به مناسبت شب ولادت کريمه اهل بيت(ع)، شفيعه روز جزاء؛

ريحانه قم

اول ذيقعده سال 173 هجرى بود که عالم به وجود فاطمه اى ديگر از گلشن رسالت جلوه گر شد،تا عصمت فاطمه زهرا(س)را دوباره تجلى سازد و با فروغ خود، اسوه بانوان جهان گردد.

کد خبر: ۴۴۵۳۴

دوشنبه - ۲۷ مهر ۱۳۸۸ / October 19, 2009

حضرت فاطمه معصومه(س) دخت هفتمين امام، از زمره زنان عفيف و پاکدامنى است که در راه امامت و ولايت رنج هاى طاقت فرسايى کشيد، غصه ها خورد،سختى ها و مشکلات سفر را تحمل کرد و همچون يعقوب به اشتياق و اميد ديدار يوسف شتافت.

امام صادق(ع)پيش از ولادت کريمه آل محمد(ص) فرمود: خدا را حرمى است و آن مکه است،اميرمؤمنان را حرمى است و آن کوفه است،و ما اهل بيت را حرمى است وآن قم است.بزودى بانويى به نام فاطمه از تبار من در آن جا دفن شود که هر کس به زيارتش بشتابد،بهشت بر او واجب مى گردد.

به راستى او فاطمه است تا على را يارى کند، زينب است تا رسالت عاشورا را بر دوش کشد و معصومه خواهر امام رضا(ع) است تا با هجرت برادر از مدينه به خراسان، رسالت فاطمه بودن را بر دوش احساس کند و سرو بلند باغ محمد(ص) ،على بن موسى الرضا(ع) را ياور باشد.

سال 201هجرى او با رسول خدا و ائمه بقيع وداع مى کند، آن گونه که برادر بزرگوارش يک سال پيش از او وداع کرده بود. اين بار اوست که کاروان شوق را برپا مى دارد. همراه برادران و برادرزادگان رو به سوى کوى حضرت دوست پا مى‌نهد. چشمان کاروانيان اشک ريزان است، اشک فراق و اشک شوق و تنها ديدار برادر، سنگينى فراق را جبران مى کند و لحظه ها در تب ديدار برادر مى گذرد تا به يوسف آل رسول، آفتاب خطه طوس برسد; اما افسوس که حراميان بنى عباس، شهر ساوه را مناسب مقاصد شوم خود مى يابند و با حمله به کاروان آل رسول،23 تن از همراهان را به شهادت مى رسانند. اينک فاطمه،رسالت زينب را بر دوش مى کشد، غم شهيدان، جانکاه و طاقت فرساست. او که عمرش با فراق و هجران پدر بزرگوارش امام موسى کاظم(ع)و سپس با دورى از برادر بزرگوارش در دنيايى از غم و اندوه سپرى شد،اينک با ستم بنى عباس بيمار مى شود و بنا به قولى مسموم مى گردد.

آنچه مسلم است، حضرت پس از بيمارى مى پرسند، تا قم چه مقدار مسافت است. مى گويند ده فرسخ، مى‌فرمايد:مرا به قم برسانيد.

کاروان رو به قم مى نهد. در23 ربيع الاول مردم به استقبال مى آيند تا کريمه اهل بيت را به شهر خويش برند و از ميان مردم موسى بن خزرج حضرت را در منزل خود سکنا مى‌دهد کمر به خدمت او مى‌بندد،ليکن آن بانوى مکرمه بيش از هفده روز در قم اقامت نمى کند، و در دهم ربيع الثانى سال 201 هجرى روح ملکوتى‌اش به لقاي رب مى‌شتابد.

خبر رحلت جانسوز حضرتش شهر شيعه را فرا مى گيرد، مردمان دسته دسته به تشييع جنازه او حاضر مى‌شوند. موسى بن خزرج دستور غسل و دفن حضرت را مى‌دهد و از حصير و بوريا سقفى بر روى قبر مطهرش قرار مى‌دهد تا اين که زينب دختر حضرت جوادالائمه بر روى آن قبله دل ها، قبه اى نهاد، تا حرم مطهر آن حضرت بارگاه دلدادگان آل رسول گردد و عاشقان ولايت همه روزه پروانه وار بر گرد ضريح مقدسش به طواف آيند. درباره گوهر وجودى والاى او همين بس که در زيارت مأثوره آن حضرت او را دختر امام، خواهر امام، عمه ولى خدا مى‌خوانيم و در زيارت نامه اش مى خوانيم که: «اى فاطمه! مرا در بهشت شفاعت کن که همانا در نزد خدا براى تو منزلتى است بس والا.» و اين فراز از زيارت گوياى شأن و منزلت او در نزد خداست. در فضيلت زيارت او سعدبن سعد مى گويد:از امام رضا(ع) در مورد فاطمه دختر امام موسى کاظم پرسيدم،فرمودند: «کسى که او را زيارت کند،بهشت جاى اوست» .

واز حضرت جوادالائمه(ع)روايت است که فرمود: «هر کس عمه مرا در قم زيارت کند،بهشت جايگاه اوست» .

از پربارى حيات 28 ساله حضرت معصومه(س)و اقامت هفده روزه اش در قم همين بس که به رغم مناسب نبودن موقعيت جغرافيايى اين شهر، حوزه علميه قم بقاى جاودانه يافت و هزاران فرهيخته و دانش پژوه از اين مرکز علم فارغ التحصيل شدند. برکت وجود عالمه آل رسول،حوزه علميه قم را مرکزيت داده و با پرتو افشانى خويش آن را به مدينه فاضله اسلامى تبديل نموده است.

منبع: پايگاه سبطين

/انتهاي پيام/