پاسخ های آيت الله مصباح يزدي درباره عشق های زمینی؛

منطقه خطر - احتیاط کنید!

عشق‌هاى زمينى تا حدى كه انسان را به گناه نكشاند حرام نيست ولي خردورزى، دورانديشى و تقوى اقتضا مى‌كند كه انسان به سراشيب سقوط نزديك نشود و هميشه مرزى را بين خود و گناه قرار دهد.

کد خبر: ۳۹۱۲۵

دوشنبه - ۰۹ شهريور ۱۳۸۸ / August 31, 2009

س: مي‌خواستم بدانم نظر اسلام راجع به عشق‌هاي زميني که حتماً منظور عشق بين دو نفر از جنس مخالف است چيست؟ آيا بايد اين عشق را سرکوب کرد يا در اسلام اين نوع عشق که ممکن است در سنين 16 يا 17 سالگي وارد زندگي يک نفر شود مباح شمرده شده است؟ در راديو و تلويزيون گاه‌گاه سخني مي‌شنويم که گويا اين عشق‌ها را بايد سرکوب کرد و از پيش آمدنشان جلوگيري کرد و يا فرد عاشق گناه کرده؟ به نظر اسلام آيا دست خود آدم است که عاشق شود يا نشود؟ شخصي که عاشق شده البته بهتر است که زودتر ازدواج کند تا خود را از گرفتاري نجات دهد(البته اگر عشق در اسلام مجاز شمرده شده باشد) حال اگر در موقعيتي بود که نمي‌توانست ازدواج کند آيا بايد اين مورد را به فراموشي بسپارد؟ نظر حضرت عالي در اين باره و برخورد‌هاي فيزيکي که با اين مسائل مي‌شود چيست؟ اصولا ازدواج را با عشق بهتر مي‌دانيد و خود شخص همسرش را انتخاب کند يا اينکه نديده ازدواج صورت گيرد؟

ج: عواطف يكى از نعمت‌هاى بزرگ الهى است كه هم براى شيرين شدن زندگى اين جهان نقش مهمى ايفا مي‌كند و هم زمينه تعالى روح و عشق به محبوب حقيقى را فراهم مي‌سازد. افراط در مهرورزى (مانند افراط در هر كار ديگرى) تعادل زندگى را به هم مي‌زند و طبعاً تلاش براى كسب چنين امر افراط آميزى مطلوب نخواهد بود؛ مخصوصاً اگر انسان را در معرض گناه قرار دهد. چنين افراطى ممكن است به يك بعدى شدن شخصيت و عقب ماندگى در ساير ابعاد منجر گردد، و حتى گاه موجب ناكامي‌هاى خطرناكى شود. از اين جهت،‌ رعايت اعتدال در اين عرصه نيز مطلوب است.

عشق‌هاى زمينى هم تا حدى كه انسان را به گناه نكشاند حرام نيست ولي خردورزى، دورانديشى و تقوى اقتضا مى‌كند كه انسان به سراشيب سقوط نزديك نشود و هميشه مرزى را بين خود و گناه قرار دهد. بنابراين كسى كه مبتلا به عشق انسانى شده (چه جنس مخالف يا موافق) سزاوار است به خصوص از تماس بدنى خوددارى كند.

ازدواج به عنوان يك نهاد مقدس اجتماعى كه طبق آنچه از پيامبراكرم(ص) نقل شده است: ”ما بني بناء في الاسلام احب الي الله عزوجل من التزويج“  (وسائل الشيعه،‌ ج 20، ص 14)، محبوب‌ترين بنيان نزد خداوند مي‌باشد، بايد بر پايه‌هاى معقول و سنجيده‌اى استوار گردد. از همين رو است كه نگاه كردن به اندام كسى كه شخص قصد ازدواج با او را دارد در شرع مقدس اسلام، با رعايت شرايطش مجاز شمرده شده است، و همدلي‌ها و همنوائي‌هايى كه موجب استحكام اين بنيان شود طبعاً مطلوب خواهد بود. ولى بايد توجه داشت كه زيبايي‌هاى ظاهرى موجب فريفتگى و غفلت از عيب‌ها و نقاط ضعف پنهان نشود.

همانطور كه متذكر شده‌ايد،‌ يكى از بهترين راه‌ها براى ايمني از خطرهاى عشق‌هاى زمينى ازدواج با همسرى شايسته است،‌ اما در صورتى كه ميسر نباشد بايد از افراط در مهرورزى خوددارى كرد و در اين راه از توصيه‌هاى روانشناسان و علماى اخلاق (كه محور آن‌ها را عدم تمركز و سعى در فراموشى تشكيل مى‌دهد) كمك گرفت. بديهى است پرداختن به عبادات عاشقانه هم بهترين درمان است و هم بهترين استفاده ازحالات لطيفى است كه معمولاً براى مهرورزان حاصل مى‌شود. به ويژه خواندن با تدبر مناجات محبين از صحيفه سجاديه كه در ضمن مناجات خمس عشر در مفاتيح الجنان نيز آمده است، توصيه مي شود./انتهاي پيام/