استادیار دانشگاه پیام‌نور همدان:

مردم لرستان به خاطر تاثیر از صفات شخصیت‌های شاهنامه فردوسی بارها مورد خشم حکام قرار گرفته‌اند

استادیار دانشگاه پیام‌نور همدان گفت: مردم لرستان به خاطر تاثیر از صفات شخصیت‌های شاهنامه فردوسی بارها مورد خشم حکام قرار گرفته‌اند.

کد خبر: ۴۱۲۱۲۹

يکشنبه - ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۴ / May 17, 2015

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از خرم آباد، ناصر کاظم خانلو امروز در اولین همایش بررسی ادبیات بومی ایران زمین که توسط جهاد دانشگاهی لرستان و در محل دانشگاه لرستان در حال برگزاری است، ضمن ارائه مقاله خود با عنوان تاثیر شاهنامه در ادبیات بومی مردم لرستان گفت: دلبستگی و علاقه فراوان مردم لرستان به افسانه ها و قصه های شاهنامه به گونه ای است که بسیاری از رویدادها و صفات انسان های شاهنامه را در ضرب المثل های خود وارد کرده اند و در موقعیت های مناسب در مجالس و محافل به مقتضای موضوع مورد استفاده قرار می دهند و با این حال به دلیل تاثیر شخصیت های شاهنامه فردوسی بر این خطه مردم این استان بارها مورد خشم حکام قرار گرفته اند.

وی افزود: به شهادت تاریخ در دوره  نادر شاه، پادشاهان قاجار و رضا شاه بعد از دست یابی  به موقعیت این منطقه برخی ایلهای چگنی، سگوند، بیرانوند، دریکوند و را به مکان های بسیار دوری کوچ می دادند و هنوز هم تعدادی از آنها در اقصی نقاط ایران مثل مشهد، قوچان، قزوین، شیراز، ورامین و شهرهای دیگر ماندگار هستند.

استادیار دانشگاه پیام نور همدان با اشاره به اینکه مردم لرستان از صفات قهرمانان، جنگ افزارهای مورد استفاده، و حماسه و سوگ از شاه نامه فردوسی تاثیر پذیرفته اند گفت: یکی از سرگرمی های لذت بخش لرستان که از دیر باز و از زمان های بسیار گذشته تا قبل از پیدایش ارتباط جمعی مرسوم و معمول بوده است شاهنامه خوانی بوده که امروز هم با وجود تأثیر منفی زندگی ماشینی و وجود وسایل ارتباط جمعی چون تلویزیون و سینما هنوز طرفدارانی دارد و در بین طوایف و روستائیان لرستان معمول است.

کاظم خانلو  بیان کرد: شاید ادعایی بیجا نباشد اگر بگوئیم که خوش آهنگ ترین و پر هیجان ترین شاهنامه خوانان از بین این مردم برخاسته و نقش عظیمی در پر کردن ساعات فراغت مردم داشته اند.

وی تصریح کرد: در اکثر روستاهای لرستان شاهنامه خوانان معروف و مشهوری وجود داشته و دارد که با آگاهی و وقوف کامل از داستان های اساطیری و تاریخی شاهنامه، اشعار رزمی آن را با صدایی رسا و گیرا و با سبکی بسیار دلنشین برای مردمی که دور آنها جمع می شدند می خواندند و یا اصل داستان را بصورت قصه برایشان تعریف می کردند و از این طریق مردم را از سرگذشت پهلوانان و قهرمانان باستانی آنان آگاه می نمودند و رشادت ها و جوانمردی های آنان را بازگو می کردند تا آنها را در زندگی روزمره الگو و سرمشق خود قرار دهند.