گزارش «خبرگزاری دانشجو» از فعالیت دانشجویان جهادگر بشرویه؛

ماجرای مردمان محرومی که نمی‌دانند ماکارونی چیست/ اهالی چاه علی دیگر در استخر حمام نمی‌کنند+ تصاویر

هفت دانشجوی شهرستان بشرویه خراسان جنوبی برای ساختن حمام برای اهالی روستای محروم چاه علی این شهرستان راهی این منطقه شدند.

کد خبر: ۴۴۲۱۷۴

شنبه - ۲۸ شهريور ۱۳۹۴ / September 19, 2015

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو، جواد شریفی نیا، اردوهای جهادی یکی از فعالیت‌های تاثیرگذار بسیج دانشجویی در ایام مختلف سال به خصوص تابستان است که در این راستا سالانه تعداد زیادی از دانشجویان برای خدمت رسانی به محرومین راهی مناطق محروم می‌شوند و چند صباحی را با محرومین می‌گذرانند.

تاثیر اردوهای جهادی بر دانشجویان آنقدر زیاد است که به گفته خود دانشجویان هر دانشجویی که یک مرتبه طعم اردوی جهادی را بچشد، امکان ندارد در سال های بعد تحصیل خود به این اردو سفر نکند؛ شاید یکی از دلائل علاقه دانشجویان به این اردو‌ها خدمت به محرومین و زندگی با ساده و صاف‌ترین انسان‌ها و آن شادی و نشاطی که در آن چند روز با گروه دارند، باشد.

امسال از خراسان جنوبی بیش از ۵۰ گروه جهادی تا کنون به اردوهای جهادی اعزام شدند که در مناطق استان به ارائه خدمات و محرمیت زدایی پرداختند، یکی از این گروه‌ها گروه دانشجویان جهادگر شهرستان بشرویه خراسان جنوبی است که برای ساختن حمام برای اهالی روستای محروم و عشایری چاه علی این شهرستان به مدت پنج روز راهی این منطقه شدند.

سعید شکرزاده، یکی از دانشجویان رشته داروسازی که برای اولین مرتبه به اردوی جهادی آمده با بیان اینکه این اردو تجربه بسیار خوبی بود تا طعم محرومیت‌ها را بیشتر و بهتر بچشیم، گفت: یکی از دانشجوهای دانشگاه پیام نور بشرویه با بنده تماس گرفت و موضوع اردوی جهادی را مطرح کرد که من هم پذیرفتم و به جمع گروه ملحق شدم.

وی با بیان اینکه کار اصلی ما در این روستا ساختن حمام برای اهالی بود، افزود: چاه علی یک روستای عشایری است که مردم آن برای آب خوردن خود مشکل داشتند و حمام که اصلا آنجا پیدا نمی‌شد و مردم روستا با دیگ آب گرم می‌کردند و خودشان را می‌شستند؛ بنابراین با ساختن این حمام کار مردم راحت شد و زمستان مجبور نیستند که در هوای سرد در مکان نامناسب به شستشوی خود بپردازند.

خدمت رسانی به محرومین بسیار شیرین است

این دانشجوی جهادگر با اشاره به اینکه برای ساختن این حمام با فرغون از چند متر پایین‌تر از روستا از قنات آب می‌آوردیم، گفت: کار در این منطقه سخت بود؛ اما چون برای رضای خدا و خدمت به محرومین رفته بودیم این سختی‌ها برای ما بسیار شیرین بود.

شکرزاده بیان داشت: مردم روستا نیز در بسیاری موارد کمک خوبی به گروه می‌کردند؛ اما این روستا بدلیل عشایری بودن جمعیت کمی داشت و حدود ۳۰ نفر در آن زندگی می‌کردند.

وی با اشاره به اینکه این اردو‌ها برای ما درس‌های زیادی دارد، گفت: توانستیم در این اردو از وقت و فرصتی که برای خدمت به محرومین داشتیم به نحو بهینه و مطلوب استفاده کنیم.

ماجرای مردمانی که هنوز ماکارانی ندیده‌اند

این دانشجوی جهادگر در ادامه با اشاره به اینکه اردوی جهادی برای دانشجویان خاطرات بیاد ماندنی زیادی دارد، به بیان خاطراتی از این اردو پرداخت و گفت: «ساعت ۱۲ ظهر بود که رسیدیم روستای عشایری چاه علی؛ در‌‌ همان بدو ورود باید یک ماشین ۱۰ تنی آجر را پیاده می‌کردیم، یکی از بچه‌های گروه پیشنهاد داد که تا ما آجر‌ها را پیاده می‌کنیم ماکارانی‌ها را بدهیم یکی از اهالی روستا تا غذا را بار بگذارد.

پیاده کردن آجر‌ها که بلوکه‌های سیمانی بزرگ بود چند ساعتی طول کشید و بعد نوبت نهارخوردن شد، یکی از اهالی روستا که زحمت پختن غذا رو کشیده بود، ماکاروانی‌ها را آورد، درب قابلمه را باز کردیم دیدیم که اصلا قابل خوردن نیست؛ درست ماکارانی‌ها مثل برنج ریز کرده بودند و دم کرده بودند.

فهمیدیم که احتمالا این بنده‌های خدا تا کنون ماکارانی درست نکرده‌اند و شاید هم ندیدند، بعدا که پرسیدیم متوجه شدیم حدسمان درست است و این‌ها فکر کردن برنج دانه بلند و یا شاید چیزی شبیه برنج است و باید همون طوری به صورت دمی پخت شود.

وی گفت: اردوی جهادی لحظات بسیار شیرین و فراموش نشدنی را در زندگی انسان رقم می‌زند؛ بنابراین بنده توصیه می‌کنم که هر دانشجو حداقل در دوران دانشجویی یک دفعه این اردو‌ها را تجربه کند.

دانشجویان جهادگر در شرایطی در این روستا به کار جهادی پرداختند که حتی آب خوردن خود را باید از چند صد متر پایین‌تر از روستا تامین می‌کردند، جایی که نه تلفن ثابت داشت، نه همراه را پوشش می‌داد.

دانشجویان بشرویه‌ای با تحمیل این سختی‌ها نشان دادند که هنوز هم در کشور هستند دانشجویان انقلابی و ولایی که حاضرند به خاطر مردم هر سختی را تحمل کنند و این می‌تواند یک پیام برای آن دسته از مسئولانی باشد که با چند ساعت کار کردن در روز کارشان به بیمارستان و پزشک می‌کشد.

مردم روستای چاه علی برای آب شرب خود مشکل دارند

سیدابوالقاسم فضائلی، یکی دیگر از دانشجویان جهادگر گروه جهادی شهید محمد خاکساری مقدم بسیج دانشجویی شهرستان بشرویه با بیان اینکه هدف اردوهای جهادی خودسازی است، افزود: ما می‌خواهیم که در کنار این خودسازی یک نفعی هم به دیگران برسانیم و در آبادانی کشور نقشی داشته باشیم.

وی با اشاره به اینکه زکات علم نشر آن است، گفت: بنده دانشجوی کار‌شناسی رشته الهیات دانشگاه تهران هستم و در این روستا با برگزاری کلاس‌های احکام به دانش آموزان زکات آنچه را که آموخته‌ام را می‌پردازم.

این دانشجوی جهادگر با اشاره به اینکه محرومیت در میان مردم روستای چاه علی واقعا زیاد است، افزود: ساخت حمام حداقل کاری بود که باید برای این مردم انجام می‌دادیم.

فضائلی با بیان اینکه مردم چاه علی برای آب شرب خود مشکل داشتند، تصریح کرد: مردم روستایی آنقدر قانع هستند که با وجود تمام مشکلات وقتی از آن‌ها در مورد مشکلاتشان می‌پرسیم، می‌گویند که ما مشکلی نداریم.

وی با بیان اینکه حضور در بین مردم روستا به انسان آرامش می‌دهد، افزود: صفا و صمیمیت و آن ایثار و همدلی که در بین مردم روستا‌ها است کمتر می‌توان در شهر‌ها مشاهده کرد و این می‌تواند برای ما خیلی مهم باشد.

این دانشجوی جهادگر با اشاره به اینکه انسان وقتی با مردم روستا هم نشین می‌شود دل بستگی به آن‌ها پیدا می‌کند، گفت: دل بستگی ما به مردم روستا در این پنج روز به حدی بود که جدا شدن واقعا سخت بود و وقتی برگشتیم احساس دل تنگی عجیبی پیدا کردم.

مردم تابستان در استخر روستا استحمام می‌کردند

هادی حسینی‌نژاد، مسئول گروه جهادی دانشجویی شهید خاکساری مقدم هم با بیان اینکه اردوهای جهادی یعنی محرومیت زدایی و خودسازی، گفت: مردمان روستا مردمانی ساده و باصفا بودند که نیاز جدی آن‌ها داشتن یک حمام برای شستشو بود.

وی افزود: به گفته خود مردم روستای چاه علی، این‌ها برای استحمام تابستان‌ها به استخر روستا می‌رفتند و زمستان هم داخل ظرفی آب گرم می‌کردند و یه گوشه اتاقی استحمام می‌کردند و بنابراین وقتی برای شناسایی رفتیم نیاز جدی و اول روستا را ساختن حمام عمومی دیدیم.

مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه پیام نور بشرویه با بیان اینکه اردوی جهادی امسال دانشجویان بشرویه خیلی بهتر از سالهای قبل بود، چراکه کار عمرانی بیشتری داشت، افزود: تعداد دانشجویان شرکت کننده در این اردو هفت نفر بودند.