به بهانه آغاز ماه ضيافت الله

قرآن را از مهجوريت درآوريم

ماه مبارک رمضان از بسياري جهات ممتاز و بي‌نظير است؛ چه آن‌که روزها و شب‌هاي آن بهترين روزها و شب‌هاست و ماهي است که بندگان خدا در ضيافت پروردگار مهمانند.

کد خبر: ۳۸۰۳۱

يکشنبه - ۰۱ شهريور ۱۳۸۸ / August 23, 2009

يکي از ويژگي‌هايي که اين ماه پربرکت را از ماه‌هاي ديگر متمايز مي‌سازد آن است که اين ماه را بهار قرآن نام نهاده‌اند، نه صرفاً از آن رو که در اين ماه، قرآن کريم بر قلب مبارک پيامبر(ص) نازل شده است، بلکه شايد بيشتر از آن جهت که سفارش اکيد شده که بندگان در اين ماه نه تنها بر ظاهر کلام الله مجيد، بلکه به عمق و محتواي آن هم در حد توان و بضاعت خويش توجه کنند.

رسول گرامي اسلام(ص) نيز در فرمايشي خطاب به مسلمانان مي‌فرمايند: «در ماه رمضان از خداوند توفيق روزه‌داري و قرائت قرآن کريم را مسئلت کنيد.»

از ديگر سو بر هيچ‌کس پوشيده نيست که انس با قرآن و ارتباط مستمر با اين کتاب آسماني لازمه زندگي و دستمايه نيل به سعادت براي هر مسلمان واقعي در دنيا و آخرت است؛ چرا که همانا تنها نسخه نجات دهنده بشريت و تغذيه‌کننده معنوي روح انسان‌ها و نجات دهنده آن‌ها از انحطاط و سرگرداني امروز و هر روز دنيا، قرآن کريم است و اگر اين باور در دل هر کدام از ما نهادينه شده و با عمق وجود آن را قبول کنيم، بي‌شک در پي عمل به دستورات اين کتاب انسان‌ساز برآمده و زندگي خويش را براساس آموزه‌هاي آسماني آن بنا خواهيم کرد.

به‌راستي مگر جز اين است که قرآن کريم اساسنامه دين مبين اسلام و کتاب جاويد پيامبر اسلام است که در آن زيربناي سعادت، پيشرفت و بهزيستي همه انسان‌ها پي‌ريزي شده است.

با تمام اين اوصاف، آيا با زينت ساختن اين نسخه شفابخش بشريت و نگهداشتن آن در قاب‌هاي زرين و برخورد زينتي با آن، به ساحت مبارک قرآن جفا نکرده‌ايم؟!

خداوند در آيه 155 سوره‌ مبارکه انعام مي‌فرمايد: «و اين کتابي است پربرکت که فرو فرستاديم تا از آن پيروي کنيد و پرهيزگار باشيد؛ باشد که رحمت خداوند شامل حالتان شود.»

پيامبر اعظم(ص) نيز مي‌فرمايد: «با تلاوت قرآن خانه‌هايتان را نوراني کنيد... همانا در خانه‌اي که قرآن بسيار تلاوت مي‌شود، خير فراوان وجود دارد و اهلش از آن بهره مي‌برند.»

نکته مهم در اين ميان آن است که خواندن قرآن، شنيدن آن، ‌آموزش، ‌انديشيدن و تأمل و تدبر در آن مقدمه عمل به قرآن است؛ عملي البته پيگير و در همه‌ شؤون فردي، اجتماعي، فرهنگي و حتي سياسي حيات بشري.

در حقيقت بايد گفت شناخت قرآن بايد سلاح و مرکبي باشد براي پيشرفت در ميدان عمل و زندگي و اين مهم تنها در صورتي محقق مي‌شود که برنامه‌هاي متعالي قرآن در جامعه اسلامي پياده شود تا امت‌هاي مسلمان پس از مدت‌ها خواب غفلت، در سايه اين توجهات، سيادت گذشته خود را بازيابند.

بديهي است اگر ما به‌عنوان امت پيامبر اعظم(ص) در عمل به فرامين آسماني قرآن کريم کوتاهي کنيم مشمول شکايت آن بزرگوار شده که مي‌فرمايند: «پروردگارا! امت من قرآن را مهجور و غريب ساخت.» قرآني که من برايش 23 سال خون دل خورده و براي تحقق و تثبيت آن شکنجه‌ها و آزار و اذيت‌هاي بسيار شدم، اکنون مورد بي‌مهري امتم قرار گرفته است.

به‌راستي چرا بايد قرآني که دستورالعمل زندگي همه ماست تنها ‌وسيله‌اي جهت تزئين اتاق‌ها، قفسه کتابخانه‌ها، سفره‌هاي عقد و غيره تبديل شود؟!

به راستي چرا بايد اين گونه باشد كه به تعبير دوست صاحب ضميري، اگر بسياري از ما قرآن را از مقابل آيينه روي دكور پذيرايي خانه‌مان برداريم، ‏ميزان حضور اين كتاب آسماني در زندگي‌مان به صفر برسد!

و بالاخره نکته پاياني اين‌که، اگر قبول داريم در صورت عمل به قرآن به‌عنوان برترين پناهگاه مسلمين در عصر پرتلاطم حاضر، بيماري‌هاي ما بهبود مي‌يابد و ضعف‌ها و کاستي‌هاي ما به پايان مي‌رسد، پس چرا قرآن در ميان ما بايد مهجور باشد؟!

چه خوب است اندکي به خود بياييم و کمي بينديشيم./انتهاي پيام/