عروج لاله ها در ميدان ژاله

در هواي سربي 17 شهريور 57 و در كربلاي خونين حماسه و اندوه ميدان ژاله ايران، خداي يكبار ديگر بر فرشتگان بهانه گير مباهات ورزيد و رازي از اسرار وجود انسان را بر آنها گشود در آن روز شگفت كه گل اسلام ناب محمدي در آتشفشان خون شگفت و بيرق لاله بر بام ژاله افراشته گرديد.

کد خبر: ۳۹۰۲۳

دوشنبه - ۰۹ شهريور ۱۳۸۸ / August 31, 2009

چشم تاريخ شاهد شكوه‌ترين نمايش حضور شاهداني بود كه گويا جز براي شهادت حاضر نشده و بجز اشتياق ديدار يار و لقا پروردگار، سودايي در سر نپرورانده‌‌اند.

هفده شهريور روز ستيز سرب بود و سينه صاف و مصاف و سنگ و آيينه، روز پيروزي خون بود بر شمشير و غلبه تكبير بر تير، در هفده شهريور، ابر خون گريست و شبنم خون بر رخسار گلگون لاله ها نشست.

هفده شهريور روز سرخ مستضعفان بود، در سياه‌ترين روز مستكبران روز مشق سياه بود بر گلبرگ سرخ لاله ها، روز تجلي ايمان بود و رسوايي شيطان و در اين روز، طاغوت زشت ترين چهره خويش را نشان داد و خدا يكي از شگفت ترين جلوه حماسي خود را آشكار كرد.

عطر بكر لاله هاي سرخ و پر پر شده اين روز تا هميشه تاريخ در باغ سينه هاي شاهدان سبز خواهد ماند و پرچم سرخ لاله هاي پر پر آن جمعه سياه تا ابد بر بلندي بام ميدان ژاله ايران بر افراشته خواهد ماند.

درود ما بر آن لاله هاي سرخ كه معراج ميدان ژاله تا ستيغ بلند شهادت سر كشيدند و سلام خدا هر صبح و شام بر كبوتران خونين‌پر و سبك بالان عاشقي كه در آن جمعه سياه پيام سرخ مظلوميت و حقانيت اسلام را بام بلند گيتي سرودند.

يادشان زمزمه نيمه شب ستان باد
تا نگويند كه از ياد فرا موشانند

اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز
كان سوخته را جان شد و آواز نيامد

و سلام بر تو كه هنوز از خاكستر وجودت از پس سنگيني خاكستر اين همه سال آتش عشق شعله ور مي‌گردد، سلام بر تو كه نامت در شب نااميدي، ستاره اميد بود و در آن سال هاي سياه كه حتي بردن نام آزادي جرم بود، زندگيت تفسير آزادي و عزت تصور حماسه و استقامت تو هنوز و تا هميشه تاريخ بر در و ديوار زندان اوين خواهد ماند و هنوز كوچه پس كوچه هاي غم گرفته جنوب تهران از عطر خاطرات خوب تو آكنده است و ذهن و ضمير بچه هاي شوش و دروازه غار با ياد تو مانوس و صندوق هاي راي ايران اسلامي براي هميشه از رايحه نام بي نشان تو لبريز خواهد ماند.

اي عزيز! هنوز پژواك مظلوميت و حماسه تو از سالن سازمان بي رگ بين المللي به گوش مي رسد، آن روز وقتي كه طنين رعد آساي دادخواهيت با برق تاول پاهاي شكنجه ديده‌ات پرده تزوير از چهره كريه مناديان آزادي و حقوق بشر برداشت، ابرهاي فتنه نيز رياكارانه گريستند، دريغ كه ظلمت پرستان تاب ديدار آفتاب تو را نداشتند و تو نيز تحمل ماندن در دنيا متعفن و تاريك شب پرستان را.

به خدا كه به عهد خويش وفا كردي و به اسلام و امام وفادار ماندي

اي از تبار پا برهنگان تاريخ! اي شهيد!