قدرت کافران از ديدگاه قرآن؛

از قدرت‌نمايي کافران نهراسيد

مومنان هرگز تصور نکنند امکانات وسيعي که گاه در اختيار افراد يا جمعيتهاي ظالم و ستمگر و بي‌ايمان قرار دارد، دليل بر سعادت و خوشبختي آنها يا نشانه پيروزيشان در پايان کار است؛ بلکه بسيار مي‌شود که خداوند براي امتحان يا حتي براي فرو رفتن بيشتر کافران در گناه، به آنها نعمت مي‌بخشد تا تمام راههاي بازگشت به رويشان بسته شود.

کد خبر: ۴۴۵۱۲

دوشنبه - ۲۷ مهر ۱۳۸۸ / October 19, 2009

ما يُجادِلُ في‏ آياتِ اللَّهِ إِلاَّ الَّذينَ كَفَرُوا فَلا يَغْرُرْكَ تَقَلُّبُهُمْ فِي الْبِلادِ (غافر/4)

تنها کساني در آيات ما مجادله مي‌کنند که از روي عناد کافر شده‌اند، پس مبادا رفت و آمد آنان در شهرها و قدرت‌نمايي آنان تو را بفريبد!

هدف اين آيه اين است که به پيامبر(ص) و مومنان آغاز اسلام که بيشترشان از قشر محروم بودند، يادآوري کند که مبادا امکانات مالي و قدرت سياسي و اجتماعي کافران جبار را دليلي بر حقانيت يا قدرت واقعي آنها بدانند.

دنيا اينگونه اشخاص را زياد به خاطر دارد و تاريخ نشان مي‌دهد که تا چه اندازه در برابر مجازاتهاي الهي ضعيف و ناتوان بوده‌اند؛ همانند برگهاي پژمرده پاييزي در برابر تندباد خزان.

در آيات زيادي از قرآن با اين سخن روبه‌رو مي‌شويم که مومنان هرگز تصور نکنند امکانات وسيعي که گاه در اختيار افراد يا جمعيتهاي ظالم و ستمگر و بي‌ايمان قرار دارد، دليل بر سعادت و خوشبختي آنها يا نشانه پيروزيشان در پايان کار است.

قرآن براي ابطال اين پندار که معمولا براي افراد کوته فکر پيدا مي‌شود و امکانات مادي افراد را احيانا دليل بر حقانيت معنوي آنها مي‌گيرند، تاريخ اقوام پيشين را در برابر افکار مومنان ورق مي‌زند و انگشت روي نمونه‌هاي واضحي همچون فرعون در مصر، نمرود در بابل و قوم نوح و عاد و ثمود در عراق و حجاز و شامات مي‌گذارد تا مبادا مومنان از قدرت‌نمايي ظالمان بي‌ايمان، مرعوب يا سست شوند.

البته قانون خدا اين نيست که هرکس کار خلافي کرد، فورا به سزايش برسد؛ بلکه بسيار مي‌شود که براي امتحان يا حتي براي فرو رفتن بيشتر کافران و گناهکاران در لجن‌زار و گناه، به آنها نعمت مي‌بخشد تا تمام راههاي بازگشت به رويشان بسته شود.(نمونه، ج20)/انتهای پیام/