معناي نور و ظلمت در قرآن؛

مومنان در نور مي‌روند و کافران از نور بيرون مي‌آيند

انسان از همان آغاز خلقت داراي نوري فطري و خدادادي است، اگر آدمي با تربيت پيامبر و عقل خود به خوبي تربيت شود، آن نور در جان و روح او گسترش و اگر کافر شود، از نور فطري‌اش به سوي ظلمات و تاريکي کفر و نافرماني خداوند سقوط مي‌کند.

کد خبر: ۴۳۸۸۴

سه‌شنبه - ۲۱ مهر ۱۳۸۸ / October 13, 2009

اللَّهُ وَلِيُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ (بقره/257)

خداوند ولي و سرپرست کساني است که ايمان آورده‌اند، آنها را از ظلمتها، به سوي نور بيرون مي‌برد. اما کساني که کافر شدند، اولياي آنها طاغوتها هستند، که آنها را از نور، به سوي ظلمتها بيرون مي‌برند؛ آنها اهل آتشند و هميشه در آن خواهند ماند.

نور و ظلمت در اين آيه، کنايه از هدايت و گمراهي است، ممکن است اين سوال به ذهن برسد که مگر کافران در نور بوده‌اند که خداوند آنها را به دليل کفرشان از آن نور خارج و به ظلمت داخل مي‌کند.

برخي از مفسران در پاسخ اين پرسش گفته‌اند که انسان از همان آغاز خلقت داراي نوري فطري و خدادادي است و به گونه‌اي آفريده شده که مي‌خواهد آفريدگار خود و پروردگار جهان را بشناسد، اما با دين و برنامه‌اي که خداوند توسط پيامبر(ص) براي انسان‌ها فرستاده، آشنا نيست.

حال اگر آدمي با تربيت پيامبر و عقل خود به خوبي تربيت شود، آن نور در جان و روح او گسترش مي‌يابد و جهل و ناداني کودکي، به شناخت و معرفت به خداوند و نشانه‌هاي او تبديل مي‌شود و اگر کافر شود، از نور فطري‌اش به سوي ظلمات و تاريکي کفر و نافرماني خداوند سقوط مي‌کند.(الميزان، ج2).

نکته سزاوار توجه اين است که نور هميشه در قرآن به شکل مفرد آورده شده و در برابر آن، ظلمات به صورت جمع آمده است. اين نکته به اين حقيقت اشاره دارد که راه راست و مسير حق يکي است و چند تا ندارد، مانند خط مستقيمي که ميان دو نقطه کشيده مي‌شود و به همين دليل، اهل حق همواره با هم متحد و يگانه‌اند. راه باطل اما فراوان و بي‌شمار است و به همين جهت، اهل باطل در باطل خود هماهنگ نيستند.(نمونه، ج2)/انتهای پیام/