روئین تن داور فیلم های کوتاه جشنواره بین المللی شهر:

هنوز فیلم شهری به عنوان نمونه در سینمای ایران نداریم

یک فیلمساز سینمای ایران گفت: به جرات می توانم بگویم، ما هنوز فیلم شهری به عنوان الگو و نمونه در سینمای ایران نداریم. فیلم های ما نشان دهنده مشکلات شهر ی ما نیست. دغدغه انسان شهرنشینی در فیلم ها را نمی بینیم.

کد خبر: ۴۱۴۸۷۲

چهارشنبه - ۰۶ خرداد ۱۳۹۴ / May 27, 2015

به گزارش گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو» به نقل از روابط عمومی پنجمین جشنواره بین المللی فیلم شهر؛ علی روئین تن داور بخش فیلم کوتاه جشنواره بین المللی فیلم شهر با بیان این مطلب افزود: پنجمین دوره جشنواره فیلم شهر یکی از بهترین جشنواره هایی بود که بنده از داوری و دیدن فیلم های آن به شعف آمده ام. آرمان فیلمسازان بسیار بلند بود.از آنجایی که کیفیت فیلم ها بالا بود این مقوله داوری ها رابرای ما مشکل می کرد و هم اینکه بسیار خوشحال بودم که تعدادی فیلمساز جوان به فیلمسازان سینمای ایران اضافه می شوند.

وی در بخش دیگری از صحبت خود در خصوص گستردگی موضوعات فیلم های کوتاه که مورد ارزیابی قرار گرفتند نیز گفت: مضامین فیلم ها گسترده بودند و هر کدام با نگاهی شریف و زیبا به مفاهیم زندگی پرداخته بودند. دیدگاهی پر از امید و زندگی که روایتشان متفاوت بود. هرکدام از فیلمسازان هنرمندانه و با ظرافت موضوعاتشان را مطرح می کردند. من بعد از جشنواره فیلم فجر به تماشای فیلمی ننشسته بودم اما انصافا از دیدن این تعداد فیلم کوتاه لذت بردم.

روئین تن در خصوص پرداخت به سینمای اجتماعی گفت: به جرات می توانم بگویم، ما هنوز فیلم شهری به عنوان الگو و نمونه در سینمای ایران نداریم. فیلم های ما نشان دهنده مشکلات شهر ی ما نیست. دغدغه انسان شهرنشینی در فیلم ها را نمی بینیم. نوستالژی ما کماکان  ریشه شهری دارد.اما در فیلم های کوتاهی که از بچه ها دیدیم. آنها به درستی راوی خوبی از یک فیلم شهری کوتاه بودند.

وی ادامه داد: از این مطلب هم نمی  توان گذشت که فیلمسازان ما با نشان دادن تلخی های موجود در شهر از طرف سیاسیون انگ سیاه نمایی می خورند به همین دلیل ترجیح می دهند  دنبال موضوعات و مضامین شهری نباشند.

این کارگردان افزود: هنرمندان سینمای ایران در سخت ترین شرایط برای فیلمسازی قرار دارند. فیلمسازان ما با اینکه قسم نخورده اند و تعهد ندارند نه اختلاس می کنند و نه هویت ملی و مالی مردم را به مزایده می گذارند. به مراتب سیاه نمایی در دل سیاسیان است نه هنرمندان.