ‏

متأسفانه، امروز در خیلی از اشعار، مرثیه‌ها، مداحی‌ها و روضه‌ها، ‏به اندازه‌ای که به اسب سید الشهدا و قمر بنی هاشم و زور بازو و چشم ‏و ابروی شهدای کربلا سلام الله علیهما اجمعین، پرداخته می‌شود، به ‏بُعد اصلی که عبارت است از چیستی و چرایی واقعه عاشورا ‏و اهدافی که اباعبدالله الحسین (ع) دنبال می‌کردند، و آرمان‌های مقدس ‏و اصول و ارزش‌هایی که شهدای کربلا، برای حفظ و پاسداری از ‏آن‌ها، داوطلبانه و آگاهانه جان و مال و عزیزان خود را فدا کرده‌اند، ‏توجه نمی‌شود. ‏

توحید به معنای واقعی و با احتساب تمامی مراتب و انواع آن، جامه ‏عمل پوشیدن به کلمة الله و شعار توحید (لا اله الالله) یعنی نفی و ترد ‏عملی، و ابراز انزجار و تنفر و اعلام برائت از هرگونه مظاهر شرک ‏و نماد سلطه فرعونی. ‏

‏

یعنی زیر سلطه و حاکمیت غیر خدا نرفتن (استکبار ستیزی)، یعنی ‏مبارزه جدی فکری و عملی، یا به تعبیری جهاد عقیدتی و نظامی با ‏مظاهر ظلم و ستم (ظلم ستیزی)، و جلوگیری از سلطه و برتری باطل ‏بر حق، (حق مداری و حق گرایی) بی‌تفاوت نبودن در برابر ظلم ‏ظالم و گناهِ گناه کاران و اشتباه خطا کاران (امر به معروف ونهی از ‏منکر). ‏

اعلام دشمنی با دشمنان خدا و اهل بیت و دوستی با دوستان خدا و اهل ‏بیت (تولی و تبری) اطاعت بلاقید وشرط و عاشقانه قمر بنی هاشم ‏‏ (ع) و راز سقاء شدن آن پهلوانی که بنا بر نقل‌های رسیده قدرت ‏فیزیکی و ضرب شمشیر و زور و بازوی فوق العاده‌ای داشت و علمدار ‏سپاه بود (معرفت توحیدی ولایت مداری و ولایت پذیری). ‏

تشخیص، شناخت و قبول ولایت، بعنوان رکن رکین واصل اصیل و ‏کلید قلعه یا دژ مستحکم توحید، که در رفتار و ولایتمداری یاران امام ‏حسین (ع) درشب عاشورا متبلور بوده است. ‏

یکی دانستن دیانت و سیاست و اعتقاد قلبی و التزام عملی به سیاسی ‏بودن واقعه کربلا و حماسه جاویدان عاشورا، که در فعل عدم بیعت ‏و افشاگری سید الشهدا (ع) در برابر حکومت یزیدی و اقامه نماز در ‏ظهر عاشورا، که به بهترین شکل ممکن، سیاسی و عبادی ‏بودن قیام عاشورا به نمایش گذاشته شد. ‏

رئوس دروسی است که از حماسه جاویدان عاشورا اقتباس و تحصیل ‏شده و باید در هیئاتی که عَلَمِ عاشورا و پرچم ولایت در سر در آن به ‏اهتزاز درآمده مورد توجه قرارداده شود. ‏

نگارنده بر این باور است که، فلسفه و هدف نهایی از تشکیل و ثبت ‏و فعال کردن هیئت‌های مذهبی، در دسترس همگان بودن مرکزی ‏جهت آموزش و پرورش، تدریس و تحصیل مسائل عقیدتی و سیاسی و ‏نشر معارف اسلامی و تربیت دینی، سیاسی و انقلابی اقشار مختلف، ‏خصوصاً نوجوانان وجوانان، هر شهر و دیاری از این مرز و بوم ‏است. ‏

حداقل و کف انتظاری که از این هیئت‌ها متصور است، منظور ‏هیئت‌های اصیل اسلامی وانقلابی و در یک کلمه هیئت‌های ولایی، ‏این است که افرادی که در مراسمات و برنامه‌های هیئت شرکت ‏می‌کنند، به آسانی با فلسفه عاشورا و اهداف اباعبدالله الحسین (ع) در ‏قیام خود علیه حکومت فاسد یزید، چیستی و چرایی بیعت نکردن آن ‏حضرت با حکومیت یزیدی، میزان و فادارای و ولایت مداری و ‏ولایت پذیری شهدای کربلا، فواید و محاسن امر به معروف و نهی از ‏منکر و انواع معروف‌ها و منکرات و راه‌های صحیح و اصولی ‏مبارزه و مقابله با آن‌ها و سرانجام رموز دلدادگی به خدا و تزریق حب ‏ولایت و عشق به اهل بیت (ع)، آموزش راه و رسم مقاومت و ‏ایستادگی در برابر انواع سلطه‌های فرعونی، زیاده خواهی‌های ‏دشمنان‌ و شناسایی و خنثی‌سازی انواع فتنه‌ها، بی‌اثر کردن تحریم‌ها ‏و تهدیدهای داخلی وخارجی و از قوه به فعل درآوردن دروس ‏عاشورا که قبلاً به آن‌ها اشاره شده است، را آشنا شده و معارف لازم ‏را کسب و تحصیل کند. ‏

‏

از این رو مسئولیتی بس حساس و خطیر متوجه دست اندرکاران ‏و هیأت امنای هیئات، به ویژه روحانیون بزرگواری که در اینگونه ‏هیئات فعالیت محوری دارند است. ‏

‏

چرا که وظیفه دارند یا خودشان اگر علم و تخصص آن را دارند، یا ‏با دعوت از خطبای ولایی و ارزشی، قبل از اجرای مراسم ‏عزاداری، اینگونه اطلاعات و آگاهی‌ها را به افراد حاضر در مجلس ‏با انجام سخنرانی‌ها و برگزاری جلسات پرسش و پاسخ عقیدتی ‏و سیاسی، تزریق و انتقال دهند؛ تا عزاداری که قرار است انجام شود ‏و اشکی که قرار است ریخته شود، همراه با بصیرت و بینش باشد. ‏

امروز کار هیئات فقط این نیست که بنشینند و زیارت عاشورا، ‏دعای کمیل و ندبه بخوانند، بلکه وظیفه دارند که قبل از قرائت این ‏ادعیه، درس‌های عاشورا را فراگیرند و زیارت عاشورا را با امروز ‏جامعه تطبیق و تطابق دهند. ‏

و بالتبع عمر و عاص‌ها، ابوسفیان‌ها، معاویه‌ها، یزید‌ها، شمر‌ها، ‏مروان‌ها، خولی‌ها و خوارج زمان را بشناسند و از آن‌ها و کار‌هایشان ‏برائت بجویند. ‏

ضمن اینکه صد البته باید به حسین زمان خود معرفت کافی داشته ‏باشند؛ اهداف قیام و فلسفه عاشورا را آموزش دهند و پیام‌های ‏زیارت عاشورا را تفسیر، تشریح و تدریس کنند و فرازهایی از دعای ‏کمیل و ندبه که باید توسط شیعیان مولا علی (ع) و منتظران ندبه ‏خوان فعلیت پیدا کند و جامه عمل پوشانیده شوند را به خود و دیگران ‏بیاموزند و به آن عمل کنند. ‏

هیئات باید در نقش مدرسه عقیدتی، سیاسی و معارف اسلامی ‏ظاهر شوند و به فکر ارتقاء موقعیت علمی مدعوین خود در اصول ‏عقاید و معارف اسلامی و از همه مهم‌تر به فکر افزایش بصیرت ‏سیاسی آن‌ها باشند. ‏

هیئتی که فقط هفته‌ای یک ساعت، به بهانه محفل هفتگی‌، برای ‏قرائت قرآن و ادعیه بدون هرگونه تحلیل سیاسی و بدون توجه به ‏مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی که مبتلا به جامعه است فعال ‏است، هیئت‌هایی که به روضه خوان‌ها و مداحان می‌گویند که امام ‏حسین (ع) و عاشورا را سیاسی نکنید و بگذارید با گریه بر امام با او ‏حال کنیم هرگز نمی‌توانند در انجام مأموریت خود موفق باشند

و ‏در قامت یک هیئت اصیل و موثر و کارگشا خودرا نشان دهند؛ بلکه ‏چنین هیئتی، به مرام و منش سکولاریسم نزدیک‌تر است تا یک هیئت ‏اسلامی که باید عَلَمِ اسلام ناب محمدی (ص) و ولایت مطلقه فقیه در ‏عصر غیبت امام معصوم (ع) بر سردر آن به اهتزاز درآمده باشد. ‏و تردیدی نیست که در هر هیئتی که دارای رویکرد سکولاریسمی ‏است، بازهم قراعت قرآن و ادعیه انجام می‌شود. ‏

‏

آری وجه افتراق یک هیئت اسلامی و انقلابی با یک هیئت با ‏رویکرد سکولاریسم، در به روز بودن فعالیت‌های سیاسی، میزان ‏دخالت و نقش آفرینی آن‌ها در حل مشکلات فرهنگی و اجتماعی ‏شهر، بالا بودن بصیرت سیاسی، بینش دینی اعضای هیئت و میزان ‏ولایت مداری و ولایت پذیری آنهاست. ‏

رکن اصلی هیأت‌های مذهبی، سیاسی بودن آنهاست؛ آن هم سیاست ‏علوی نه سیاست اموی؛ سیاستی که مبتنی بر اطاعت بلاقید وشرط ‏از ولایت و منطبق بر شاخص‌هایی که خدا، رسول گرامی‌اش (ص)، ‏مولاعلی (ع) و یازده فرزند معصومش علیهم السلام برای ما ترسیم ‏کرده‌اند. ‏

هیئأت مذهبی، علماء و روحانیون که نماد اسلامیت و مظهر ‏جوانمردی و عدالت ولایتمداری هستند و در نقش الگو دهی و الگو ‏سازی برای دیگران ایفای نقش می‌کنند، نباید از غیر خدا بترسند، ‏نباید در دلشان جایی برای غیر خدا وجود داشته باشد، نباید در امر ‏اطاعت از ولایت به خود تردید راه بدهند، نباید امر به معروف ونهی ‏از منکر را‌‌ رها کنند، نباید عشق به مال و فرزند و زرق و برق دنیا ‏چشمشان را کور کند، چرا که تاریخ شیعه آبستن حوادث تلخ ناشی از ‏عدم رعایت این امور است؛ از جمله این حوادث حادثه سقیفه، واقعه ‏عاشورا و فتنه ۸۸ است. ‏

آری، اگر کسانی که امروز لباس مقدس روحانیت بر تن کرده و بر ‏منابر تکیه زده‌اند و در حقیقت جای علما مجاهدین فی سبیل الله را ‏به خود اختصاص داده‌اند، و کسانی که بعنوان امنای مردم در هیئأت ‏مذهبی و مساجد جا خوش کرده‌اند، اولاً خودشان و بعد دیگران را از ‏حرام خواری و جمع آوری مال حرام و مشکوک منع و سپس امربه ‏معروف نهی از منکر نکنند و از غیر خدا بترسند و ستمکاران ‏و مفسدین را از اعمال زشتی که انجام می‌دهند، منع و نکوهش نکنند ‏یا خدای ناکرده بخواهند به روش ابوموسی اشعری‌ها عمل کنند و ‏مقام عظمای ولایت را تنها بگذارند، بدون تردید باید در انتظار به ‏قدرت رسیدن امویان دوران و تکرار واقعه عاشورا و بر نی رفتن ‏سر حسین زمان بود. ‏