ملاكى براى انجام عمل، به هنگام كسالت‏

کساني که در انجام عبادت کسالت دارند حتما بخوانند!

انسان گاهى در عبادتي دچار كسالت مي‌شود و نشاطى براى انجام آن ندارد، در اين موقع، بايد در حالش دقت کند و متناسب با هر کدام از موارد زير، دستور را انجام دهد تا از حال کسالت خارج شود.

کد خبر: ۳۹۲۲۲

سه‌شنبه - ۱۰ شهريور ۱۳۸۸ / September 01, 2009

اين کسالت و تن آساني بس است            تربيت آموز، ناداني بس است

_ در حال کسالت مشغول عبادت شود (هرچند به صورت ظاهري بوده و حضوري نداشته باشد) اگر نشاط عبادت آمد و کسالت برطرف شد، بايد در مواقع کسالت به عبادت خود ادامه دهد و آن را ترک نکند تا شيطان بر او مسلط نگردد، زيرا اگر انسان بصرف كسالت عبادت را ترك كند، يکي يکي عبادتهاي او کم مي‌شود، اول امور مستحبي را کنار مي‌گذارد و بعد کم کم کسالت به عبادات واجب او نيز راه پيدا مي‌کند و آنها را به اموري صوري و عادت تبديل مي‌کند،

نگردد جمع با عادت عبادت                     عبادت مي‌کني بگذر زعادت

خيلى اوقات اتفاق مى‏افتد كه انسان در انجام عبادتي دلتنگ و كسل مى‏گردد، ولى در حين انجام آن بيش از حد تصور، نشاط مى‏يابد.

_ اگر در حال کسالت مشغول عبادت شد ولي نشاط نيامد، عبادت را ترک کند و اگر بعد از مدتي اشتياق او به آن عبادت بيشتر  شده، در اينجا ترک او درست بوده است، و خود را به عبادتي  كه همراه با كسالت است عادت نداده است، ولي اگر اشتياق پيدا نکرد، نبايد عبادت را ترک کند.

نقد خود را از کسالت نسيه مي‌سازند، خلق

_ اگر در موقع کسالت عبادتي را ترک کرد و متوجه شد كه ترك اين عبادت باعث انجام ندادن عبادت ديگرى نيز  شده، بايد آن عبادت اولي را انجام دهد و ترک نکند.

اين نكته را نيز بايد در نظر داشت كه كسالت براى انسان شيرين است، به همين جهت گاهى واقعيت را آنگونه كه هست، نمى‏بيند. بنابراين بايد مواظب بود كه در بررسى خود براى يافتن ترجيح ترك عبادت اشتباه نكند.

برگرفته شده از المراقبات

/انتهاي پيام/