نگاهي به روايات سکوت، يک فضيلت اخلاقي

لطفا ساکت!

دوري از تکلم بي‌فايده و تکلم زياد از حد، داراي آثار و برکاتي است و از طرف ائمه اطهار(ع) به آن سفارش بسيار شده است که به طور اختصار به آن اشاره مي‌کنيم.

کد خبر: ۴۱۴۹۱

دوشنبه - ۳۰ شهريور ۱۳۸۸ / September 21, 2009

1- سکوت موجب نجات انسان از مهالک و خطرات مي‌شود.

پيامبر اسلام(ص) فرمود: هر کس سکوت اختيار کند، نجات مي‌يابد.(جامع‌السعادات، ج2)

2- سکوت در حد خود راه نفوذ شيطان به قلب را مي‌بندد، و غلبه انسان بر شيطان و کنار زدن خواطر شيطاني را آسانتر مي‌سازد، و اين براي انسان يک موفقيت بزرگ است.

پيامبر اسلام(ص) فرمود: زبانت را نگه دار، مگر از کلام خير، زيرا تو با اين عمل بر شيطان غلبه مي‌کني.(جامع‌السعادات، ج2)

3- انسان در حال سکوت به ذکر و فکر رو مي‌آورد، پس سکوت عبادت است و انسان در اين حال تحت تربيت ربوبي قرار مي‌گيرد.

پيامبر اسلام(ص) فرمود: آيا به شما خبر دهم آسانترين عبادت، و سبکترين آن به بدن را؟ اين عبادت، همان سکوت است و حسن خلق. (جامع‌السعادات، ج2)

4- سکوت، وسيله جذب رحمت حق مي‌شود، و موجب اين است که خداي متعال نقايص و معايب وجودي انسان را بپوشاند.

پيامبر اسلام(ص) فرمود: هرکس زبان خود را نگه دارد، خداي متعال عيوب او را مي‌پوشاند. (جامع‌السعادات، ج2)

5- انسان در حال سکوت به لحاظ اينکه تحت تلقين مبادي نفساني و شيطاني نيست، ابواب حکمت بر دل او باز مي‌شود.

پيامبر اسلام(ص) فرمود: وقتي مومني را در حال سکوت و داراي وقار خاصي ديديد، پس به او نزديک شويد، زيرا که به او حکمت تلقين مي‌شود. (جامع‌السعادات، ج2)

6- سکوت از خصلتهاي شيعيان است.

امام باقر(ع) فرمود: شيعيان ما آنقدر کم حرف مي‌زنند که گويي لال هستند.(کافي، ج2)

7- امام صادق(ع) فرمود:

- سکوت، شعار آنهاست که به حقايق آنچه گذشته و قلم نوشته پي برده‌اند و به آن آگاهند.

- سکوت، مفتاح راحت دنيا و آخرت است.

- سکوت، مصون بودن از خطاها و لغزشهاست.

- سکوت، پوشش جاهل و زينت عالم است.

- در سکوت، هواي نفس را کنار گذاشتن است.

- در سکوت، رياضت نفس است.

- در سکوت، حلاوت عبادت است.

- در سکوت، زوال قساوت قلب است.

- در سکوت، عفاف و مروت است.

- در سکوت، ظرافت و حسن خلق است.(مصباح‌الشريعه)

اين زبان چون سنگ و فهم آهن وش

وآنکه بجهد از زبان چون آتش است

سنگ و  آهن را مزن بر هم گزاف

گه زروي نقل و گه از روي لاف

زانکه تاريک است و هر سو پنبه‌زار

در ميان پنبه چون باشد شرار

ظالم آن قومي که چشمان دوختند

وز سخن ها عالمي را سوختند

(مولانا)