اخلاق الهي؛

چرا عزاداري؟

با يادکردن از رنج ها و مصيبت هايي که بر معصومان(ع) وارد شده، مي‌توان به آنها نزديک شد و پيوندي عميق با ايشان برقرار کرد.

کد خبر: ۴۴۰۱۸

چهارشنبه - ۲۲ مهر ۱۳۸۸ / October 14, 2009

يادآوري دردها و مصيبتها، اعلام همدردي با درد کشيده و مصيبت‌زده است که اين خود نوعي از شريک ساختن خويش در مصيبت او است و از اين رو که سبب نزديکي به او مي‌شود، غمخواري اهل ايمان در رنجها، دردها و مصيبتها از حقوق ايشان به شمار مي‌رود و حضرات معصوم(ع) سرآمد اهل ايمان هستند، پس شايسته است که از مصيبتهايشان ياد شود.

امام رضا(ع) فرمود: هرکس مصيبتهاي ما را ياد کند و به سبب آنچه(ستمي که) بر ما رفته است گريه کند، روز قيامت در مرتبه ما با ما خواهد بود.(بحارالانوار، ج44)

يادآوري فردي و گروهي(عزا)

ياد کردن از مصيبتهايي  که بر حضرات معصوم(ع) وارد شده است، به دو نوع فردي و گروهي قابل تصور است. گاه فرد اين مصيبتها را براي خود به ياد آورده و از يادآوري آنها محزون و دلشکسته مي‌شود و گاه، ديگران را به ياد مصيبتها انداخته و اندوهگينشان مي‌کند.

ياد کردن از رنجها و دردهاي خاندان عصمت و طهارت در هر دو صورت شايسته و در خور توجه است و صد البته آنگاه که ديگران در اين ياد سهيم شوند، برشکوه و عظمت آن افزوده مي‌شود و شايستگي براي پاداش بيشتر فراهم مي‌شود.

امام رضا(ع) فرمود: کسي که چشمانش بر مصيبتهاي ما اشک بريزد و براي حوادث ناگواري که از سوي دشمنانمان بر ما وارد شده، بگريد، خداوند او را با ما در شمار ما محشور مي‌سازد.(مستدرک الوسائل، ج10)