نيويورک پست:توافق هسته‌ای اوباما با ايران خسارات جانبی به همراه دارد

پایگاه اینترنتی «نیویورک پست» نوشت : باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا در مورد ایران ممکن است در حال ارتکاب بزرگترین اشتباه از اشتباه‌های متعدد خود در زمینه سیاست خارجی باشد.

کد خبر: ۳۹۵۵۸۶

دوشنبه - ۱۸ اسفند ۱۳۹۳ / March 09, 2015

به گزارش خبرنگار بین الملل «خبرگزاری دانشجو» ؛ و به نقل از  پایگاه اینترنتی «نیویورک‌پست»، این پایگاه آمریکایی در تحلیلی نوشت : واشنگتن و تهران اعلام کرده اند توافق بر سر برنامه هسته‌ای ایران ممکن است تا سی و یک مارس حاصل شود. اوباما در مصاحبه با خبرگزاری رویترز در هفته گذشته، به کلیات این توافق اشاره کرد.

وی گفت ایران در حال حاضر در « آستانه هسته ای شدن « است و فقط به یک سال زمان برای ساخت اولین کلاهک هسته ای خود نیاز دارد.

بر اساس این توافق ، ایران برنامه خود را به مدت ۱۰ سال در وضع فعلی متوقف می کند، به مدت پنج سال با بررسی هایی روبرو می شود اما می تواند به غنی سازی اورانیوم تا ۵ درصد ادامه دهد. تفسیر این وضعیت : واشنگتن حق ایران را برای ایجاد زرادخانه هسته ای در مدت۱۰ سال (شاید پنج سال) اگر تهران بخواهد به رسمیت می شناسد.

در این میان، ایران می تواند اورانیوم را غنی سازی کند و ذخایر خود را افزایش دهد. ایران در ازای پذیرش این مجازات تعلیقی بین المللی که شکل آن هنوز مشخص نیست ، شاهد آن خواهد بود که تحریم های سازمان ملل و اتحادیه اروپا برداشته خواهد شد.

اگر امریکا قرار بود حق تهران را برای ساخت یک بمب هسته ای بپذیرد ، هدف از ۱۳ سال تنش، تحریم و تهدید به جنگ که نیمی از آن در دوره ریاست جمهوری اوباما اتفاق افتاد چه بود؟ توافق اوباما این تهدید را نیز به همراه دارد که خسارات بیشتری بوجود بیاید.

اول، این توافق موجب بی اعتبار شدن سخنان بیشتری از رئیس جمهور امریکا می شود. چهار رئیس جمهور آمریکا از هر دو حزب ، از جمله اوباما، قول دادند اجازه ندهند ایران زرادخانه هسته ای ایجاد کند. از قضا، سخت ترین تعهد از جانب خود اوباما بوده است.

اوباما در حالی که دست خود را تکان می داد با گفتن تکیه کلام « اشتباه نکنید » اعلام کرد هرگز اجازه هسته‌ای شدن ایران را نمی دهد.

دوم، این توافق به تمام کشورها این علامت را می فرستد که ساخت سلاح های هسته ای خوب است حتی برای طرف هایی (مانند ایران) که با امضای پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای قول دادند این کار را انجام ندهند.این وضع ممکن است موجب هرج و مرجی شود که جانشینان اوباما مهار آن را دشوار بیابند. ترکیه پیش از این اعلام کرده است در نظر دارد «صنعت » هسته ای ایجاد کند. مصر وعده داده است به گسترش کمیسیون هسته‌ای نوپای خود بپردازد.

همکاری هسته ای یکی از مسائل مطرح در مذاکرات هفته گذشته بین سلمان ابن عبدالعزیز پادشاه جدید عربستان سعودی و نواز شریف نخست وزیر پاکستان بوده است. امارات عربی متحده در حال برگزاری مذاکرات با فرانسه برای شروع برنامه هسته ای خود است. حتی عراق در حال بررسی این ایده است.

ابراهیم الجعفری وزیر امور خارجه عراق پنجشنبه گذشته گفت به رسمیت شناختن  حقوق هسته ای ایران  توسط اوباما ، علامتی به دیگر کشورهای در حال توسعه برای ایجاد برنامه های هسته ای خود است. سوم، توافقی بد ، سازمان ملل را به شدت تضعیف می کند.

اوباما به مدت طولانی جرج دبلیو بوش رئیس جمهور پیشین آمریکا را به « یکجانبه گرایی » و نادیده گرفتن سازمان ملل متهم کرده است.

با این حال بوش دستور مداخله در عراق را بر اساس ۱۴ قطعنامه ای صادر کرد که شورای امنیت بین سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۳ تصویب کرده بود.در مقابل، اوباما شش قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را که خواستار آن هستند ایران غنی سازی اورانیوم را متوقف کند نادیده می گیرد.

مسئله بدتر اینکه اوباما با قرار دادن این مذاکرات در زیر چتر به اصطلاح گروه « ۱+۵ (پنج عضو دائم شورای امنیت بعلاوه آلمان)، رقیبی برای شورای امنیت ایجاد کرده است - گروهی موقت بدون ماموریتی مشخص ، بدون مشروعیت قانونی و قطعا هیچ قدرتی برای اینکه وظیفه یک ارگان سازمان ملل را عهده دار شود. در مقایسه با اوباما، بوش نمونه ای از همکاری های چند جانبه را نشان داد. در واقع، رویکرد اوباما اقدامات حاکی از مماشات را به یاد می آورد.

این مماشات را دولت های انگلیس و فرانسه در برابر فاشیست ایتالیا و رفتار پرخاشگرانه آلمان نازی نشان دادند. مذاکرات جداگانه این دو کشور موجب در حاشیه قرار گرفتن « جامعه ملل » و فروپاشی آن شد.

در نهایت، البته، اوباما می خواهد کنگره را از کل مسئله هسته ای ایران کنار بزند و این کار را با سندی انجام می دهد که آمریکا را متعهد به انجام اقداماتی در مورد یک مسئله مهم امنیت ملی و بین المللی می کند ولی یک معاهده نیست. باز هم، اوباما هرگز دست از مطرح کردن این انتقاد در مورد بوش برنداشته که وی فرد محور بوده است. بوش برای تصمیم های مهم خود در افغانستان و عراق به دنبال موافقت کنگره بود در حالی که اوباما از انجام همین کار در موضوع هسته ای ایران خودداری می کند.

اوباما سال ۲۰۰۸ مخفیانه بر دولت عراق فشار آورد با دولت بوش در مورد توافق وضعیت نیروها مذاکره نکند و در عوض، منتظر بماند تا وی وارد کاخ سفید شود. با این حال ، اوباما اکنون ادعا می کند هر کاری که می خواهد می تواند بدون مشورت با کسی در کنگره انجام دهد.

توافق اوباما برای صلح منطقه و جهان ، همکاری منطقه ای ، دموکراسی آمریکا و مردم ایران بد است زیرا فرصتی دیگر به رژیم ( امام ) خمینی ( ره ) می دهد تا ادعای پیروزی بر « شیطان بزرگ » کند.